Vandaag begint onze vakantie naar Turkije, het is nog nacht met een heldee sterrenhemel als om 04:10 uur de wekker gaat. Gisteren hebben we de katten al naar Zierikzee gebracht, waar ze 3 weken zullen verblijven. De rugzakken, 2 grote en 2 kleintjes staan al klaar en na een kopje koffie en wat yoghurt gaan we lopend met onze rugzakken naar het station. Het is nog lekker koud buiten -1 graden geeft de meter aan, en om 05:15 uur stappen we in de trein naar Schiphol. De treinmachinist is waarschijnlijk in opleiding, want bij het optrekken van de trein op 2 stations komt deze telkens met een grote schok weer tot stilstand, en lijkt het alsof de motor afslaat!!!. Maar om 06:15 uur komen we aan op Schiphol. We spieden wat in het rond om te zien wie van de reizigers potentiele "eclipsjagers" zijn, hier en daar signaleren we er waarschijnlijk enkele. Na het inchecken van de bagage lopen we nog wat rond over de luchthaven en drinken er nog koffie.Rond 8 uur gaan we door de douane en mogen lopend over het platform naar het vliegtuig toe lopen. Ik raak enigzins in paniek bij het zien van het wat klein uitgevallen toestel!!. Ook Vivian raakte vlak voor vertrek nog even in paniek omdat ze nergens haar portomonee kon vinden (zat gewoon in haar jas). Een half uur te laat vertrekt het vliegtuig eerst richting Munchen voor een tussenlanding. Het is mooi weer als we opstijgen, Noordholland, Texel, Flevoland en het Veluwemeer zijn duidelijk te herkennen vanuit de lucht. Rond half 11 landen we in Munchen, snel spoeden we ons naar de de gate vanwaar we verder naar Ankara zouden vliegen. Maar ook deze vlucht heeft vertaging van bijna een uur. Vivian zit nog wat te mopperen omdat ze in het midden zit en daarom te weinig ruimte heeft om te bewegen. Het is ondertussen zwaar bewolkt geworden, dus weinig te zien onderweg, af en toe zien we nog wel een besneeuwde bergtop. De landing op het vliegveld van Ankara is perfect, het weer in Ankara is bewolkt maar de temperatuur is aangenaam zo rond de 20 graden. Bij een loketje moeten we eerst een visum halen van 10 euro pp. Bij de bagageband halen we de bagage op en lopen de aankomsthal in waar Jan onze reisleider voor de komende weken al met een Baobab bordje klaarstaat.Hij begeleid ons naar de bus waar we kennis maken met de rest van de groep die uit 20 personen bestaat.We stappen allemaal in de bus en Jan houd onderweg naar het eerste hotel een welkomspraatje. De wegen in en rond Ankara komen ons zeer rustig over. Ankara ligt in een dal op ongeveer 800 meter. Na ongeveer een half uurtje rijden komen we aan in hotel Spor. Om half 6 neemt Jan ons mee voor een korte stadswandeling en we beklimmen een citadel waarvandaan we een mooie indruk krijgen van Ankara. Een oude vrouw probeert de dames alweer een hoofddoekje aan te smeren. Na de wandeling eten we als kennismaking met z'n allen in een Lokanta "Turks eethuis" Bij de ober kun je aanwijzen wat je wilt eten uit de vitrine. We beginnen eerst met een kippensoep (om alvast iets van de "vogelgriep" op te snuiven). Dan volgt op 3 borden spinazie, rijst en kippenvlees, Vivian eet pizza met kaas. Na het eten maken we samen nog een korte wandeling en kopen 2 flessen water omdat het niet aan te raden is om kraanwater in Turkije te drinken.Terug in het hotel kijken we nog even naar een Turkse soop op tv en gaan dan slapen.
Dag 2
24 maart 2006
temp. 14-19 graden.
