Van San Jose naar Quatemala-stad.
Rondreis Costa Rica, Nicaragua, Honduras & Guatemala, van 19 november 2007 t/m 11 december 2007. 23 daagse rondreis met reizen.
Reisverslag van San Jose naar Guatemala-stad
Dag 1
Maandag 19 november 2007
Vandaag is het dan weer zover dat we op vakantie gaan en wel met Djoser. Een rondreis van San Jose Costa Rica via Nicaragua, Honduras naar Guatamala stad. Onze lieve poesjes Barney en Fred zijn gisteren al naar hun vertrouwde vakantieadres gebracht in Zierikzee. De rugzakken zijn al ruim van van te voren klaar voor vertrek. S'ochtends moeten we al vroeg op om de trein van 05:45 uur te halen in Delft naar Schiphol. Slapen doen we s'nachts te weinig (vakantiestress!!!) En Dick staat om 05:15 met z'n nieuwe mega auto voor de deur. Tot overmaat van ramp is Vivian weer eens de huissleutels kwijt, in de zojuist buiten geplaatste vuilniszak is niets te vinden. Dick wordt al ongeduldig want die moet naar zijn werk. Uiteindelijk blijken de sleutels gewoon in haar vestzakje te zitten. De vuilniszak kan weg maar uit de ondergrondse container komen ernorme rookwolken. Ik twijfel of ik nog de brandweer zal bellen maar omdat Dick weg wil laat ik het maar zo. Op het station moeten we nog zo'n 20 minuten in de kou en regen wachten. De trein is keurig op tijd en op Hollands spoor stappen we over op de trein naar Schiphol. Om 10 voor 7 zijn we er en checken de bagage in op departure 3. Het inchecken gaat vrij vlot, en van de grondstewardess moeten we goed op het T kaartje letten anders krijgen we in Houston (waar we een tussenstop hebben) problemen met de bagage. We slenteren nog wat rond over Schiphol en om half 9 moeten we ons melden bij G4. Iedereen wordt onderworpen aan een vragenvuur in het kader van de veiligheid in de USA!!!. Vraag 1: wat zijn jullie van elkaar, 2: wanneer is de bagage ingepakt, 3: wie heeft de bagage ingepakt, 4: waar is de bagage geweest sinds die is ingepakt, 5: hoe zijn we naar Schiphol gekomen, 6: van wie zijn de spullen in de bagage, 7: zit er apparatuur in, van wie is die dan….enz..enz. Gelukkig zijn we goedgekeurd en moeten we nog 1 uur wachten in de wachtruimte. We hebben ook 2 formulieren ontvangen die we moeten invullen voor de Amerikaanse douane. Er staan veel ingewikkelde Engelse termen in, zodat we niet helemaal goed weten of we wel het juiste antwoord invullen…Het vliegtuig is een B767-200, waar we gelukkig een stoel naast elkaar krijgen. Al na 1 uur krijgen we een warme maaltijd voorgeschoteld. Totaal vliegen we in zo'n 11 uur naar Houston. De tijd in het vliegtuig gaat voorbij met het kijken van video's, ieder op zijn eigen lcd scherpje. De landing was perfect op George Bush Airport. In het vliegtuig hebben we nog allerlei formulieren in moeten vullen voor de Amerikaanse autoriteiten. Rare vragen ook, en we maken enkel maar een tussenlanding in Houston. We moeten bij de douane in een enorme slingerrij staan om de vluchthaven op te mogen. In de rij waarin wij staan neemt de beambte zijn taak zeer serieus, hij is superlangzaam. Na 2 uur zijn wij eindelijk aan de beurt. Je moet 2 vingerafdrukken inleveren via een infraroodlampje en een soort webcam maakt ook nog een mooie foto van je gezicht!!!!. Dan nog ruim 2 uur wachten en we eten maar een pizzapunt en drinken wat koffie. Het vliegtuig naar San Jose vertrekt keurig op tijd, 18:05 Amerikaanse tijd. De vlucht verloopt op een enkele luchtzak na goed en als we San Jose naderen zet de piloot de landing in. Maar als we bijna zijn geland trekt de piloot het toestel ineens weer steil omhoog op!!!!. Door de laaghangende mist is er niet voldoende zicht op de landingsbaan om veilig te kunnen landen. We vliegen naar het vliegveld in Liberia waar het toestel aan de grond wordt gezet. Omdat het vliegveld echter om 24:00 uur sluit en er geen overnachtingsmogelijkheden zijn stijgen we na ruim 2 uur weer op en vliegen weer terug naar San Jose., in de hoop dat het weer nu enigszins verbeterd is. Helaas is dit niet het geval en voor de 2de keer maakt de piloot een doorstart. We vliegen nu door naar Manaqua in Nicaragua waar we midden in de nacht landen. We mogen eindelijk het vliegtuig uit en in de hal maken we de eerste kennismaking met onze reisgenoten en we horen dat we zullen moeten overnachten op het "zachte tapijtje" van de vertrek en aankomsthal daar er geen hotel geregeld kan worden hier!!!. We horen dat we op z'n vroegst morgenmiddag rond 13:00 uur pas weer naar San Jose kunnen vliegen daar de piloot eerst 12 uur rust moet hebben. Dus zo'n 200 man zoeken maar ergens een plekje op de grond,. zonder een deken of een kussen.
Dag 2
Dinsdag 20 november 2007
Manaqua (Nicaragua)
Na een onrustige nacht met zuipende en gillende Amerikanen en Engelsen wordt het rond 6 uur licht. Iedereen ziet er heerlijk uitgerust uit….hahaha, bleek en met wallen onder zijn ogen dus. Tot 13:00 uur is het hangen, en op de grond zitten in de terminal. Maar om half 9 komt Continental ineens op de proppen met een ontbijt voor de passagiers. Lekkere zoete bladerdeeg broodjes, een soort appelflappen en kaascroissants, pakjes sap, frisdrank en koffie. Dan weer hangen, liggen als om 12 uur de luch door Continental wordt geserveerd. Een warm broodje een een aardappelslaatje + een minisnicker. Om 13:00 uur mogen we dan eindelijk weer inchecken, maar alles bij elkaar duurt het toch nog allemaal erg lang voor we naar San Jose vliegen, een vlucht van 45 minuten. Een applaus voor de piloot klint door het vliegtuig als we dan na 16 uur vertraging op San Jose landen. Het door de douane gaan gaat hier 10x sneller dan in de USA. Weinig administratie, geen foto of vingerafdrukken. Dan komt er even een stress moment als blijkt dat de pinautomaten op het vliegveld niet werken. Wij komen erachter dat we wel erg weinig $ van huis hebben meegenomen. Uiteindelijk vinden we dan toch een automaat maar wat Colones uitrollen. Om 15:30 uur rijden we eindelijk weg in een piepklein mini busje waar we met z'n 20tigen ingepropt worden. Vivian zit opgevouwen boven een wielkas. Om half 6 maken we een stop bij een wegrestaurant waar we wat eten en net laat aankomen om van een mooie zonsondergang te genieten. Het laatste uur rijden we over een hobbelige onverharde weg met behoorlijke steilen stukken erin. Ik val half in slaap en zwaait slapende heen en weer op mijn stoel als een soort TNO dummy….volgens Vivian erg grappig om te zien!!!. Dan eindelijk komen we in het hotel aan en een bed na 52 uur!!!!. Op onze kamer woont een hele grote zwarte spin in versopt zit achter het douchegordijn, en in de prullenbak vinden we een soort grote duizendpoot. We drinken nog een drankje aan de bar en na een lauwe douche gaan we lekker slapen…we vallen beiden als een blok in slaap.
Dag 3
Woensdag 21 november 2007
Monteverde
Na een heerlijke nachtrust ontbijten we om 9 uur met de groep in het hotel. Fruit en witte toast met jam. Hier horen we de verhalen van de andere groepleden. 1 had een grote zwarte schorpioen op de kamer. De buren een enorme kakkerlak, wij komen er dus met de spin nog genadig vanaf. Om half 11 staat er een busje klaar voor het hotel die ons naar Monteverde zal rijden. Een rit van een uurtje over een hobbelige steile weg. In Monteverde gaan we een Skuwalk maken, een wandeling over hoge hangbruggen hoog boven de boomtoppen. In dit nevelwoud is het vochtig, dit zie je aan de bomen die begroeid zijn met mossen en epifyten. Het nevelwoud bestaat verder uit enorme varens en vele andere soorten planten en bomen. Vele vogels zien we en zelfs een enkele kolibri, over de tour doen we een kleine 2 uur. Na het eten in het restaurant lopen we met een klein groepje nog een kleine 1,5 uur door een ander nevelwoud. Helaas gaat het wel behoorlijk regenen en snappen wel waarom hier alles zo mooi groen is. De regen geeft het geheel wel een sprookjesachtige en mysterieuze sfeer. De bomen zijn hier ook begroeid met mossen en er hangen lange lianen aan de ernorme bomen. Je krijg vanzelf zin om als tarzan door het woud te slingeren. Door de regen is het wel extra opletten, t'is toch wel glibberig door alle rotsen en de wortels van de bomen. Verder bezoeken we nog een kolibrituin waar een aantal bakjes opgehangen zijn waar een rode drank voor de kolibri's in zit. De minivogeltjes maken een erg grappig geluid doordat ze met een enorme snelheid met hun kleine vleugeltjes fladderen. Er zijn diverse soorten en maten en sommige zijn echt enorm klein. Ze hebben prachtige kleuren en met hun lange snaveltjes halen ze de zoetstof uit de bakjes. Om half 5 nemen we weer een bus terug over de hobbelige steile weg naar beneden. Na een uurtje hobbelen zijn we weer bij ons hotel. S"avonds eten we met de groep in een leuk restaurantje in het dorp.
Dag 4
Donderdag 22 november 2007
Monteverde - Rincon Vriga
25-30 graden.
De dag begint met een heldere zonnige hemel. De nevels van Monteverde zijn geheel opgetrokken wat overigens wel een heel mooi gezicht was. Na een ontbijtje van fruit en toast worden de koffers op de bus geladen. In een aantal uren rijden we door de prachtige groene bergruggen van Monteverde op zo'n 1300 meter hoogte. In Liberia wat een redelijk grote stad is maken we een tussenstop, omdat iedereen vanmiddag wil wandelen wordt besloten om het restaurant niet te bezoeken voor de lunch. Binnen een half uur moeten we pinnen en boodschappen doen voor de luch van vandaag en morgen. Wij moeten echt racen omdat we problemen hebben met het pinnen van dollars. Na 4 banken en zweet op ons rug vinden we uiteindelijk een pinautomaat die het wel doet. Met gevaar voor eigen leven rennen we terug door het verkeer naar jawel….de Jumbo supermarkt. We scheuren de winkel door met een wagentje om op tijd weer bij de bus te zijn. In de bus eten we de luch op, broodjes met worst en jam. Bij het hotel aangekomen worden snel de sleutels van de hotelkamers uitgedeeld door Saskia de reisleidster, en binnen 12 minuten moeten we klaarstaan voor de wandeling. De kamersleutel die we gekregen hebben past niet….zo houden we nog maar een paar minuten tijd over en moeten ons nog haasten. De bus brengt ons in 15 minuten over een onverharde weg naar het natuurreservaat waar we de wandeling beginnen………………………………………………………………………
Dag 5
Vrijdag 23 november 2007
25 -30 graden.
