Rondreis Turkije 2006
|
Op 23 maart 2006 vertrekken we met Baobab voor een 21 daagse rond/eclipsreis door Turkije.
Op 29 maart 2006 gaat het licht boven de Middellandse Zee uit. Rond het middaguur vindt boven Libië, Egypte en Turkije een volledige zonsverduistering plaats. Het zal de langste eclips (in de Libische woestijn meer dan 4 minuten!) zijn van de afgelopen en komende decennia, en ook nog relatief dichtbij. Een uitgelezen kans om dit fenomeen te ervaren, en wij zijn er natuurlijk bij! De eerstvolgende volledige eclips zal pas in augustus 2008 (boven Siberië) plaatsvinden, boven Nederland zelfs pas in 2135! Dit is dus een unieke kans voor ons, gewone stervelingen, om een totale eclips in volle glorie te zien. Niet alleen zal de zon volledig verduisterd worden, de lage bewolkingsgraad biedt je een optimale kans om dit zeldzame natuurverschijnsel te bewonderen. |
|
Maan staat tussen de zon en de aarde. Total Eclipse.
Dag 1
23 maart 2006
Vlucht naar Ankara.
23 maart 2006
Vlucht naar Ankara.
Vandaag begint onze vakantie naar Turkije, het is nog nacht met een heldee sterrenhemel als om 04:10 uur de wekker gaat. Gisteren hebben we de katten al naar Zierikzee gebracht, waar ze 3 weken zullen verblijven. De rugzakken, 2 grote en 2 kleintjes staan al klaar en na een kopje koffie en wat yoghurt gaan we lopend met onze rugzakken naar het station. Het is nog lekker koud buiten -1 graden geeft de meter aan, en om 05:15 uur stappen we in de trein naar Schiphol. De treinmachinist is waarschijnlijk in opleiding, want bij het optrekken van de trein op 2 stations komt deze telkens met een grote schok weer tot stilstand, en lijkt het alsof de motor afslaat!!!. Maar om 06:15 uur komen we aan op Schiphol. We spieden wat in het rond om te zien wie van de reizigers potentiele "eclipsjagers" zijn, hier en daar signaleren we er waarschijnlijk enkele. Na het inchecken van de bagage lopen we nog wat rond over de luchthaven en drinken er nog koffie.Rond 8 uur gaan we door de douane en mogen lopend over het platform naar het vliegtuig toe lopen. Ik raak enigzins in paniek bij het zien van het wat klein uitgevallen toestel!!. Ook Vivian raakte vlak voor vertrek nog even in paniek omdat ze nergens haar portomonee kon vinden (zat gewoon in haar jas). Een half uur te laat vertrekt het vliegtuig eerst richting Munchen voor een tussenlanding. Het is mooi weer als we opstijgen, Noordholland, Texel, Flevoland en het Veluwemeer zijn duidelijk te herkennen vanuit de lucht. Rond half 11 landen we in Munchen, snel spoeden we ons naar de de gate vanwaar we verder naar Ankara zouden vliegen. Maar ook deze vlucht heeft vertaging van bijna een uur. Vivian zit nog wat te mopperen omdat ze in het midden zit en daarom te weinig ruimte heeft om te bewegen. Het is ondertussen zwaar bewolkt geworden, dus weinig te zien onderweg, af en toe zien we nog wel een besneeuwde bergtop. De landing op het vliegveld van Ankara is perfect, het weer in Ankara is bewolkt maar de temperatuur is aangenaam zo rond de 20 graden. Bij een loketje moeten we eerst een visum halen van 10 euro pp. Bij de bagageband halen we de bagage op en lopen de aankomsthal in waar Jan onze reisleider voor de komende weken al met een Baobab bordje klaarstaat.Hij begeleid ons naar de bus waar we kennis maken met de rest van de groep die uit 20 personen bestaat.We stappen allemaal in de bus en Jan houd onderweg naar het eerste hotel een welkomspraatje. De wegen in en rond Ankara komen ons zeer rustig over. Ankara ligt in een dal op ongeveer 800 meter. Na ongeveer een half uurtje rijden komen we aan in hotel Spor. Om half 6 neemt Jan ons mee voor een korte stadswandeling en we beklimmen een citadel waarvandaan we een mooie indruk krijgen van Ankara. Een oude vrouw probeert de dames alweer een hoofddoekje aan te smeren. Na de wandeling eten we als kennismaking met z'n allen in een Lokanta "Turks eethuis" Bij de ober kun je aanwijzen wat je wilt eten uit de vitrine. We beginnen eerst met een kippensoep (om alvast iets van de "vogelgriep" op te snuiven). Dan volgt op 3 borden spinazie, rijst en kippenvlees, Vivian eet pizza met kaas. Na het eten maken we samen nog een korte wandeling en kopen 2 flessen water omdat het niet aan te raden is om kraanwater in Turkije te drinken.Terug in het hotel kijken we nog even naar een Turkse soop op tv en gaan dan slapen.