Om kwart voor 8 zitten we in de ontbijtzaal waar een lopend buffet is, een ruime keuze aan broodjes, olijfen, rauwkorst, beleg, koekjes, yoghurt enz. Ik houd het deze reis maar bij de franse stokbroden, Vivian vindt de Turkse zoete broodjes wel erg lekker. Na het onbijt volgt een bustour, eerst rijden we naar het Mausoleum van de Turk des Vaderlands de grote Ataturk. Een complex met diverse gebouwen in de vorm van een tempel omgeven door zuilen gangen in prachtig amberkleurig steen. Een soort triomflaan geflankeerd door leeuwen geeft ons toegang tot het complex. We zien een manquette, de auto's van de Turk der Turken en natuurlijk zijn graftombe. Tijdens ons bezoek vindt er net een soort ceremonie plaats, er worden o.a bloemen gelegt bij het graf van Ataturk. Veel beveiliging en streng kijkende Turkse militairen staan er in de houding die zelf niet knipperen met hun ogen.Als we weggaan is de chaffeur (Said) spoorloos...dus een verplichte koffiepauze in het restaurantje.
Na zo'n 35 min. duikt hij weer op en we gaan op weg naar 1 van de grootste moskeeen ter wereld de Kocatepe moskee. De moskee is in Ottomaanse stijl gebouwd en ziet er van buiten groot uit maar niet echt heel mooi. Voordat we de moskee betreden moeten natuurlijk wel eerst de schoenen uit. En de vrouwen moeten een hoofddoekje om, en mogen niet de gebedsruimte betreden. Dat is alleen toegestaan voor kerels omdat het vrijdagsgebed aan de gang is. De sprekende Iman zit hoog en droog op zijn preekstoel, het is onduidelijk waar het allemaal overgaat maar het zal vast iets met Allah en Mohammed te maken hebben. De vrouwen mogen wel vanaf de galerij de gebedsruimte en de mannen gadeslaan. De moskee ziet er indrukwekkend en groots uit van binnen. Mooie tapijten op de vloer en in het midden hangt een enorme kroonluchter. Na enige tijd rijden we weer verder met de bus naar het Anatolisch museum waar een Turkse man van 79 jaar onze gids is. In het museum zijn vele voorwerpen uit de steentijd en de bronstijd te bezichtigen, zoals beelden, potten enz. Ik ben in het begin van de rondleiding door de gids al snel verdwenen en ook Vivian haakt af. Buiten schijnt er een aangenaam zonnetje.
We verkennen de straatjes op en rond de citadel, dit levert mooie kiekjes op. De huisjes zien er toch wel vervallen uit en en in de verte zien we mooie besneeuwde bergtoppen. We lunchen als enige op een terrasje, de ober zit keurig in het pak en doet serieus zijn werk. Ik eet lambskabab en Vivian doet zich tegoed aan een Russische salade. Na het eten verkennen we nog de kleine straatjes en slenteren langs kleine winkeltjes waar ze allerlei ambachtelijke producten verkopen. Vele tapijten, koperwerk, antiek, sierraden, houtsnijwerk enz. De Turken zijn absoluut niet opdringerig (zoals in Egypte waar je elke winkel werd ingesleurd als je ook maar 1 keer knipperde met je ogen). Er zijn ook ontzettend veel mini winkeltjes waar ze allerlei kruiden verkopen, noten, gedroogde vruchten, pinda's e.d. keurig in zakken uitgestald, het ziet er leuk en gezellig uit allemaal. Op een overdekte markt maak ik nog een foto van 2 Turkse mannen die graag even voor hun groente stalletje willen poseren, we krijgen zelfs nog wat aardbeien van ze.
We lopen verder door nu wat drukkere straten, van roetfilters hebben ze hier geloof ik nog nooit gehoord. Echt gezond is het hier niet om lekker rond te wandelen. De verkeerslichten zijn wel geinig, als die op rood of groen staat zie je een teller boven het licht die de seconden aftelt tot hoe lang het licht weer op rood of groen springt. S'avonds zoeken we een Turkse tent op uit de Trotter, maar die kunnen we helaas niet vinden. Dus eten we maar in dezelfde tent als gisteren. We eten soep met pizza, Vivian neemt nog een Turks zoettig toetje achteraf. De reisleider Jan zit hier ook te eten en komt ons nog even aan tafel vergezellen.
Dag 3
25 maart 2006
temp. 7-10 graden.