Na een lekker ontbijt van zwarte bonen, rijst en brood en vers fruit brengt de bus ons vanuit het hotel naar het Nationaal Park 5 km verderop. Tijdens het begin van de wandeling splitst de groep zich al gauw op in verschillende groepjes. We lopen eerst een aantal kilometers door het bos, waar we onderweg een grote familie van neusberen tegen komen, zeker wel 25 stuks zitten verscholen in het bos. Eentje van de beren is wel erg nieuwsgierig en komt dichterbij om aan een tas te snuffelen. Even later steekt de gehele groep de weg over naar de andere kant van het bos…..een erg leuk tafereel. Als we het bos uit zijn komen we op een meer grasachtige steppe achtig landschap. Het laatste stuk naar de waterval die we willen bekijken is het nog flink stijgen over een glibberig pad vol met rotsblokken. Het is dus flink puffen en zeten in de hitte, gelukkig verdwijnt de zon even achter een paar wolken. Na de klauterpartij komen we eerst aan bij een soort krater waar een watervalletje is te zien. De krater is volledig begroeid met groen….bomen en struiken. Nog een klein stukje omhoog en omlaag en dan komen we aan bij de waterval die uitmond in een heel klein meertje. Lida en Vivian nemen er een duik in het koude water en proberen onder de waterval te komen, maar dat valt nog niet mee door de sterke stroom. Na de zwempartij en nog even van de zon genoten lopen we dezelfde weg weer terug. De lunch gebruiken we ergens halverwege de helling waar we een fantastisch uitzicht hebben over het bergachtige landschap. Het brood dat wij gisteren hebben gekocht valt echter van ellende uit elkaar….zeer droog brood…bah. Na de klauterpartij naar beneden gaan we nog op pad naar een andere waterval. We lopen door een soort agave bos: supergrote vetplanten zijn er te bewonderen. Hier spotten we een aantal felgrone hagedisjes die mooi poseren voor de foto's die iedereen maakt. Dan komen we na wat geklauter aan bij de volgende waterval, een prachtig idyllisch plekje. Ook hier heeft Vivian een duik genomen in het meertje. Wat een stuk aangenamer van temperatuur was doordat deze een stuk hoger lag. Ook heeft ze nog een heerlijke massage gehad van een mini watervalletje!!. Op de terugweg lopen we door het bos waar we weer een aantal wilde dieren zien. Een groep kappucijnerapen, een paar brulapen hoog in de toppen van de bomen. Verder een drietal achoetis gezien, een uit de kluiten gewassen marmotachtige. Om half 5 zijn we weer terug bij de parkeerplaats. Anoek die weer eens honger heeft wordt tijdens het eten van een paar boterhammen besprongen door een neusbeer die het voorzien heeft op haar brood…haha. Ze kan nog net op tijd wegspringen. We genieten verder van een prachtige zonsondergang en omdat de bus te laat is lopen wij samen alvast een stuk de weg af, waar we later door de bus worden opgepikt. Bij ons hotel wachten onze vrienden, 2 erg leuke hondjes alweer op ons om te spelen. S'avonds weer een heerlijk uitgebreid buffet in het hotel.
Dag 6
Zaterdag 24 november 2007
RinconVriga - Isla Ometepe (Nicaraqua)
We staan vandaag extra vroeg op om kwart voor 6 om vogels en vlinders te zien. Maar helaas de vlinders die volgens Jan en Anneke op een reuzen kerstster zouden zitten laten zich deze vroege morgen niet zien. Na een heerlijk ontbijtje vertrekken we om half 8 alweer met de bus naar Nicaraguq. Na zo'n 2 uur bereiken we de grens waar een enorme rij vrachwagens staan te wachten. Onze chauffeur mannoevreert de bus er handig doorheen, maar ook bij het douanehokje zien we een enorme rij mensen in de rij staan. Maar een plaatselijk mannetje wil voor 3 dollar per persoon wel wat regelen. Dat is snel verdient!!!..20x3=toch ff 60 dollar. Maar goed, zo zijn we wel lekker snel door de douane heen en rijden Nicaragua binnen. Daar moet de bus eerst nog door een soort wasstraat rijden om gedesinfecteerd te worden…ook onze bagage op het dak ontkomt er niet aan. Iets verder mogen we nog even uit de bus, Vivian kijkt weer eens niet goed uit en stapt met haar blote voeten in de sandalen in een goot die vol met drek en een andere warme substanties staat. Maar gelukkig is daar ineens Frankie, een jongetje van 7 jaar die haar meeneemt naar een kraantje om de hoog waar ze haar voeten en sandalen kan afspoelen. Als we Nicaragua verder in rijden valt het verschil met Costa Rica ons al direct op, de kleine huisjes zien en vaak veel armoediger uit. In Rivas maken we een tussenstop om te eten en om geld te pinnen. Het pinnen geeft wederom een hoop gedoe, de pinautomaat doet het niet en we staan met z'n alle in de rij voor de Nicaruaanse Cordoba. Uiteindelijk met behulp van een bankmedewerker is het ons toch gelukt (op 1 na dan…die was zijn pincode ineens vergeten). In de supermarkt halen we nog wat flessen water en eten op het plein bij een restaurant pasta. Om 2 uur stappen we weer in de bus om de boot van half 3 te kunnen halen die ons naar het eiland Ome Tepe zal brengen. We zijn keurig op tijd, maar doordat er maar mensen en goederen op de boot toegelaten en geladen worden loopt de vertraging op tot bijna 1 uur. Achteraf gelukkig dat we vertraging hadden want als we halverwege het meer varen komen er ineens enorme rookwolken uit 1 van de 2 vulkanen (Conceptia) op het eiland. Het is een machtig gezicht als we de enorme aswolken uit de vulkaan zien komen. Maar ook wel wat dreigend voor ons westerlingen, maar volgens de lokale bevolking op de boot hoeven we ons geen zorgen te maken. De vulkaan Conceptie spuwt ongeveer 5 keer per jaar zijn as en rook uit de krater, en dit meestal dan ook s'nachts…..we hebben dus wel geluk dit te mogen aanschouwen. Een probleem is wel dat de wind verkeerd staat en de aswolk richting de boot wordt geblazen. Even later wordt de hemel voor ons donker en valt er een asregen over de boot neer. Wel spectaculair, maar we zoeken toch maar dekking benedendeks. Inmiddels zitten wel onder de as, in neusgaten,oren en de ogen zijn zwart.!!!! Na een uur varen komen we aan op het eiland Isla Ometepe en in nog 1 uurtje rijden we naar ons hotel. We komen weer aan in het pikkedonker, dus geen idee waar we zijn beland. Het hotel dat bestaat uit een groen straatje met een soort bugalows heeft echter niet voldoende kamers. Saskia en wij krijgen in een kamer in het naastgelegen hotel. De kamer ziet er wat smoezelig uit, honderden ienie-minnie vliegjes zwermen rond de plafondlamp, en als we goed kijken zien we kikkers op de muren en het plafond zitten. De kikkers blijken enorm ver te kunnen springen of rennen keihard over de muur!!!!. Ze zijn geel/bruin van kleur met een soort zuignapvoeten….We halen Saskia en iemand van het hotel erbij, maar als die er zijn zien we maar 1 kikkertje. Uiteindelijk vangt Vivian het eerste uur 17 kikkers, die zich ook nog soms een hoedje schrikt als ze met een harde plof op de grond terrecht komen. Na het eten van een vis op een buiten terras aan het Lago Nicaragua gaat ze in de kamer weer op jacht. De totale score komt uit op een record van wel 33 kikkers die we gevangen hebben. Eentje is er echter zo snel dat die zich niet laat vangen. Uiteindelijk gaan we maar slapen.
Dag 7
Zondag 25 november 2007
Na een nacht vol nachtmerries over kikkers zijn we weer vroeg wakker. Voor het ontbijt lopen we nog even naar het bijgelegen strandje waar al 4 van onze groep een duik in het meer nemen. De vele strandvliegjes verjagen ons echter weer snel van het zwarte lava strandje. Na een ontbijt in "villa Azul" gaan we nog een stukje wandelen. We belanden op een zandstrandje en gaan hier een poosje zitten, we kijken toe hoe een aantal vrouwen en kinderen hun was doen in het meer. Er staat een houten tafel in het water waar de was op wordt gedaan. Boven ons vliegen hele grote roofvogels (gieren) rond op zoek naar een prooi. Om half 10 komt er een busje ons ophalen, we krijgen een prive tour met chauffeur over een stuk van het eiland. Langs de weg lopen wat loslopende koeien en paarden. Van 1 paard zien we dat zijn acherpoot gebroken is, vreselijk voor zo'n beest. Hij hinkt een beetje op 3 benen. Tussen de koeien in de wei zitten een aantal rivierreigers. De huisjes langs de weg zien eruit als krotten, veelal gemaakt van metalen platen en daken van golfkarton. Het einddoel van de trip zijn de Petroglieven, dit zijn Pre- ……stenen met tekeningen. De stenen zijn van vulkanische afkomst met verschillende afbeeldingen van mensen en dieren. We lopen samen met de chauffeur nog door een mooie tuin met vele bloemen en tropische bomen en planten. Ondanks dat de chauffeur geen woord engels spreekt probeert hij toch zijn best te doen om het 1 en ander over de flora uit te leggen. Over de nationale boom van Nicaragua, de vele vruchtbomen, bananen, papaya, limonen, en sinaasappelbomen, kaneel en koffieplanten ….enz. Inmiddels zijn enkele groepsleden te paard in de tuin aangekomen. We drinken gezamenlijk koffie en kokosmelk in een prachtig cafeetje. Het uitzicht is er wondermooi, op een steen zien we een enorme leguaan genieten van het zonlicht. Terug in ons hotel eten we er wat en gaan daarna met z'n vijven nog een tour maken over het eiland. De eerste stop is al na 15 minuten bij een plaatselijk natuurlijk zwembad. Niemand wil echter zwemmen dus na een drankje stappen we weer op. De tour gaat verder langs de vele koffie nen bananen plantages. We stoppen in een dorp waar Saskia heerlijke ananassen koopt bij een groente en fruit stalletje langs de weg.En de plaatselijke jeugd vindt het prachtig....en ze nemen zelfs even plaats in het busje. Iets verderop krijgt een groep kinderen muziekles op straat. We bekijken er nog wat kerken en oude beelden, veel oude gebouwen zien er verwaarloost uit. Waarschijnlijk speelt geld een rol in het onderhoud van gebouwen. Op de terugweg stoppen we nog ergens langs een bos en een meer waar we een rondwandeling maken.We horen de brulapen wel brullen….maar deze laten zich niet zien. Wel komt er weer gerommel uit de vulkaan Conception en wederom vindt er een eruptie plaats van aswolken. Door de bomen door kunnen we dit natuurverschijnsel van een afstand wederom bewonderen. Op het strandje drinken we nog wat en genieten van de mooie zonsondergang. Op de terugweg barst er een tropische regenbui en onweer los, de onverharde wegen veranderen snel in flinke modderpoelen. Bij aankomst bij ons hotel blijkt dat de stroom is uitgevallen, met een zaklamp vinden we onze weg naar onze kamer. In de douche en de kamer lekt er water uit het dak…enkele kikkers kopen weer over de muren en het palfond. S'avonds eten we weer in het restaurant aan het meer.