Vertrek vanaf Schiphol. Uitzicht vanaf de citadel over Ankara.
Dag 2
24 maart 2006
temp. 14-19 graden.
Om kwart voor 8 zitten we in de ontbijtzaal waar een lopend buffet is, een ruime keuze aan broodjes, olijfen, rauwkorst, beleg, koekjes, yoghurt enz. Ik houd het deze reis maar bij de franse stokbroden, Vivian vindt de Turkse zoete broodjes wel erg lekker. Na het onbijt volgt een bustour, eerst rijden we naar het Mausoleum van de Turk des Vaderlands de grote Ataturk. Een complex met diverse gebouwen in de vorm van een tempel omgeven door zuilen gangen in prachtig amberkleurig steen. Een soort triomflaan geflankeerd door leeuwen geeft ons toegang tot het complex. We zien een manquette, de auto's van de Turk der Turken en natuurlijk zijn graftombe. Tijdens ons bezoek vindt er net een soort ceremonie plaats, er worden o.a bloemen gelegt bij het graf van Ataturk. Veel beveiliging en streng kijkende Turkse militairen staan er in de houding die zelf niet knipperen met hun ogen.Als we weggaan is de chaffeur (Said) spoorloos...dus een verplichte koffiepauze in het restaurantje. Na zo'n 35 min. duikt hij weer op en we gaan op weg naar 1 van de grootste moskeeen ter wereld de Kocatepe moskee. De moskee is in Ottomaanse stijl gebouwd en ziet er van buiten groot uit maar niet echt heel mooi. Voordat we de moskee betreden moeten natuurlijk wel eerst de schoenen uit. En de vrouwen moeten een hoofddoekje om, en mogen niet de gebedsruimte betreden. Dat is alleen toegestaan voor kerels omdat het vrijdagsgebed aan de gang is. De sprekende Iman zit hoog en droog op zijn preekstoel, het is onduidelijk waar het allemaal overgaat maar het zal vast iets met Allah en Mohammed te maken hebben. De vrouwen mogen wel vanaf de galerij de gebedsruimte en de mannen gadeslaan. De moskee ziet er indrukwekkend en groots uit van binnen. Mooie tapijten op de vloer en in het midden hangt een enorme kroonluchter. Na enige tijd rijden we weer verder met de bus naar het Anatolisch museum waar een Turkse man van 79 jaar onze gids is. In het museum zijn vele voorwerpen uit de steentijd en de bronstijd te bezichtigen, zoals beelden, potten enz. Ik ben in het begin van de rondleiding door de gids al snel verdwenen en ook Vivian haakt af. Buiten schijnt er een aangenaam zonnetje. We verkennen de straatjes op en rond de citadel, dit levert mooie kiekjes op. De huisjes zien er toch wel vervallen uit en en in de verte zien we mooie besneeuwde bergtoppen. We lunchen als enige op een terrasje, de ober zit keurig in het pak en doet serieus zijn werk. Ik eet lambskabab en Vivian doet zich tegoed aan een Russische salade.Na het eten verkennen we nog de kleine straatjes en slenteren langs kleine winkeltjes waar ze allerlei ambachtelijke producten verkopen. Vele tapijten, koperwerk, antiek, sierraden, houtsnijwerk enz. De Turken zijn absoluut niet opdringerig (zoals in Egypte waar je elke winkel werd ingesleurd als je ook maar 1 keer knipperde met je ogen). Er zijn ook ontzettend veel mini winkeltjes waar ze allerlei kruiden verkopen, noten, gedroogde vruchten, pinda's e.d. keurig in zakken uitgestald, het ziet er leuk en gezellig uit allemaal. Op een overdekte markt maak ik nog een foto van 2 Turkse mannen die graag even voor hun groente stalletje willen poseren, we krijgen zelfs nog wat aardbeien van ze. We lopen verder door nu wat drukkere straten, van roetfilters hebben ze hier geloof ik nog nooit gehoord. Echt gezond is het hier niet om lekker rond te wandelen. De verkeerslichten zijn wel geinig, als die op rood of groen staat zie je een teller boven het licht die de seconden aftelt tot hoe lang het licht weer op rood of groen springt. S'avonds zoeken we een Turkse tent op uit de Trotter, maar die kunnen we helaas niet vinden. Dus eten we maar in dezelfde tent als gisteren. We eten soep met pizza, Vivian neemt nog een Turks zoettig toetje achteraf. De reisleider Jan zit hier ook te eten en komt ons nog even aan tafel vergezellen.
Graftombe van Ataturk.
Militaiere erewacht.
Kocatepe Moskee.
Slapende suppoost Anatolisch museum. Turkse marktkooplui.
Vers sapje op de markt.