We hebben lekker geslapen vannacht en na een uitgebreid ontbijt zitten we om 8 uur in de bus. Eenmaal Ankara uit rijden we een tijd door een saai kaal landschap, de Anatolische hoogvlakte. Hier en daar wat boompjes en heuveltjes. De weg is 4 baans maar er is weinig verkeer op de weg te bekennen. Wel om de paar km een tankstation, waar die lui van rond moeten komen is ons een raadsel. Na zo'n 2 uur tuffen in de bus maken we een stop in de regen bij een spectaculair zoutmeer. Helaas is er geen zout te zien, het hele meer staat onder water en met de donkere regenlucht erboven lijkt het net het IJselmeer. De koffietent is zo'n grote hal met zeer veel tafeltjes. De koffie is een kruising tussen thee en cacaou en wat koffiesmaak...erg apart. Weer verder met de bus en onderweg stoppen we nog even bij een soort hotel uit de oudheid. Het lijkt meer op een oude Ramaanse kerk met een binnenplein waarin een toren in het midden van het plein staat.. De oude boerenhuizen erachter zijn nog steeds bewoont en de kinderen zeuren er om money..money...Dan weer verder met de bus op weg naar Urgup onze overnachtingsplaats. In de buurt van Girenne verandert het landschap al wat.In Urgup slapen we in het Tera hotel, het ziet er aardig uit maar de wijk ziet er eigenlijk niet mooi uit. Weinig charme, rechte straten(wel schoon), veel hotels en richting het centrum allerlei winkeltjes. Na de spullen in de hotelkamer achtergelaten te hebben gaan we gelijk op zoek naar een eettentje. De restaurant tip van de Trottergids ziet er chique uit. Tafels keurig gedekt met spierwitte tefellakens. De obers supernetjes gekleed in het zwart/wit die je als een speer bedienen. In de Turkse restaurant moet je goed je bord in de gaten houden, leg je maar even je vork neer of je draait je even om dan is je bord al verdwenen!!. We eten een lekkere pizza en bij het weggaan vliegen er schelpen en een kastanje uit de jas van Vivian. Ik loop maar snel naar buiten en ziet Vivian onder de tafel van andere gasten naar haar spulletjes zoeken. We lopen verder de stad in met veel oude Griekse en Romaanse huizen die tegen rotsen aangeplakt zijn. Ook zijn veel huizen in de turfsteenrotsen uitgehakt, de rotswanden lijken zo net 1 grote gatenkaas. We klimmen naar boven en krijgen gezelschap van 2 jonge meisjes die met ons willen volleyballen. Ze kwetteren erop los en willen ons graag alles laten zien. Eest doen ze heel erg gezellig en lopen arm in arm met Vivian de rots op. Onderweg maken we ook wat foto's met de meisjes. Maar dan beginnen ze "papa kaput, mama kaput, baby kaput, money, money" Ze laten ons zelfs nog het graf zien waar zogenaamd alle familie leden begraven zouden liggen. Vivian wil ze geen geld geven maar om van het gezeur af te zijn geef ik ze ieder maar 1 lira. Ze waren wel gelijk vertrokken..hahaha.
Zo slenteren we nog wat rond en hier en daar wonen nog echt mensen in de oude rotswoningen aan de tv schotels te zien.Toch bijzonder en veel van deze kan je in, in 1 huis is nog een hele grote rolsteen aanwezig die bedoelt was om de deuropening af te sluiten...daar moet je wel supersterk voor zijn!!!!!. Ook zie je in de woningen vele luchtkokers voor de aanvoer van verse lucht. Na dit uitstapje hebben we het koud en drinken een heerlijke cappucino (wel duur, omgerekend 2,50 euro per kopje) in een leuk soort bakkerijtje. S'avonds eten we in het Micra restaurant, ik met veel vlees en Vivian gevulde aardappels met champignons. Said zit er ook en is zichtbaar blij dat we zijn raad van vanmiddag om er te gaan eten opgevolgd hebben. Dan maar weer naar het hotel voor een lekker tukje.
Dag 4
26 maart 2006
temp. 10-19 graden.