Dag 8
Maandag 26 november 2007
Isla Ometepe
Dag 9
Maandag 27 november 2007
We starten de morgen met een karig ontbijt, het valt tegen voor zo'n "chique" hotel. Vivian krijgt 2 mini pannekoeken, ik enkele sneetjes toast met jam. Om kwart over 9 worden 6 pers. van de groep inclusief wij door een busje opgehaald voor een tocht naar de vulkaan de Mombacho. In 1,5 uur brengt het busje ons naar Granada waar we de Mombacho in de verte in de mist zien liggen. We worden vanuit hier verder vervoerd met een grote open truck, deze brengt ons via een supersteile weg de Mombacho op. Onderweg wordt er nog gestopt bij een huis waar koffie kan worden gedronken en de mevrouw verkoopt er zakjes koffie. Na de koffie willen wij reeds aan de wandeling beginnen, maar de chauffeur van de truck meldt ons dat dat nog niet de bedoeling is. Met een andere open truck rijden we verder stijl omhoog. Er komen steeds meer wolken en mistflarden en het wordt ook kouder…..en wij hebben natuurlijk geen jassen meegenomen. Boven aangekomen krijgen we eerst wat info over de vulkaan aan de hand van een manquette. We hebben geluk….ze verhuren regenjassen. De mijne stinkt nogal…ws zweet van mijn voorgangers!!!!. Met z'n zessen, Patrick, Marion, Jan en Anneke en wij gaan we op pad naar de top van de vulkaan. Het is winderig en mistig en zodoende zien we weinig van de omgeving op de uitzichtpunten.
Maandag 19 november 2007
Vandaag is het dan weer zover dat we op vakantie gaan en wel met Djoser. Een rondreis van San Jose Costa Rica via Nicaragua, Honduras naar Guatamala stad. Onze lieve poesjes Barney en Fred zijn gisteren al naar hun vertrouwde vakantieadres gebracht in Zierikzee. De rugzakken zijn al ruim van van te voren klaar voor vertrek. S'ochtends moeten we al vroeg op om de trein van 05:45 uur te halen in Delft naar Schiphol. Slapen doen we s'nachts te weinig (vakantiestress!!!) En Dick staat om 05:15 met z'n nieuwe mega auto voor de deur. Tot overmaat van ramp is Vivian weer eens de huissleutels kwijt, in de zojuist buiten geplaatste vuilniszak is niets te vinden. Dick wordt al ongeduldig want die moet naar zijn werk. Uiteindelijk blijken de sleutels gewoon in haar vestzakje te zitten. De vuilniszak kan weg maar uit de ondergrondse container komen ernorme rookwolken. Ik twijfel of ik nog de brandweer zal bellen maar omdat Dick weg wil laat ik het maar zo. Op het station moeten we nog zo'n 20 minuten in de kou en regen wachten. De trein is keurig op tijd en op Hollands spoor stappen we over op de trein naar Schiphol. Om 10 voor 7 zijn we er en checken de bagage in op departure 3. Het inchecken gaat vrij vlot, en van de grondstewardess moeten we goed op het T kaartje letten anders krijgen we in Houston (waar we een tussenstop hebben) problemen met de bagage. We slenteren nog wat rond over Schiphol en om half 9 moeten we ons melden bij G4. Iedereen wordt onderworpen aan een vragenvuur in het kader van de veiligheid in de USA!!!. Vraag 1: wat zijn jullie van elkaar, 2: wanneer is de bagage ingepakt, 3: wie heeft de bagage ingepakt, 4: waar is de bagage geweest sinds die is ingepakt, 5: hoe zijn we naar Schiphol gekomen, 6: van wie zijn de spullen in de bagage, 7: zit er apparatuur in, van wie is die dan….enz..enz. Gelukkig zijn we goedgekeurd en moeten we nog 1 uur wachten in de wachtruimte. We hebben ook 2 formulieren ontvangen die we moeten invullen voor de Amerikaanse douane. Er staan veel ingewikkelde Engelse termen in, zodat we niet helemaal goed weten of we wel het juiste antwoord invullen…Het vliegtuig is een B767-200, waar we gelukkig een stoel naast elkaar krijgen. Al na 1 uur krijgen we een warme maaltijd voorgeschoteld. Totaal vliegen we in zo'n 11 uur naar Houston. De tijd in het vliegtuig gaat voorbij met het kijken van video's, ieder op zijn eigen lcd scherpje. De landing was perfect op George Bush Airport. In het vliegtuig hebben we nog allerlei formulieren in moeten vullen voor de Amerikaanse autoriteiten. Rare vragen ook, en we maken enkel maar een tussenlanding in Houston. We moeten bij de douane in een enorme slingerrij staan om de vluchthaven op te mogen. In de rij waarin wij staan neemt de beambte zijn taak zeer serieus, hij is superlangzaam. Na 2 uur zijn wij eindelijk aan de beurt. Je moet 2 vingerafdrukken inleveren via een infraroodlampje en een soort webcam maakt ook nog een mooie foto van je gezicht!!!!. Dan nog ruim 2 uur wachten en we eten maar een pizzapunt en drinken wat koffie. Het vliegtuig naar San Jose vertrekt keurig op tijd, 18:05 Amerikaanse tijd. De vlucht verloopt op een enkele luchtzak na goed en als we San Jose naderen zet de piloot de landing in. Maar als we bijna zijn geland trekt de piloot het toestel ineens weer steil omhoog op!!!!. Door de laaghangende mist is er niet voldoende zicht op de landingsbaan om veilig te kunnen landen. We vliegen naar het vliegveld in Liberia waar het toestel aan de grond wordt gezet. Omdat het vliegveld echter om 24:00 uur sluit en er geen overnachtingsmogelijkheden zijn stijgen we na ruim 2 uur weer op en vliegen weer terug naar San Jose., in de hoop dat het weer nu enigszins verbeterd is. Helaas is dit niet het geval en voor de 2de keer maakt de piloot een doorstart. We vliegen nu door naar Manaqua in Nicaragua waar we midden in de nacht landen. We mogen eindelijk het vliegtuig uit en in de hal maken we de eerste kennismaking met onze reisgenoten en we horen dat we zullen moeten overnachten op het "zachte tapijtje" van de vertrek en aankomsthal daar er geen hotel geregeld kan worden hier!!!. We horen dat we op z'n vroegst morgenmiddag rond 13:00 uur pas weer naar San Jose kunnen vliegen daar de piloot eerst 12 uur rust moet hebben. Dus zo'n 200 man zoeken maar ergens een plekje op de grond,. zonder een deken of een kussen.
Dag 2
Dinsdag 20 november 2007
Manaqua (Nicaragua)
Na een onrustige nacht met zuipende en gillende Amerikanen en Engelsen wordt het rond 6 uur licht. Iedereen ziet er heerlijk uitgerust uit….hahaha, bleek en met wallen onder zijn ogen dus. Tot 13:00 uur is het hangen, en op de grond zitten in de terminal. Maar om half 9 komt Continental ineens op de proppen met een ontbijt voor de passagiers. Lekkere zoete bladerdeeg broodjes, een soort appelflappen en kaascroissants, pakjes sap, frisdrank en koffie. Dan weer hangen, liggen als om 12 uur de luch door Continental wordt geserveerd. Een warm broodje een een aardappelslaatje + een minisnicker. Om 13:00 uur mogen we dan eindelijk weer inchecken, maar alles bij elkaar duurt het toch nog allemaal erg lang voor we naar San Jose vliegen, een vlucht van 45 minuten. Een applaus voor de piloot klint door het vliegtuig als we dan na 16 uur vertraging op San Jose landen. Het door de douane gaan gaat hier 10x sneller dan in de USA. Weinig administratie, geen foto of vingerafdrukken. Dan komt er even een stress moment als blijkt dat de pinautomaten op het vliegveld niet werken. Wij komen erachter dat we wel erg weinig $ van huis hebben meegenomen. Uiteindelijk vinden we dan toch een automaat maar wat Colones uitrollen. Om 15:30 uur rijden we eindelijk weg in een piepklein mini busje waar we met z'n 20tigen ingepropt worden. Vivian zit opgevouwen boven een wielkas. Om half 6 maken we een stop bij een wegrestaurant waar we wat eten en net laat aankomen om van een mooie zonsondergang te genieten. Het laatste uur rijden we over een hobbelige onverharde weg met behoorlijke steilen stukken erin. Ik val half in slaap en zwaait slapende heen en weer op mijn stoel als een soort TNO dummy….volgens Vivian erg grappig om te zien!!!. Dan eindelijk komen we in het hotel aan en een bed na 52 uur!!!!. Op onze kamer woont een hele grote zwarte spin in versopt zit achter het douchegordijn, en in de prullenbak vinden we een soort grote duizendpoot. We drinken nog een drankje aan de bar en na een lauwe douche gaan we lekker slapen…we vallen beiden als een blok in slaap.
Dag 3
Woensdag 21 november 2007
Monteverde
Na een heerlijke nachtrust ontbijten we om 9 uur met de groep in het hotel. Fruit en witte toast met jam. Hier horen we de verhalen van de andere groepleden. 1 had een grote zwarte schorpioen op de kamer. De buren een enorme kakkerlak, wij komen er dus met de spin nog genadig vanaf. Om half 11 staat er een busje klaar voor het hotel die ons naar Monteverde zal rijden. Een rit van een uurtje over een hobbelige steile weg. In Monteverde gaan we een Skuwalk maken, een wandeling over hoge hangbruggen hoog boven de boomtoppen. In dit nevelwoud is het vochtig, dit zie je aan de bomen die begroeid zijn met mossen en epifyten. Het nevelwoud bestaat verder uit enorme varens en vele andere soorten planten en bomen. Vele vogels zien we en zelfs een enkele kolibri, over de tour doen we een kleine 2 uur. Na het eten in het restaurant lopen we met een klein groepje nog een kleine 1,5 uur door een ander nevelwoud. Helaas gaat het wel behoorlijk regenen en snappen wel waarom hier alles zo mooi groen is. De regen geeft het geheel wel een sprookjesachtige en mysterieuze sfeer. De bomen zijn hier ook begroeid met mossen en er hangen lange lianen aan de ernorme bomen. Je krijg vanzelf zin om als tarzan door het woud te slingeren. Door de regen is het wel extra opletten, t'is toch wel glibberig door alle rotsen en de wortels van de bomen. Verder bezoeken we nog een kolibrituin waar een aantal bakjes opgehangen zijn waar een rode drank voor de kolibri's in zit. De minivogeltjes maken een erg grappig geluid doordat ze met een enorme snelheid met hun kleine vleugeltjes fladderen. Er zijn diverse soorten en maten en sommige zijn echt enorm klein. Ze hebben prachtige kleuren en met hun lange snaveltjes halen ze de zoetstof uit de bakjes. Om half 5 nemen we weer een bus terug over de hobbelige steile weg naar beneden. Na een uurtje hobbelen zijn we weer bij ons hotel. S"avonds eten we met de groep in een leuk restaurantje in het dorp.
Dag 4
Donderdag 22 november 2007
Monteverde - Rincon Vriga
25-30 graden.