Vannacht is de zomertijd ook in Turkije ingegaan...dus 1 uurtje korter kunnen slapen. Is nog best goed gegaan op en bed waar hier en daar een veer het heeft begeven. Drie mensen van de groep hebben vanmorgen vroeg een ballonvaart gemaakt, leek ons ook wel erg mooi maar vonden 150 euro pp iets te prijzig.. Na het ontbijt in de kelder gaan we rond 09:30 uur eerst met de bus naar het openluchtmuseum in ......Hier zijn meerdere woningen en kerkjes te zien die in de rotsen zijn uitgehakt, ze hebben prachtige vormen, een soort kegels en andere vormen. De bomen in de omgeving zijn nog kaal maar de boel wordt opgevrolijkt door de vele bloesems. Overal in de rotswanden zijn duiventillen ingehakt, met name vroeger bracht duivenmest geld op en de mest werd zelfs geexporteerd. Rond sommige duiventillen zijn merktekens van verf aangebracht zodat de duiven konden zien in welke til ze moesten terug keren na een vlucht. In de rotskerken zijn nog prachtige plafondschilderingen te zien, opvallend is wel dat bijna bij alle afgebeelde figuren de gezichten zijn weggekrast. Jammer, de kleuren van deze 600 tot 800 jarige tekeningen zijn nl nog zeer goed bewaard gebleven. De gezichten zijn door moslims weggekrast omdat gezichten van afbeeldingen niet zichtbaar mogen zijn. We drinken nog een bakje koffie met de groep in een restaurantje. Als we op willen stappen kan ik nog net camera's redden die op tafel stonden. De rugzak van Vivian zit vast aan het tafelkeedje die ze bijna van tafel rukt bij het opstaan. Dan maken we ons op voor de wandeling. Het is droog en de zon komt ook regelmatig tevoorschijn en dat maakt de trip aangenaam.Het landschap is werkelijk sprookjesachtig mooi. Een deel lijkt op de :Grand Canyon", prachtige rood/geel/wit en groene kleurige rotsformaties.Verder zijn er allerlei rotsformaties in bizarre en grillige vormen zoals kegels en een soort kabouter Plop huizen. Af en toe klimmen en dalen we en maken zeer veel foto en film stops. De tekenfilmpjes van de Flintstone worden hier echt werkelijkheid. In een uitgehakt hol in een rots drinken we zelfs nog koffie in een een mini cafe met de naam Flintstone..grappig zo. Heel toepasselijk alleen Fred, Barney, Betty, Wilma, Pebles en Bam Bam ontbreken helaas.Bij het cefeetje picknicken we ook gezamelijk met de groep, deze picknick plaats staat wel in de top 10 van de mooist denkbare picknickplaatse op aarde. Een fantastisch uitzicht op de rotsen en hier en daar de roze bloezemstruiken. We lopen zo nog een tijdje verder en het is werkelijk genieten hier. Je vraagt je af wanneer "Dino" van Fred tevoorschijn zal komen. Na een paar uur gaan een aantal mensen van de groep terug met de bus. Wij vervolgen de tocht verder door een telkens veranderend landschap.
We komen ook een aantal ouderwetse ezelskarren tegen, o.a een oud boertje op de bok van de wagen. De karren zijn prachtig beschilderd en de houten wielen hebben geen banden maar zijn beslagen met ijzer. We lopen ook nog langs een Islamitische begraafplaats, aan de jaartallen op de grafstenen te zien werden de mensen hier heel erg oud....sommige wel meer als 600 jaar....haha. Aan het eind van de wandeling drinken we bier, koffie en cola onder een gezellig afdakje met Turkse accenten. Het begint aardig fris te worden als de zon achter de rotsen verdwijnt. Onze bus is verdwenen maar gelukkig kunnen we meeliften met een andere Baobab bus. In het hotel aangekomen eerst maar een hete douche om weer wat op temperatuur te komen en gelijk de kleren maar wassen onder de douche. We gaan weer eten in het Micra restaurant en Cocky en Alice schuiven gezellig aan. Na het eten lopen we nog een stukje en drinken nog koffie in een Turks mini cafeetje. Terug naar het hotel en naar bed.
Dag 5 Urgup - Guzelyurt
27 maart 2006
temp. 15-21 graden.
Na het ontbijt in de kelder vertrekken we met de bus naar de ondergrondse stad. Cappadocie kent 36 van zulke ondergrondse steden. In de stad die wij bezoeken woonde er in vroegere tijden ruim 10.000 mensen hier. De stad telde 8 verdiepingen tot zo'n 80 meter diep uitgehakt in de rotsen. Een klein gedeelte van deze stad hebben we bezichtigd. Indrukwekkend om je voor te stellen hoe er toen geleefd werd. De steden werden gebouwd om de mensen te beschermen tegen koude en tegen aanvallen van buitenaf. De stad bestaat uit een wirwar van gangen, kamers, een kerk, de keuken en op de bovenste woonlagen lagen de dierenverblijven. Zelfs de voederbakken waren uitgehakt in de rotsen. Na deze trip ondergronds drinken we koffie en maken een klein rondje door het dorpje. Op het plein is een grote kerk te zien. De plaatselijke kledingdracht van de vrouwen is ook apart, ze dragen een soort "drollenvangers". Bij een stalletje koopt Vivian nog een poppetje voor 1 eurootje. Daarna rijden we naar het hotel in Guzelyurt, waar enigzins verwarring ontstaat over de verdeling van de kamers. Een deel van de groep moet in de dependance slapen. Eerst zijn we teleurgesteld, maar we komen terrecht in een oud Grieks huis, achter de armoedige aandoende erfdeur schuilen mooie kamers. In onze kamer staat nog een ouderwetse kookkachel die nog op kolen werkt. De hotelvrouw doet er een schep kolen in en de kachel werkt zeer goed. Binnen een half uur lijkt het wel een sauna in de kamer....de temp. is zeker gestegen tot ruim 45 graden...pffff. We gaan lopend naar het dorpje waar we inkopen doen voor de picknick voor vanmiddag. Met de bus rijden we naar de Ilhara kloof waar we gaan wandelen. Onderweg hebben we prachtig zicht op de besneeuwde bergen. Boven de Ilhara kloof maken we een fotostop en we kiojken we in de diepte van de kloof. De rotswanden zijn loodrecht en rood van kleur. De tocht starten we met een picknick bij een stroomversnelling in de kloof. Dan lekker wandelen, een beetje op en neer en af en toe wat klauteren wat voor iedereen prima te doen is. Onderweg zijn er een aantal rotskerken te zien waarvoor dan wel eerst flink geklommen moet worden. De kerken zijn allen weer ingehakt in de rotsen. Overal in de rotsen zijn tekenen te zien van de vroegere bewoning. Helaas zitten er aan de bomen nog weinig bladeren, ook voor Turkije is de lente nog niet echt op gang gekomen. De zon is wel lekker warm, zodat we lekker in ons t-shirt kunnen wandelen. Onderweg slaan we nog een tijdje een man gade die met moeite de boomstammen die in de rivier drijven lost wrikt die vast zijn komen te zitten. Als het eindelijk lukt applaudiseren we allen.
De tocht eindigt bij een lekker terras aan het water, waar we met z'n allen wat drinken. Frank verdwijnt nog even in het water als zijn stoel wegzakt in de modder als hij gaat zitten!!!Na een half uurtje lopen we terug naar de bus, maar de buschauffeur is nergens te bekennen. Jan loopt nog een eind terug, maar nadat er iemand op de bus klopt komt het slaperige gezicht van Said tevoorschijn, hij was in slaap gesukkeld. Dan volgt een leuke bustocht terug langs authentieke dorpkes en vreemde rotspartijen in kegelvorm. Bij terugkomst in het hotel hebben we nog een aantal uten vrij te besteden. We maken samen een leuke tocht door het dorp. We fotograferen wat schoolkinderen die op het schoolplein aan het voetballen zijn. Op het marktplein drinken we koffie bij "Kavallari", een mini restaurantje. Vivian denkt dat we in dit kebaptentje s'avonds ook met de groep zouden eten, en kondigt het alvast bij de man aan dat er 20 man komen eten. Ik heb zo mijn twijfels of dit het restaurant is wat Jan bedoelde. Er staan nl maar 3 tafeltjes in het restaurantje...Vivian maakt de man blij met een dode mus volgens mij..haha. Na de koffie lopen we verder en we dalen af naar het diepere gedeelte van het dorp. Het lijkt wel of we hier in de vroege Middeleeuwen zijn beland. Overharde bemeste straatjes van schapenpoep. De schapen en geiten lopen door de straten en mekkeren er flink op los. We zien 1 geitje wat zonet geboren moet zijn, het geitje en de moeder zitten nog onder het bloed. De stallen voor de dieren zijn holen in de rotsen en ook een groot aantal mensen hier lijken nog in deze holen te wonen.