De dag begint met een heldere zonnige hemel. De nevels van Monteverde zijn geheel opgetrokken wat overigens wel een heel mooi gezicht was. Na een ontbijtje van fruit en toast worden de koffers op de bus geladen. In een aantal uren rijden we door de prachtige groene bergruggen van Monteverde op zo'n 1300 meter hoogte. In Liberia wat een redelijk grote stad is maken we een tussenstop, omdat iedereen vanmiddag wil wandelen wordt besloten om het restaurant niet te bezoeken voor de lunch. Binnen een half uur moeten we pinnen en boodschappen doen voor de luch van vandaag en morgen. Wij moeten echt racen omdat we problemen hebben met het pinnen van dollars. Na 4 banken en zweet op ons rug vinden we uiteindelijk een pinautomaat die het wel doet. Met gevaar voor eigen leven rennen we terug door het verkeer naar jawel….de Jumbo supermarkt. We scheuren de winkel door met een wagentje om op tijd weer bij de bus te zijn. In de bus eten we de luch op, broodjes met worst en jam. Bij het hotel aangekomen worden snel de sleutels van de hotelkamers uitgedeeld door Saskia de reisleidster, en binnen 12 minuten moeten we klaarstaan voor de wandeling. De kamersleutel die we gekregen hebben past niet….zo houden we nog maar een paar minuten tijd over en moeten ons nog haasten. De bus brengt ons in 15 minuten over een onverharde weg naar het natuurreservaat waar we de wandeling beginnen………………………………………………………………………
Dag 5
Vrijdag 23 november 2007
25 -30 graden.
Na een lekker ontbijt van zwarte bonen, rijst en brood en vers fruit brengt de bus ons vanuit het hotel naar het Nationaal Park 5 km verderop. Tijdens het begin van de wandeling splitst de groep zich al gauw op in verschillende groepjes. We lopen eerst een aantal kilometers door het bos, waar we onderweg een grote familie van neusberen tegen komen, zeker wel 25 stuks zitten verscholen in het bos. Eentje van de beren is wel erg nieuwsgierig en komt dichterbij om aan een tas te snuffelen. Even later steekt de gehele groep de weg over naar de andere kant van het bos…..een erg leuk tafereel. Als we het bos uit zijn komen we op een meer grasachtige steppe achtig landschap. Het laatste stuk naar de waterval die we willen bekijken is het nog flink stijgen over een glibberig pad vol met rotsblokken. Het is dus flink puffen en zeten in de hitte, gelukkig verdwijnt de zon even achter een paar wolken. Na de klauterpartij komen we eerst aan bij een soort krater waar een watervalletje is te zien. De krater is volledig begroeid met groen….bomen en struiken. Nog een klein stukje omhoog en omlaag en dan komen we aan bij de waterval die uitmond in een heel klein meertje. Lida en Vivian nemen er een duik in het koude water en proberen onder de waterval te komen, maar dat valt nog niet mee door de sterke stroom. Na de zwempartij en nog even van de zon genoten lopen we dezelfde weg weer terug. De lunch gebruiken we ergens halverwege de helling waar we een fantastisch uitzicht hebben over het bergachtige landschap. Het brood dat wij gisteren hebben gekocht valt echter van ellende uit elkaar….zeer droog brood…bah. Na de klauterpartij naar beneden gaan we nog op pad naar een andere waterval. We lopen door een soort agave bos: supergrote vetplanten zijn er te bewonderen. Hier spotten we een aantal felgrone hagedisjes die mooi poseren voor de foto's die iedereen maakt. Dan komen we na wat geklauter aan bij de volgende waterval, een prachtig idyllisch plekje. Ook hier heeft Vivian een duik genomen in het meertje. Wat een stuk aangenamer van temperatuur was doordat deze een stuk hoger lag. Ook heeft ze nog een heerlijke massage gehad van een mini watervalletje!!. Op de terugweg lopen we door het bos waar we weer een aantal wilde dieren zien. Een groep kappucijnerapen, een paar brulapen hoog in de toppen van de bomen. Verder een drietal achoetis gezien, een uit de kluiten gewassen marmotachtige. Om half 5 zijn we weer terug bij de parkeerplaats. Anoek die weer eens honger heeft wordt tijdens het eten van een paar boterhammen besprongen door een neusbeer die het voorzien heeft op haar brood…haha. Ze kan nog net op tijd wegspringen. We genieten verder van een prachtige zonsondergang en omdat de bus te laat is lopen wij samen alvast een stuk de weg af, waar we later door de bus worden opgepikt. Bij ons hotel wachten onze vrienden, 2 erg leuke hondjes alweer op ons om te spelen. S'avonds weer een heerlijk uitgebreid buffet in het hotel.
Dag 6
Zaterdag 24 november 2007
RinconVriga - Isla Ometepe (Nicaraqua)
We staan vandaag extra vroeg op om kwart voor 6 om vogels en vlinders te zien. Maar helaas de vlinders die volgens Jan en Anneke op een reuzen kerstster zouden zitten laten zich deze vroege morgen niet zien. Na een heerlijk ontbijtje vertrekken we om half 8 alweer met de bus naar Nicaraguq. Na zo'n 2 uur bereiken we de grens waar een enorme rij vrachwagens staan te wachten. Onze chauffeur mannoevreert de bus er handig doorheen, maar ook bij het douanehokje zien we een enorme rij mensen in de rij staan. Maar een plaatselijk mannetje wil voor 3 dollar per persoon wel wat regelen. Dat is snel verdient!!!..20x3=toch ff 60 dollar. Maar goed, zo zijn we wel lekker snel door de douane heen en rijden Nicaragua binnen. Daar moet de bus eerst nog door een soort wasstraat rijden om gedesinfecteerd te worden…ook onze bagage op het dak ontkomt er niet aan. Iets verder mogen we nog even uit de bus, Vivian kijkt weer eens niet goed uit en stapt met haar blote voeten in de sandalen in een goot die vol met drek en een andere warme substanties staat. Maar gelukkig is daar ineens Frankie, een jongetje van 7 jaar die haar meeneemt naar een kraantje om de hoog waar ze haar voeten en sandalen kan afspoelen. Als we Nicaragua verder in rijden valt het verschil met Costa Rica ons al direct op, de kleine huisjes zien en vaak veel armoediger uit. In Rivas maken we een tussenstop om te eten en om geld te pinnen. Het pinnen geeft wederom een hoop gedoe, de pinautomaat doet het niet en we staan met z'n alle in de rij voor de Nicaruaanse Cordoba. Uiteindelijk met behulp van een bankmedewerker is het ons toch gelukt (op 1 na dan…die was zijn pincode ineens vergeten). In de supermarkt halen we nog wat flessen water en eten op het plein bij een restaurant pasta. Om 2 uur stappen we weer in de bus om de boot van half 3 te kunnen halen die ons naar het eiland Ome Tepe zal brengen. We zijn keurig op tijd, maar doordat er maar mensen en goederen op de boot toegelaten en geladen worden loopt de vertraging op tot bijna 1 uur. Achteraf gelukkig dat we vertraging hadden want als we halverwege het meer varen komen er ineens enorme rookwolken uit 1 van de 2 vulkanen (Conceptia) op het eiland. Het is een machtig gezicht als we de enorme aswolken uit de vulkaan zien komen. Maar ook wel wat dreigend voor ons westerlingen, maar volgens de lokale bevolking op de boot hoeven we ons geen zorgen te maken. De vulkaan Conceptie spuwt ongeveer 5 keer per jaar zijn as en rook uit de krater, en dit meestal dan ook s'nachts…..we hebben dus wel geluk dit te mogen aanschouwen. Een probleem is wel dat de wind verkeerd staat en de aswolk richting de boot wordt geblazen. Even later wordt de hemel voor ons donker en valt er een asregen over de boot neer. Wel spectaculair, maar we zoeken toch maar dekking benedendeks. Inmiddels zitten wel onder de as, in neusgaten,oren en de ogen zijn zwart.!!!! Na een uur varen komen we aan op het eiland Isla Ometepe en in nog 1 uurtje rijden we naar ons hotel. We komen weer aan in het pikkedonker, dus geen idee waar we zijn beland. Het hotel dat bestaat uit een groen straatje met een soort bugalows heeft echter niet voldoende kamers. Saskia en wij krijgen in een kamer in het naastgelegen hotel. De kamer ziet er wat smoezelig uit, honderden ienie-minnie vliegjes zwermen rond de plafondlamp, en als we goed kijken zien we kikkers op de muren en het plafond zitten. De kikkers blijken enorm ver te kunnen springen of rennen keihard over de muur!!!!. Ze zijn geel/bruin van kleur met een soort zuignapvoeten….We halen Saskia en iemand van het hotel erbij, maar als die er zijn zien we maar 1 kikkertje. Uiteindelijk vangt Vivian het eerste uur 17 kikkers, die zich ook nog soms een hoedje schrikt als ze met een harde plof op de grond terrecht komen. Na het eten van een vis op een buiten terras aan het Lago Nicaragua gaat ze in de kamer weer op jacht. De totale score komt uit op een record van wel 33 kikkers die we gevangen hebben. Eentje is er echter zo snel dat die zich niet laat vangen. Uiteindelijk gaan we maar slapen.
Dag 7
Zondag 25 november 2007
Na een nacht vol nachtmerries over kikkers zijn we weer vroeg wakker. Voor het ontbijt lopen we nog even naar het bijgelegen strandje waar al 4 van onze groep een duik in het meer nemen. De vele strandvliegjes verjagen ons echter weer snel van het zwarte lava strandje. Na een ontbijt in "villa Azul" gaan we nog een stukje wandelen. We belanden op een zandstrandje en gaan hier een poosje zitten, we kijken toe hoe een aantal vrouwen en kinderen hun was doen in het meer. Er staat een houten tafel in het water waar de was op wordt gedaan. Boven ons vliegen hele grote roofvogels (gieren) rond op zoek naar een prooi. Om half 10 komt er een busje ons ophalen, we krijgen een prive tour met chauffeur over een stuk van het eiland. Langs de weg lopen wat loslopende koeien en paarden. Van 1 paard zien we dat zijn acherpoot gebroken is, vreselijk voor zo'n beest. Hij hinkt een beetje op 3 benen. Tussen de koeien in de wei zitten een aantal rivierreigers. De huisjes langs de weg zien eruit als krotten, veelal gemaakt van metalen platen en daken van golfkarton. Het einddoel van de trip zijn de Petroglieven, dit zijn Pre- ……stenen met tekeningen. De stenen zijn van vulkanische afkomst met verschillende afbeeldingen van mensen en dieren. We lopen samen met de chauffeur nog door een mooie tuin met vele bloemen en tropische bomen en planten. Ondanks dat de chauffeur geen woord engels spreekt probeert hij toch zijn best te doen om het 1 en ander over de flora uit te leggen. Over de nationale boom van Nicaragua, de vele vruchtbomen, bananen, papaya, limonen, en sinaasappelbomen, kaneel en koffieplanten ….enz. Inmiddels zijn enkele groepsleden te paard in de tuin aangekomen. We drinken gezamenlijk koffie en kokosmelk in een prachtig cafeetje. Het uitzicht is er wondermooi, op een steen zien we een enorme leguaan genieten van het zonlicht. Terug in ons hotel eten we er wat en gaan daarna met z'n vijven nog een tour maken over het eiland. De eerste stop is al na 15 minuten bij een plaatselijk natuurlijk zwembad. Niemand wil echter zwemmen dus na een drankje stappen we weer op. De tour gaat verder langs de vele koffie nen bananen plantages. We stoppen in een dorp waar Saskia heerlijke ananassen koopt bij een groente en fruit stalletje langs de weg.En de plaatselijke jeugd vindt het prachtig....en ze nemen zelfs even plaats in het busje. Iets verderop krijgt een groep kinderen muziekles op straat. We bekijken er nog wat kerken en oude beelden, veel oude gebouwen zien er verwaarloost uit. Waarschijnlijk speelt geld een rol in het onderhoud van gebouwen. Op de terugweg stoppen we nog ergens langs een bos en een meer waar we een rondwandeling maken.We horen de brulapen wel brullen….maar deze laten zich niet zien. Wel komt er weer gerommel uit de vulkaan Conception en wederom vindt er een eruptie plaats van aswolken. Door de bomen door kunnen we dit natuurverschijnsel van een afstand wederom bewonderen. Op het strandje drinken we nog wat en genieten van de mooie zonsondergang. Op de terugweg barst er een tropische regenbui en onweer los, de onverharde wegen veranderen snel in flinke modderpoelen. Bij aankomst bij ons hotel blijkt dat de stroom is uitgevallen, met een zaklamp vinden we onze weg naar onze kamer. In de douche en de kamer lekt er water uit het dak…enkele kikkers kopen weer over de muren en het palfond. S'avonds eten we weer in het restaurant aan het meer.
Dag 8
Maandag 26 november 2007
Isla Ometepe
Dag 9
Maandag 27 november 2007
We starten de morgen met een karig ontbijt, het valt tegen voor zo'n "chique" hotel. Vivian krijgt 2 mini pannekoeken, ik enkele sneetjes toast met jam. Om kwart over 9 worden 6 pers. van de groep inclusief wij door een busje opgehaald voor een tocht naar de vulkaan de Mombacho. In 1,5 uur brengt het busje ons naar Granada waar we de Mombacho in de verte in de mist zien liggen. We worden vanuit hier verder vervoerd met een grote open truck, deze brengt ons via een supersteile weg de Mombacho op. Onderweg wordt er nog gestopt bij een huis waar koffie kan worden gedronken en de mevrouw verkoopt er zakjes koffie. Na de koffie willen wij reeds aan de wandeling beginnen, maar de chauffeur van de truck meldt ons dat dat nog niet de bedoeling is. Met een andere open truck rijden we verder stijl omhoog. Er komen steeds meer wolken en mistflarden en het wordt ook kouder…..en wij hebben natuurlijk geen jassen meegenomen. Boven aangekomen krijgen we eerst wat info over de vulkaan aan de hand van een manquette. We hebben geluk….ze verhuren regenjassen. De mijne stinkt nogal…ws zweet van mijn voorgangers!!!!. Met z'n zessen, Patrick, Marion, Jan en Anneke en wij gaan we op pad naar de top van de vulkaan. Het is winderig en mistig en zodoende zien we weinig van de omgeving op de uitzichtpunten.
Vandaag zijn we al weer ruim op tijd wakker in onze zeer luxe hotelsuite. We moeten vroeg ontbijten want om kwart over 7 moeten de koffers van Saskia op het dak van de bus liggen. De hotel bediening is nogal traag en uiteindelijk moeten we ons ontbijt snel naar binnen proppen om op tijd te zijn. Na een uurtje rijden stoppen we in Massaya waar we een markt bezoeken. Het is een enorme deels overdekte "buiten” markt waar echt alles te koop is. De mensen komen van heinde en ver om hier hun inkopen te doen. Naast de markt is het busstation waar tientallen fraai gekleurde grote bussen geparkeerd staan.. Het is hier wel een enorme puinhoop, overal ligt rotzooi en afval….wat je niet meer nodig heb gooi je gewoon neer!!!. Bij een stalletje kopen we cola, het flesje wordt echter in een plasticzakje met ijs gegooid waarin een rietje wordt gestoken. Dit is echter niet de bedoeling, en de verkoopster wil niet begrijpen dat we de cola uit het fles ter plaatste willen opdrinken zodat ze het flesje weer terug krijgt. Uiteindelijk nemen we de cola met het ijs maar mee en geven het maar aan aan jongetje die er blij mee is.Er is veel te zien op de markt, speelgoed, kleding,fruit, vlees….enz. Je zou er zo maar kunnen verdwalen in de vele benauwde gangetjes. Buiten de markt staat er een hele rij gekleurde koetsjes met houten wielen te wachten met paarden ervoor. Na de markt rijden we weer een uur met de bus bezoeken vervolgens "National park Volcan Massaya”, een park met een aantal actieve vulkaan kraters. Uit een van de kraters komen wolken stoom en zwaveldampen, een mooi gezicht als je letterlijk aan de rand van de krater staat. Je mag er maar maximaal 20 minuten bij staan i.v.m. de gezondheidrisico’s door de zwaveldampen uit de krater. In 1772 is de vulkaan voor het laatst tot uitbasting gekomen, langs de kraters zien we de lavasporen het dal in lopen. Het vreemde is dat er wel zwaluwen, vlinders en insecten boven de zwaveldampen vliegen!!!. We lopen naar een uitzichtspunt van waaruit je een prachtig uitzicht over de dampende vulkaan hebt. Ook beklimmen we een een andere vulkaan, die niet meer actief is en waarvan de krater geheel begroeid is. In een uurtje maken we een rondwandeling om deze krater en genieten van de uitzichten over het Laguna Massaya meer. Tijdens de wandeling zien we veel zwarte gieren rondvliegen en in de bomen zitten. We stappen weer in de bus en lunchen onderweg in een wegrestaurant waarna we verder rijden naar Leon. Leon is een soort Granada maar dan wat rommeliger. Onze hotelkamer is maar een kippenhok vergleken met de mega kamer in Granada. S’middags hebben we een stadswandeling gemaakt en een aantal van de vele kerken bekeken. Hier in Leon staat tevens de grootste kathedraal van Midden Amerika. Van buiten ziet hij er wat vervuild uit, het oorspronkelijke wit zit vol met zwarte vlekken. Van binnen ziet het er wel erg mooi uit. Op een pleintje worden we lastig gevallen door een man die dollars van ons wil. Hij achtervolgt ons wel 10 minuten en geeft mij zo af en toe zelfs een duwtje!!!. Uiteindelijk druipt hij toch maar af omdat die begrijpt dat die niets van ons krijgt. Op het centrale plein drinken we wat in de schaduw om even bij te komen van de hitte. Hier kan je het dagelijks leven van de plaatselijke bevolking goed , mannen met mini ijskarretjes die ijs proberen te verkopen. Andere met kleine zakjes water, verder vele kleine verkoopstalletjes die snoepjes en drinken verkopen. Een klein ventje wil mijn schoenen poetsen….maar dat willen we niet. De jongen is erg boos en staart Vivian met een dodelijke blik aan. Twee andere jongens die bij hem zijn doen ook vervelend. S’avonds gaan we met Saskia, Marion en Patrick bij de vegetarier eten. Hier komen we nog een deel van de groep tegen. We moeten wel 1,5 uur op onze bestelling wachten!!! De tijd wordt gedood met een spelletje schaak. In de sla van Vivian ontdekt ze 2 dode en nog 2 levende mieren….lekker hoor wat extra vlees, en dat voor een vegetarisch restaurant. Na het eten lopen we terug door de donkere straatjes naar ons mooie hotel met leuke binnentuin. Voor onze kamer hebben we zelfs een gezellig tuinsetje staan. Na nog een drankje gaan we slapen.
Dag 11
Donderdag 29 november 2007
Leon
30 graden
Vandaag krijgen we samen een prive tour, om 8 uur worden we opgehaald door een chauffeur en gids. Eigenlijk weten we niet eens wat we nou precies gaan doen….!!!!!. We rijden eerst zo’n half uurtje en stappen uit bij wat armoedige huisjes. De kinderen die er rondlopen zien er ook niet zo fris uit, ongewassen en vuile kleding. Ze huppelen wel vrolijk achter ons en de gids aan. We bekijken er een aantal kokende modderpoelen en gaten waar stoom uitkomt.De gids legt in goed engels uit dat de modder uit de poelen erg goed is voor je huid en dat de mensen hier voorwerpen van de klei maken die ze weer verkopen. Als we weer weg gaan hebben een aantal vrouwen hun verkoopspulletjes van klei uitgestald. We kunnen er niet onderuit om wat te kopen, ze zien er arm uit en we durven dan ook niet af te dingen. De tour gaat verder naar een leguanen farm. De weg loopt langs vele treurige huisjes. Elk huisje heeft wel een eigen erf waar wat kippen en varkens rondscharrelen. Hier en daar een paard en wat koeien. De chauffeur zet ons af en we lopen in 15 min. over een zanderige weg naar de farm., in het regenseizoen is de weg een rivier. De gids vertelt ons het een en ander over de fraaie bomen die hier groeien. Over de twin tree, de enige in heel Nicaragua volgens de gids!!!. De twin tree zijn 2 afzonderlijke bomen die aan de onderkant met een holle stam aan elkaar vergroeid zijn. De hole stam wordt gebruikt als drinkbak voor de dieren of de gevangen vis wordt erin bewaard. Een oud baasje zit voor zijn huisje bonen te pellen. Naast het huisje is de leguanen farm geplaatst. Hier lopen tientallen groene leguanen in het rond, de baby leguanen zitten in een apart hokje daar ze anders opgegeten zouden worden door de volwassen beesten. De leguaan schijnt een bedreigde dierssoort te zijn, ze worden nog steeds gevangen in het wild om door de mensen opgegeten te worden. Ook de eigenaar van de farm schijnt er ook zo nu en dan nog eentje op te peuzelen!!. Na dit bezoek rijden we weer terug naar Leon waar we al om 1 uur terug zijn. Het is inmiddels weer snik heet, maar we maken na de lunch toch maar een stadswandeling door Leon. Sinds gisteren heb ik last van kiespijn en omdat we nog bijna 2 weken te gaan hebben besluiten we een tandarts op te zoeken. Maar dat wordt geen succes. Bij tandarts 1 moet je eerst door een winkeltje heen lopen….ergens achterin zou dan de tandarts zitten. Bij tandarts 2 hebben we ook geen succes, het ziet er allemaal wat smoezelig uit….de "tandarts” spreekt ook geen woord Engels….wegwezen dus. Zal er dus mee moeten leren leven met de kiespijn. We internetten verder wat en tegen half 6 als het donker wordt nemen we weer plaats op het plein waar we weer van alles te zien krijgen. We zien er onder andere een groep trommelaars die vergezeld zijn door hele lange poppen in gekleurde jurken waar een mannetje in zit, de poppen zwaaien alle kanten op met hun lange armen. Verder is er nog een verkleed persoon bij, een klein ventje met een enorm groot hoofd en een snor die heel raar loopt te dansen…een mag gezicht hoor. Zo lopen er verschillende groepen rond. Het is een oefening voor een of ander festival wat een typisch cultureel festijn is voor Leon. Na het schouwspel lopen we terug naar het hotel waar Saskia nog voor mij bij een drogist anti biotica en pijnstillers voor mijn kiespijn koopt. Met wat rechtop slapen en de medicijnen zing ik het gelukkig uit tot het einde van de vakantie. Bij thuiskomst onderga ik een wortelkanaal behandeling bij mijn tandarts. Een zenuw is ontstoken en al gedeeltelijk afgestorven….kosten 340 euro..slik.