Bij terugkomst in het dorp hebben we met de groep afgesproken om op het dorpsplein te verzamelen om gezamelijk te gaan eten. Bij Vivian bekruipt zich al het gevoel dat ze de uitbater van het kleine kebaptentje voor niks blij heeft gemaakt......En inderdaad we gaan eten in een klooster, genaamd Karballa...ze schaamt zich diep, die man had zich vast op veel eters verheugd. Het klooster heeft een hoge eetzal met gewelven, wel apart. De tafelgenoot van Vivian, Hans blijkt gloeilampen te sparen, hij vertelt er enthousiast over. Na het eten lopen we terug onder een prachtige sterrenhemel naar ons hoteletje.
Dag 6 Guzelyurt - Konya
28 maart 2006
temp. 18-20 graden.
Als we wakker worden hebben we een magnifiek uitzicht vanuit ons raam over de bergen, de bergen zijn besneeuwd. We ontbijten met z'n achten in de huiskamer van de pensionhouder. We zitten met z'n allen op de grond aan een heel laag tafeltje, en over je benen moet je een kleedje trekken wat over de vloer ligt. Het is een lekker ontbijt met o.a. Turkse broodjes en Turkse thee. De thee wordt gemaakt op een oude potkachel midden in de kamer door de dochter des huizes. Als Hollanders valt het echter niet mee om zo op de grond te eten met je benen gekruist. Na het ontbijt stappen we in de bus op weg naar Konya. We maken een een tussenstop in Sultanhani, waar een mooie ......................is te bezichtigen. Een prachtig gebouw uit 1229, gebouwd tijdens het bewind van Sultan Alaadin. De grote binnenplaats is voorzien van grote zuilengallerijen en in het midden staat een moskee. Aan het eind van de binnenplaats is een reusachtige ruimte waarin de dieren werden gestald. Vivian maakt een wandeling over de hoge muren, met mijn hoogtevrees lijkt het niet verstandig dat ik haar hierin volgt. Na de koffie rijden we weer verder richting Konya over de hoogvlakte waar we morgen de zonneeclips zullen gaan zien.Konya is een grote drukke stad met maar weinig charme. Het is de stad van de dansende Derwisjen. Jan vertelt ons dat Konya een conservatief Moslim bolwerk schijnt te zijn. Er zijn wel een aantal religieuse monumenten te zien. Said brengt de groep naar het centrum van de stad waar wij eerst op een dakterras met uitzicht over de moskee eerst wat eten en drinken.Na de luch bekijken we de ......van Mevlana. Hier ligt "Mevlana" de stichter (rond 1209) van de Derwisjen begraven. De Derwisjen zijn een aftakking van de Islam die bekent staan om hun religieuse dansen. 10 tot 30 minuten achter elkaar rondjes draaien op slechts 1 voet. De ......is indrukwekkend, er staan een heleboel sarcofagen van Derwisjen met bovenop de sarcofaag de Sultansuts geplaatst. Veel moslims komen hier om te bidden en ze zijn zichtbaar ontroerd bij het zien van de vele kisten. De gehele ruimte is prachtig versiert met goud, lampen, schilderijen en allerlei Islamitische kunstwerken, erg indrukwekkend allemaal. Verder bezichtigen we nog een enorme moskee. Dat betekent de schoenen weer uit en Vivian moet een hoofddoekje om...hahaha....staat erg charmant hoor!!!! Daarna slenteren we verder door het drukke Konya, ook de oudste moskee van Turkije bezoeken we er nog.. Deze moskee is niet echt indrukwekkend, wel bestaat de gebedsruimte uit zo'n 42 marmeren zuilen. De bazaar van Konya bezoeken we ook. Deze bestaat uit een wirwar van kleine straatjes met allerlei miniwinkeltjes.Leuk om hier even doorheen te wandelen. Het valt overigs wel op dat er bijna geen Turkse vrouwen op straat lopen, ook in de cafeetjes en de winkels zie je enkel maar mannen. Tegen 7 uur lopen we terug naar ons hotel in het centrum....een 4 sterrenhotel waar we aanschuiven aan het lopend buffet.