Dag 12
Vrijdag 30 november 2007
Leon - Isla Roatan (Honduras)
30 graden
Om 4 uur staan we op omdat we vandaag om 5 uur met de bus vertrekken uit Leon. Na een paar uur in de bus passeren we de grens van Nicaragua met Honduras. Het is heel rustig bij de grens, geen rijen vrachtwagen en mensen voor het douanehok. We krijgen een stempel en kunnen weer verder nadat we ons overgebleven Nicaraquaanse geld hebben omgewisseld. Er lopen wat armoedige kinderen rond op blote voeten. Honduras ziet er wat groener en bergachtiger uit dan Nicaraqua. We gaan verder en rijden een pas over van ruim 1500 meter, waar we boven aan de pas een prachtig uitzicht hebben over de omgeving. Na een aantal uren tuffen in ons busje komen we aan op het vliegveld waar we het vliegtuig zullen nemen naar Isla Roatan. Na het inchecken van de bagage gaan we samen met Marion en Patrick junkfood halen bij de Burger King. Het proppelervliegtuig lijkt al vrij oud….tijdens het opstijgen valt er al een lampenkap uit het plafond….en hier en daar ontbreekt er een stuk kunsstof van de cabine…..dat beloofd niet veel goeds…haha. Onverwachts maken we een tussenlanding waar we meer als een uur moeten wachten op de volgende vlucht naar Roatan. I.P.V. de verwachte 50 minuten doen we er ruim 2 uur over om op het eiland te komen. Als we landen zien we nog net de zon in het water verdwijnen. In het donker rijden we nog in zo’n 45 min naar ons hotel. Vooral het laatste stuk over een onverharde weg gaat erg langzaam. De weg zit vol met diepe kuilen die vol met water staan. De chauffeur doet verwoede pogingen alle gaten in de weg te omzeilen. Het hotel blijkt een knalroze kleur te hebben, bestaande uit 2 verdiepingen. De kamers zijn geverfd met een kruising van roze en rode verf. Met z’n allen drinken we nog een borrel op het strand en bestellen er tevens onze avondmaaltijd. Het ziet er allemaal gezellig uit, helaas staat wel overal de muziek nogal hard…de ene tent nog harder als de andere. Het doet nogal afbreuk aan de sfeer en de erg mooie sterrenhemel hier. Terug in onze hotelkamer ontdekken we een ernorme geplette kakkerlak tussen de badkamerdeur. Deze blijkt erg intrek te zijn bij tientallen mini mieren die af en aan lopen om een hapje te nemen van de kakkerlak. De volgende dag blijkt hij al bijna in zijn geheel door de mieren te zijn opgegeten. Van Patrick horen we dat er in hun kamer 2 grote levende kakkerlakken zatten die ze de kamer uitgehockeyd hebben..haha.
Dag13
Zaterdag 1 december 2007
Ochtend zeer heet, s'middags een bui
Isla Roatan
Rond 8 uur gaan we ontbijten samen met nog een aantal die gaan duiken vandaag, wij gaan zwemmen en snorkelen met de dolfijnen. Het is een leuk tentje gelegen op een punt van het eiland Roatan waardoor we een mooi uitzicht hebben over de 2 baaien. De muziek staat alleen wat erg hard voor de vroege morgen….maar dat schijnt er hier bij te horen…. Vivian besteld banana pancakes's maar de bananen zijn in de pannekoeken zijn deze ochtend ver te zoeken. Na het eten lopen we weer terug door het dorp dat uit slechts 1 straat bestaat naar ons hotel. De huizen zijn er allemaal in houten Caribische stijl en met name de hotels, restaurants en duikscholen zijn erg op toeristen gericht. Met een deel van de groep gaan we dus zwemmen en snorkelen met de dolfijnen, en dit voor maar 84$ PP. Een busje haalt ons op om naar het dofijnenbassin te rijden, na 10 minuten komen we er al aan…blijkt dat we er 1,5 uur te vroeg zijn. Er is verder niet veel te zien of te doen, wel een klein museum over de zee en infopanelen over de dolfijnen. We doden de tijd maar met een beetje rondhangen op het terras. Uiteindelijk komt een bootje ons ophalen en varen we in 5 minuten naar een mini eilandje waar de dolfijnen in een groot bassin rondzwemmen. Eerst krijgen we enige uitleg over wat je wel en niet mag doen met de dolfijnen. Dan gaan we het ondiepe water in en verdelen ons in 2 kleine groepjes met elk 1 trainer en 1 dolfijn. De dolfijn komt aangezwommen en we moeten op een rijtje gaan staan en mogen dan de dolfijn aanraken. De huid voelt heel erg zacht en rekbaar aan, en ook erg kwetsbaar volgens de trainer. Het einige wat we niet mogen doen is z'n spuitgat/ademgat dicht houden. De dolfijn lijkt het aaien heerlijk te vinden en doet zijn ogen dicht en draait zich op haar rug. Ze heeft ook een baby dolfijntje die af en toe langs komt zwemmen.
Dag 14
Zondag 2 december 2007
35 graden (hot)
Isla Roatan
Vandaag gaan we mee met een snorkeltour. Deze is pas om kwart voor 2 dus de ochtend slenteren we maar wat rond over het eiland. We ontbijten bij de tent van gisteren aan het strand met uitzicht over de baai. We kijken toe hoe er een doop plaats vindt nabij de Babtistenkerk. Het is een heel ritueel, we horen ze hardop praten en bidden. Sommige kerkgangers raken zelf geheel in trance!!!. Na het ontbijt gaan we wandelen, het is inmiddels al erg heet en omdat ik mijn pet vergeten ben lopen we weer helemaal terug door het dorp naar het hotel. Met mijn pet op lopen we weer de weg terug en lopen verder het dorp uit. In een klein natuurgebiedje zien we nog wat reigers verkoeling zoeken in het water. Het is vandaag werkelijk bloedheet. We ontdekken nog een vlindertuin en een tropische vogeltuin met toekans, ara's en papagaaien. We krijgen eerst een rondleiding en uitleg door en gids, daarna mogen we zelf rondhuppelen. Vivian krijgt zelfs nog groene papagaai op haar schouder en eentje op haar hand. Een beetje een dubbel gevoel wel, mooi om zo de vogels en de vlinders te zien, maar ook wel triest dat deze beesten opgesloten zitten. De toekans zien we ook van dichtbij, een aantal zitten wel in een heel klein hokje vinden wij. Rond 2 uur zijn we weer terug in het dorp en verzamelen ons voor de snorkeltour. Met een bootje varen we een stuk het water op en duiken het water in om te snorkelen. Het water is er vrij helder, en we zien verschillende soorten gekleurde vissen rondzwemmen. Het rif ligt echter wel vrij diep zodat je er niet helemaal bovernop zit. Na 40 minuten snorkelen varen we weer verder om op een andere plek weer het water in te gaan. Inge is inmiddels zeeziek geworden en stapt uit bij een vlonder waar we nog wat kreeften en en zeewrak zien. We varen weer verder en bij het rif gaan we het water weer in. Dit is wel de moeite waard, heen en weer deinend koraal van vooral paars van kleur, zakpijpen en vele gekleurde groete en kleine vissen. In een uurtje zwemmen we weer over het rif terug naar de duikschool waar onze spullen liggen. Helaas is mijn digitale onderwater camera vol gelopen met water…dus geen kiekjes van Vivian onder water dit keer….hahaha. S'avonds eten we heelijke vis in de Lighthouse, het restaurantje aan de baai.
Dag 15
Maandag 3 december 2007
25-30 graden
Roatan - Copan
Vandaag staan we al weer op voordat de zon opkomt. Om kwart voor 6 met z'n allen de bus in en op weg voor een lange reisdag. Na een uur rijden komen we weer aan bij de haven van Roatan waar we een snelle veerboot nemen naar het vaste land. We nemen plaatst op het bovendek waar het uiteindelijk lekker genieten is in het zonnetje. In 2 uur varen we naar het vaste land. Hier staat al weer een nieuwe bus op ons te wachten, een mooie grote toeringcar uit Guatamala. Als alle koffers weer zijn verzameld gaat de rit weer verder. Onderweg bij een groot modern winkelcentrum stoppen we waar we kunnen ontbijten en pinnen. Helaas ook hier weigeren de pinautomaten dollars te geven. Na het ontbijt valt iedereen in de bus zo ongeveer in slaap. Als we weer ergens wakker worden genieten we van het prachtige groene en bergachtige landschap van Honduras, afgewisseld met allerlei soorten palmbomen. De laatste uurtjes gaan over een smal bergweggetje met mooie uitzichten, maar het regent al wel een tijdje. Als we in Copan aankomen is het inmiddels al donker geworden….dus weer geen idee waar we beland zijn. Het hotel ligt aan een smalle lange binnentuin met aan weerszijden de hotelkamers. S'avonds eten we met z'n allen bij Via a Ver. Een gezellig eettentje onder een afdak met een fraai aangelegde binnentuin vol met palmen. Na het eten lopen we door de donkere en verlaten straten terug naar het hotel.
Dag 16
Dinsdag 4 december 2007
Copan
25-30 graden
Om 9 uur staan we klaar na een gezamenlijk overheerlijk en uitgebreid ontbijtbuffet met yoghurt, huisgebakken brood, wentelteefjes,fruit, omelet, kaas….enz. De gids komt ons ophalen om na een wandeling van 1,5 km bij de ruines van Copan uit te komen. Bij de ingang van het Maya complex ziiten een aantal vel gekleurde papagaaien in de bomen en op een hek, prachtige beesten om te zien. Met de gids lopen we over de Maya - site. Een complex van diverse tempels en bouwwerken, wat er fraai bij ligt met vele reusachtige bomen. Sommige bomen hebben een zeer interessant wortelstelsel en enorme zijtakken die gegroeid zijn met vele soorten mos. De gids geeft verder uitleg over de verschillende bouwwerken, de tekeningen die in de stenen zijn gegrafeerd en hoe de mensen er in vroegere tijden geleefd heeft. Na de bezichtiging nemen we een Tuk Tuk naar een zgn Mayadorpje waar we volgens de gids konden zien hoe de mensen er vroeger geleefd hebben en hoe de mensen er nu zouden leven. Als we aankomen moeten we volgens de route eerst een stuk door een bos lopen. Uiteindelijk moeten we dan bij het dorp aankomen….wat we zien zijn enkel een hoop stenen…de mensen zijn hier al eeuwen geleden vertrokken!!. We lopen in 40 minuten terug via de ruines van Copan terug naar het centrum van Copan. Is wel een leuk stadje met enorm stelle wegen met kinderkopjes. Op advies van weer de gids maken we in de middag een wandeling langs de rivier naar het dorpje San Lucas waar bij de Hacienda een prachtig uitzichtpunt moest zijn?. De tocht is best leuk, je hoort veel vogels zingen…maar je ziet ze niet. Het laatste stuk gaat steil omhoog naar het mooie uitzichtpunt met zicht over de groene bergen van Honduras. Op weg terug naar het dorp komen we veel locals tegen, op weg naar huis denken we. Velen met landbouwgereedschap, lopend of op de fiets. In Copan doen we nog een stadswandeling door de steile hobbelige straatjes. Op het marktplein gaan we nog even zitten op een bankje tussen de vele soorten hoge palmbomen en andere tropische planten. We schieten nog snel een paar foto's van de kerk voordat het alweer donker wordt.We eten in een vegetarisch restaurant, we nemen beide een pasta met Hollandse kaas…mmmm. Na het eten nog wat drinken en dan weer op tijd naar bed, morgen weer vroeg dag.
Dag 17
Woensdag 5 december 2007
Copan - Panachel
25-30 graden
Vandaag weer een lange reisdag voor de boeg. We schrikken wakker als we s'ochtends allemaal geroomel op de gang horen, het blijkt al half 6 te zijn. En om kwart voor 6 moeten we in de bus zitten!!! De wekker stond verkeerd….dus snel aankleden en alles snel in de tassen proppen en precies op tijd zijn we bij de bus.Vandaag zoals gezegd een lange reisdag…wel 13 uur in de bus. Na 30 minuten rijden bereiken we de grens van Honduras met Guatamala, ook hier zijn de zaken aan de grens weer snel geregeld. Helaas ook hier weer geen stempeltje in je paspoort. We hebben enkel een stempel gekregen bij de douane in Costa Rica….deze geld dan voor heel Midden Amerika. De rit is in het begin nog wel grappig. Je ziet dat het landschap minder uitbundig groen wordt, ietje droger. De rest van de rit wordt minder grappig. Er zijn wegwerkzaamheden aan de gang, veel stof en je komt voor geen meter vooruit. Gelukkig voor ons maar een eenmalig gebeuren, maar je zal hier maar net wonen. Veel trieste en gammele huisjes langs de kant van de weg…zelfs de mensen lopen er hier maar somber en triest bij!!.
Dag 18
Donderdag 6 december 2007
Panachel - Antigua
25-30 graden
Om 8 uur staan we weer paraat. Omdat de restaurants erg langzaam zijn met het klaarmaken van het ontbijt hebben we zelf toast en jam gekocht die we buiten opeten. Om 8 uur stappen we een in bootje om een rondvaart te maken op het Lago Attitlan. Een groot kratermeer omringt door diverse vulkanen. Eenmaal aan het varen merkt Vivian dat ze haar buideltasje kwijt is met haar paspoort, geld en pinpas!!!. Ze weet niet meer of ze hem nou in de bus hebt neergelegd of dat ze hem onderweg van het hotel naar de bus is verloren.In de Loneley Planet zoekt ze alvast het adres op van de Nederlandse ambassade in Guatamala stad. Na 20 minuten varen bereiken we het 1ste dorpje…….
Dag 19
Vrijdag 7 december 2007
Antigua
25-30 graden
Vandaag gaat de wekker weer eens erg vroeg…05:20 uur. Om 6 uur worden we opgehaals door gids Ronaldino om naar de vulkaan de Pacaya te gaan. Onderweg eet Vivian haar ontbijt op, bananenbrood met jam. Ik heb niet veel trek in eten….ben niet echt fit vandaag. Voel me slap, buikpijn, brandend maagzuur en ook de kiespijn speelt me weer op. Na 1,5 uur rijden zijn we er en we krijgen allemaal een wandelstok van bamboe uitgereikt door de gids. De tocht gaat eerst steil omhoog door een bos. Regelmatig maken we een pauze op weg naar de vulkaan. De gids heeft allerlei lekkernijen meegenomen zoals ananas, bananenbrood die we onderweg nuttigen. Als we hoger komen hebben we prachtige uitzichten over de vulkanen in de omgeving en Guatemala stad in de diepte. Ook zien we een erruptie van de vulcano Agua. De top kunnen we helaas niet bereiken omdat de vulkaan actief is op dit moment en het pad omhoog afgesneden is door een lavastroom. We gaan het pad af en steken een zwarte oude lavastroom over, dit vergt wel enige behendigheid. Op een gegeven moment bereiken we een uitzichtpunt en hebben zicht op de zwarte top van de vulkaan. Een stuk lager op de vulkaan zien we een rode lavastroom naar beneden stromen, gepaard gaande met rookwolken. Ik ben inmiddels zo verzwakt dat ik achterblijf langs de kant van de weg. De groep gaat verder en 2 uur later zullen ze mij weer oppikken. Ze lopen verder naar beneden en bereiken de rand van een enorm uitgestrekt zwart veld van lava rotsblokken. Ze klauteren over de lava heen als een soort klimgeiten!!.,het is goed opletten geblazen waar je je voeten neer zet. Het wordt er ook letterlijk heet onder je voeten door de hete lava die ondergronds stroomt.De wandelschoenen van Anoek smelten zelfs gedeeltelijk door de hitte van de lava. Ze lopen een heel stuk over het lavaveld richting de stromende lava die uit de vulkaan komt. De gids wil echter niet te dichtbij komen, die vindt het te gevaarlijk. Het lavaveld is hier en daar zo heet dat de meegebrachte takken door de gids spontaan tot ontbranding komen als je deze neerlegd. Ook zien ze via een gat in de boden een rode lavastroom onder hun voeten stromen. Op een hete plek worden er zelfs marsmellows geroosterd die de gids aan een stok prikt. Op de terugweg wordt ik weer opgepikt door de groep en we dalen enkel af naar het begin van de trip. Na 1,5 uur rijden komen we weer aan in Antiqua. In het hotel aangekomen ga ik eerst even een uurtje tukken om weer op krachten te komen. Vivian gaat in haar uppie voor een uurtje aan de wandel in Antiqua. Nadat ze me weer heeft wakker gemaakt gaan we samen Antiqua verkennen. De stad bestaat uit allemaal pastel gekleurde huisjes en leuke straatjes met vele hotelletjes. Wel mooi, maar in verglijking met andere Midden Amerikaanse landen wel wat saai. Weinig kleine winkeltjes en niet zo heel veel leven op straat. De stad maakt wel een redelijk sjieke indruk. Het leukste is de optocht/rondgang van de "Gigantes" Vier hele grote poppen/vrouwen waar mensen in verstopt zitten die dansend over straat gaan. Ze worden begeleid door een oude pick up trcuk met een heel orkest in de laadbak. Om de zoveel tijd stoppen ze en speelt het orkest bestaande uit oude mannetjes een deuntje en doen de poppen een dansje. Ze worden begeleid door figuren met enge maskers op die geld ophalen.Iets voor de truck uit worden regelmatig een soort mortiergranaten met een harde knal de lucht ingeschoten. Erg leuk om te zien…de mannetjes spelen op de muziekinstrumenten alsof hun leven ervan afhangt!!!.Een jong meisje wat met haar ouders en broer over straat loopt wil nog graag met Vivian op de foto...de broer filmt het geheel!!! . Als het donker is is de hele Plaza in kerstsfeer gehuld. Alle bomen op het plein zijn volgehangen met duizenden kerstlichtjes, een sprookjesachtig gezicht al die lichtjes. We eten lekker op tijd samen een visschotel bij de Peruaan om de hoek van het hotel. Om half 8 zijn we getuige van een kerstconcert op het Plaza van het Nationale Symfonie orkest van Guatemala. Erg leuk en bijzonder zo in de buitenlucht onder de sterrenhemel en met alle lampjes erbij wat het feest compleet maakt. Natuurlijk ontbreekt de kerstman ook niet die een paar nummertjes dirigeert. Het is druk op het plein maar wij grote Nederlanders kijken makkelijk over de kleine mensjes heen. Als we na het concert nog koffie drinken samen met Saskia op een bankje in het park barst er als afsluiting nog een mooi vuurwerk los boven de kathedraal op het plein. We slenteren verder nog wat rond langs de vele kraampjes op het plein, waar mensen van alles koken en verkopen. Tegen half 12 lopen we weer terug naar het hotel en gaan slapen.
Zaterdag 1 december 2007
Ochtend zeer heet, s'middags een bui
Isla Roatan
Rond 8 uur gaan we ontbijten samen met nog een aantal die gaan duiken vandaag, wij gaan zwemmen en snorkelen met de dolfijnen. Het is een leuk tentje gelegen op een punt van het eiland Roatan waardoor we een mooi uitzicht hebben over de 2 baaien. De muziek staat alleen wat erg hard voor de vroege morgen….maar dat schijnt er hier bij te horen…. Vivian besteld banana pancakes's maar de bananen zijn in de pannekoeken zijn deze ochtend ver te zoeken. Na het eten lopen we weer terug door het dorp dat uit slechts 1 straat bestaat naar ons hotel. De huizen zijn er allemaal in houten Caribische stijl en met name de hotels, restaurants en duikscholen zijn erg op toeristen gericht. Met een deel van de groep gaan we dus zwemmen en snorkelen met de dolfijnen, en dit voor maar 84$ PP. Een busje haalt ons op om naar het dofijnenbassin te rijden, na 10 minuten komen we er al aan…blijkt dat we er 1,5 uur te vroeg zijn. Er is verder niet veel te zien of te doen, wel een klein museum over de zee en infopanelen over de dolfijnen. We doden de tijd maar met een beetje rondhangen op het terras. Uiteindelijk komt een bootje ons ophalen en varen we in 5 minuten naar een mini eilandje waar de dolfijnen in een groot bassin rondzwemmen. Eerst krijgen we enige uitleg over wat je wel en niet mag doen met de dolfijnen. Dan gaan we het ondiepe water in en verdelen ons in 2 kleine groepjes met elk 1 trainer en 1 dolfijn. De dolfijn komt aangezwommen en we moeten op een rijtje gaan staan en mogen dan de dolfijn aanraken. De huid voelt heel erg zacht en rekbaar aan, en ook erg kwetsbaar volgens de trainer. Het einige wat we niet mogen doen is z'n spuitgat/ademgat dicht houden. De dolfijn lijkt het aaien heerlijk te vinden en doet zijn ogen dicht en draait zich op haar rug. Ze heeft ook een baby dolfijntje die af en toe langs komt zwemmen.
Dag 14
Zondag 2 december 2007
35 graden (hot)
Isla Roatan
Vandaag gaan we mee met een snorkeltour. Deze is pas om kwart voor 2 dus de ochtend slenteren we maar wat rond over het eiland. We ontbijten bij de tent van gisteren aan het strand met uitzicht over de baai. We kijken toe hoe er een doop plaats vindt nabij de Babtistenkerk. Het is een heel ritueel, we horen ze hardop praten en bidden. Sommige kerkgangers raken zelf geheel in trance!!!. Na het ontbijt gaan we wandelen, het is inmiddels al erg heet en omdat ik mijn pet vergeten ben lopen we weer helemaal terug door het dorp naar het hotel. Met mijn pet op lopen we weer de weg terug en lopen verder het dorp uit. In een klein natuurgebiedje zien we nog wat reigers verkoeling zoeken in het water. Het is vandaag werkelijk bloedheet. We ontdekken nog een vlindertuin en een tropische vogeltuin met toekans, ara's en papagaaien. We krijgen eerst een rondleiding en uitleg door en gids, daarna mogen we zelf rondhuppelen. Vivian krijgt zelfs nog groene papagaai op haar schouder en eentje op haar hand. Een beetje een dubbel gevoel wel, mooi om zo de vogels en de vlinders te zien, maar ook wel triest dat deze beesten opgesloten zitten. De toekans zien we ook van dichtbij, een aantal zitten wel in een heel klein hokje vinden wij. Rond 2 uur zijn we weer terug in het dorp en verzamelen ons voor de snorkeltour. Met een bootje varen we een stuk het water op en duiken het water in om te snorkelen. Het water is er vrij helder, en we zien verschillende soorten gekleurde vissen rondzwemmen. Het rif ligt echter wel vrij diep zodat je er niet helemaal bovernop zit. Na 40 minuten snorkelen varen we weer verder om op een andere plek weer het water in te gaan. Inge is inmiddels zeeziek geworden en stapt uit bij een vlonder waar we nog wat kreeften en en zeewrak zien. We varen weer verder en bij het rif gaan we het water weer in. Dit is wel de moeite waard, heen en weer deinend koraal van vooral paars van kleur, zakpijpen en vele gekleurde groete en kleine vissen. In een uurtje zwemmen we weer over het rif terug naar de duikschool waar onze spullen liggen. Helaas is mijn digitale onderwater camera vol gelopen met water…dus geen kiekjes van Vivian onder water dit keer….hahaha. S'avonds eten we heelijke vis in de Lighthouse, het restaurantje aan de baai.
Dag 15
Maandag 3 december 2007
25-30 graden
Roatan - Copan
Vandaag staan we al weer op voordat de zon opkomt. Om kwart voor 6 met z'n allen de bus in en op weg voor een lange reisdag. Na een uur rijden komen we weer aan bij de haven van Roatan waar we een snelle veerboot nemen naar het vaste land. We nemen plaatst op het bovendek waar het uiteindelijk lekker genieten is in het zonnetje. In 2 uur varen we naar het vaste land. Hier staat al weer een nieuwe bus op ons te wachten, een mooie grote toeringcar uit Guatamala. Als alle koffers weer zijn verzameld gaat de rit weer verder. Onderweg bij een groot modern winkelcentrum stoppen we waar we kunnen ontbijten en pinnen. Helaas ook hier weigeren de pinautomaten dollars te geven. Na het ontbijt valt iedereen in de bus zo ongeveer in slaap. Als we weer ergens wakker worden genieten we van het prachtige groene en bergachtige landschap van Honduras, afgewisseld met allerlei soorten palmbomen. De laatste uurtjes gaan over een smal bergweggetje met mooie uitzichten, maar het regent al wel een tijdje. Als we in Copan aankomen is het inmiddels al donker geworden….dus weer geen idee waar we beland zijn. Het hotel ligt aan een smalle lange binnentuin met aan weerszijden de hotelkamers. S'avonds eten we met z'n allen bij Via a Ver. Een gezellig eettentje onder een afdak met een fraai aangelegde binnentuin vol met palmen. Na het eten lopen we door de donkere en verlaten straten terug naar het hotel.
Dag 16
Dinsdag 4 december 2007
Copan
25-30 graden
Om 9 uur staan we klaar na een gezamenlijk overheerlijk en uitgebreid ontbijtbuffet met yoghurt, huisgebakken brood, wentelteefjes,fruit, omelet, kaas….enz. De gids komt ons ophalen om na een wandeling van 1,5 km bij de ruines van Copan uit te komen. Bij de ingang van het Maya complex ziiten een aantal vel gekleurde papagaaien in de bomen en op een hek, prachtige beesten om te zien. Met de gids lopen we over de Maya - site. Een complex van diverse tempels en bouwwerken, wat er fraai bij ligt met vele reusachtige bomen. Sommige bomen hebben een zeer interessant wortelstelsel en enorme zijtakken die gegroeid zijn met vele soorten mos. De gids geeft verder uitleg over de verschillende bouwwerken, de tekeningen die in de stenen zijn gegrafeerd en hoe de mensen er in vroegere tijden geleefd heeft. Na de bezichtiging nemen we een Tuk Tuk naar een zgn Mayadorpje waar we volgens de gids konden zien hoe de mensen er vroeger geleefd hebben en hoe de mensen er nu zouden leven. Als we aankomen moeten we volgens de route eerst een stuk door een bos lopen. Uiteindelijk moeten we dan bij het dorp aankomen….wat we zien zijn enkel een hoop stenen…de mensen zijn hier al eeuwen geleden vertrokken!!. We lopen in 40 minuten terug via de ruines van Copan terug naar het centrum van Copan. Is wel een leuk stadje met enorm stelle wegen met kinderkopjes. Op advies van weer de gids maken we in de middag een wandeling langs de rivier naar het dorpje San Lucas waar bij de Hacienda een prachtig uitzichtpunt moest zijn?. De tocht is best leuk, je hoort veel vogels zingen…maar je ziet ze niet. Het laatste stuk gaat steil omhoog naar het mooie uitzichtpunt met zicht over de groene bergen van Honduras. Op weg terug naar het dorp komen we veel locals tegen, op weg naar huis denken we. Velen met landbouwgereedschap, lopend of op de fiets. In Copan doen we nog een stadswandeling door de steile hobbelige straatjes. Op het marktplein gaan we nog even zitten op een bankje tussen de vele soorten hoge palmbomen en andere tropische planten. We schieten nog snel een paar foto's van de kerk voordat het alweer donker wordt.We eten in een vegetarisch restaurant, we nemen beide een pasta met Hollandse kaas…mmmm. Na het eten nog wat drinken en dan weer op tijd naar bed, morgen weer vroeg dag.
Dag 17
Woensdag 5 december 2007
Copan - Panachel
25-30 graden
Vandaag weer een lange reisdag voor de boeg. We schrikken wakker als we s'ochtends allemaal geroomel op de gang horen, het blijkt al half 6 te zijn. En om kwart voor 6 moeten we in de bus zitten!!! De wekker stond verkeerd….dus snel aankleden en alles snel in de tassen proppen en precies op tijd zijn we bij de bus.Vandaag zoals gezegd een lange reisdag…wel 13 uur in de bus. Na 30 minuten rijden bereiken we de grens van Honduras met Guatamala, ook hier zijn de zaken aan de grens weer snel geregeld. Helaas ook hier weer geen stempeltje in je paspoort. We hebben enkel een stempel gekregen bij de douane in Costa Rica….deze geld dan voor heel Midden Amerika. De rit is in het begin nog wel grappig. Je ziet dat het landschap minder uitbundig groen wordt, ietje droger. De rest van de rit wordt minder grappig. Er zijn wegwerkzaamheden aan de gang, veel stof en je komt voor geen meter vooruit. Gelukkig voor ons maar een eenmalig gebeuren, maar je zal hier maar net wonen. Veel trieste en gammele huisjes langs de kant van de weg…zelfs de mensen lopen er hier maar somber en triest bij!!.
Dag 18
Donderdag 6 december 2007
Panachel - Antigua
25-30 graden
Om 8 uur staan we weer paraat. Omdat de restaurants erg langzaam zijn met het klaarmaken van het ontbijt hebben we zelf toast en jam gekocht die we buiten opeten. Om 8 uur stappen we een in bootje om een rondvaart te maken op het Lago Attitlan. Een groot kratermeer omringt door diverse vulkanen. Eenmaal aan het varen merkt Vivian dat ze haar buideltasje kwijt is met haar paspoort, geld en pinpas!!!. Ze weet niet meer of ze hem nou in de bus hebt neergelegd of dat ze hem onderweg van het hotel naar de bus is verloren.In de Loneley Planet zoekt ze alvast het adres op van de Nederlandse ambassade in Guatamala stad. Na 20 minuten varen bereiken we het 1ste dorpje…….
Dag 19
Vrijdag 7 december 2007
Antigua
25-30 graden
Vandaag gaat de wekker weer eens erg vroeg…05:20 uur. Om 6 uur worden we opgehaals door gids Ronaldino om naar de vulkaan de Pacaya te gaan. Onderweg eet Vivian haar ontbijt op, bananenbrood met jam. Ik heb niet veel trek in eten….ben niet echt fit vandaag. Voel me slap, buikpijn, brandend maagzuur en ook de kiespijn speelt me weer op. Na 1,5 uur rijden zijn we er en we krijgen allemaal een wandelstok van bamboe uitgereikt door de gids. De tocht gaat eerst steil omhoog door een bos. Regelmatig maken we een pauze op weg naar de vulkaan. De gids heeft allerlei lekkernijen meegenomen zoals ananas, bananenbrood die we onderweg nuttigen. Als we hoger komen hebben we prachtige uitzichten over de vulkanen in de omgeving en Guatemala stad in de diepte. Ook zien we een erruptie van de vulcano Agua. De top kunnen we helaas niet bereiken omdat de vulkaan actief is op dit moment en het pad omhoog afgesneden is door een lavastroom. We gaan het pad af en steken een zwarte oude lavastroom over, dit vergt wel enige behendigheid. Op een gegeven moment bereiken we een uitzichtpunt en hebben zicht op de zwarte top van de vulkaan. Een stuk lager op de vulkaan zien we een rode lavastroom naar beneden stromen, gepaard gaande met rookwolken. Ik ben inmiddels zo verzwakt dat ik achterblijf langs de kant van de weg. De groep gaat verder en 2 uur later zullen ze mij weer oppikken. Ze lopen verder naar beneden en bereiken de rand van een enorm uitgestrekt zwart veld van lava rotsblokken. Ze klauteren over de lava heen als een soort klimgeiten!!.,het is goed opletten geblazen waar je je voeten neer zet. Het wordt er ook letterlijk heet onder je voeten door de hete lava die ondergronds stroomt.De wandelschoenen van Anoek smelten zelfs gedeeltelijk door de hitte van de lava. Ze lopen een heel stuk over het lavaveld richting de stromende lava die uit de vulkaan komt. De gids wil echter niet te dichtbij komen, die vindt het te gevaarlijk. Het lavaveld is hier en daar zo heet dat de meegebrachte takken door de gids spontaan tot ontbranding komen als je deze neerlegd. Ook zien ze via een gat in de boden een rode lavastroom onder hun voeten stromen. Op een hete plek worden er zelfs marsmellows geroosterd die de gids aan een stok prikt. Op de terugweg wordt ik weer opgepikt door de groep en we dalen enkel af naar het begin van de trip. Na 1,5 uur rijden komen we weer aan in Antiqua. In het hotel aangekomen ga ik eerst even een uurtje tukken om weer op krachten te komen. Vivian gaat in haar uppie voor een uurtje aan de wandel in Antiqua. Nadat ze me weer heeft wakker gemaakt gaan we samen Antiqua verkennen. De stad bestaat uit allemaal pastel gekleurde huisjes en leuke straatjes met vele hotelletjes. Wel mooi, maar in verglijking met andere Midden Amerikaanse landen wel wat saai. Weinig kleine winkeltjes en niet zo heel veel leven op straat. De stad maakt wel een redelijk sjieke indruk. Het leukste is de optocht/rondgang van de "Gigantes" Vier hele grote poppen/vrouwen waar mensen in verstopt zitten die dansend over straat gaan. Ze worden begeleid door een oude pick up trcuk met een heel orkest in de laadbak. Om de zoveel tijd stoppen ze en speelt het orkest bestaande uit oude mannetjes een deuntje en doen de poppen een dansje. Ze worden begeleid door figuren met enge maskers op die geld ophalen.Iets voor de truck uit worden regelmatig een soort mortiergranaten met een harde knal de lucht ingeschoten. Erg leuk om te zien…de mannetjes spelen op de muziekinstrumenten alsof hun leven ervan afhangt!!!.Een jong meisje wat met haar ouders en broer over straat loopt wil nog graag met Vivian op de foto...de broer filmt het geheel!!! . Als het donker is is de hele Plaza in kerstsfeer gehuld. Alle bomen op het plein zijn volgehangen met duizenden kerstlichtjes, een sprookjesachtig gezicht al die lichtjes. We eten lekker op tijd samen een visschotel bij de Peruaan om de hoek van het hotel. Om half 8 zijn we getuige van een kerstconcert op het Plaza van het Nationale Symfonie orkest van Guatemala. Erg leuk en bijzonder zo in de buitenlucht onder de sterrenhemel en met alle lampjes erbij wat het feest compleet maakt. Natuurlijk ontbreekt de kerstman ook niet die een paar nummertjes dirigeert. Het is druk op het plein maar wij grote Nederlanders kijken makkelijk over de kleine mensjes heen. Als we na het concert nog koffie drinken samen met Saskia op een bankje in het park barst er als afsluiting nog een mooi vuurwerk los boven de kathedraal op het plein. We slenteren verder nog wat rond langs de vele kraampjes op het plein, waar mensen van alles koken en verkopen. Tegen half 12 lopen we weer terug naar het hotel en gaan slapen.