Dag 3
25 maart 2006
temp. 7-10 graden.
We hebben lekker geslapen vannacht en na een uitgebreid ontbijt zitten we om 8 uur in de bus. Eenmaal Ankara uit rijden we een tijd door een saai kaal landschap, de Anatolische hoogvlakte. Hier en daar wat boompjes en heuveltjes. De weg is 4 baans maar er is weinig verkeer op de weg te bekennen. Wel om de paar km een tankstation, waar die lui van rond moeten komen is ons een raadsel. Na zo'n 2 uur tuffen in de bus maken we een stop in de regen bij een spectaculair zoutmeer. Helaas is er geen zout te zien, het hele meer staat onder water en met de donkere regenlucht erboven lijkt het net het IJselmeer. De koffietent is zo'n grote hal met zeer veel tafeltjes. De koffie is een kruising tussen thee en cacaou en wat koffiesmaak...erg apart. Weer verder met de bus en onderweg stoppen we nog even bij een soort hotel uit de oudheid. Het lijkt meer op een oude Ramaanse kerk met een binnenplein waarin een toren in het midden van het plein staat.. De oude boerenhuizen erachter zijn nog steeds bewoont en de kinderen zeuren er om money..money...Dan weer verder met de bus op weg naar Urgup onze overnachtingsplaats. In de buurt van Girenne verandert het landschap al wat.In Urgup slapen we in het Tera hotel, het ziet er aardig uit maar de wijk ziet er eigenlijk niet mooi uit. Weinig charme, rechte straten(wel schoon), veel hotels en richting het centrum allerlei winkeltjes. Na de spullen in de hotelkamer achtergelaten te hebben gaan we gelijk op zoek naar een eettentje. De restaurant tip van de Trottergids ziet er chique uit. Tafels keurig gedekt met spierwitte tefellakens. De obers supernetjes gekleed in het zwart/wit die je als een speer bedienen. In de Turkse restaurant moet je goed je bord in de gaten houden, leg je maar even je vork neer of je draait je even om dan is je bord al verdwenen!!. We eten een lekkere pizza en bij het weggaan vliegen er schelpen en een kastanje uit de jas van Vivian. Ik loop maar snel naar buiten en ziet Vivian onder de tafel van andere gasten naar haar spulletjes zoeken. We lopen verder de stad in met veel oude Griekse en Romaanse huizen die tegen rotsen aangeplakt zijn. Ook zijn veel huizen in de turfsteenrotsen uitgehakt, de rotswanden lijken zo net 1 grote gatenkaas. We klimmen naar boven en krijgen gezelschap van 2 jonge meisjes die met ons willen volleyballen. Ze kwetteren erop los en willen ons graag alles laten zien. Eest doen ze heel erg gezellig en lopen arm in arm met Vivian de rots op. Onderweg maken we ook wat foto's met de meisjes. Maar dan beginnen ze "papa kaput, mama kaput, baby kaput, money, money" Ze laten ons zelfs nog het graf zien waar zogenaamd alle familie leden begraven zouden liggen. Vivian wil ze geen geld geven maar om van het gezeur af te zijn geef ik ze ieder maar 1 lira. Ze waren wel gelijk vertrokken..hahaha. Zo slenteren we nog wat rond en hier en daar wonen nog echt mensen in de oude rotswoningen aan de tv schotels te zien.Toch bijzonder en veel van deze kan je in, in 1 huis is nog een hele grote rolsteen aanwezig die bedoelt was om de deuropening af te sluiten...daar moet je wel supersterk voor zijn!!!!!. Ook zie je in de woningen vele luchtkokers voor de aanvoer van verse lucht. Na dit uitstapje hebben we het koud en drinken een heerlijke cappucino (wel duur, omgerekend 2,50 euro per kopje) in een leuk soort bakkerijtje. S'avonds eten we in het Micra restaurant, ik met veel vlees en Vivian gevulde aardappels met champignons. Said zit er ook en is zichtbaar blij dat we zijn raad van vanmiddag om er te gaan eten opgevolgd hebben. Dan maar weer naar het hotel voor een lekker tukje.
25 maart 2006
temp. 7-10 graden.
We hebben lekker geslapen vannacht en na een uitgebreid ontbijt zitten we om 8 uur in de bus. Eenmaal Ankara uit rijden we een tijd door een saai kaal landschap, de Anatolische hoogvlakte. Hier en daar wat boompjes en heuveltjes. De weg is 4 baans maar er is weinig verkeer op de weg te bekennen. Wel om de paar km een tankstation, waar die lui van rond moeten komen is ons een raadsel. Na zo'n 2 uur tuffen in de bus maken we een stop in de regen bij een spectaculair zoutmeer. Helaas is er geen zout te zien, het hele meer staat onder water en met de donkere regenlucht erboven lijkt het net het IJselmeer. De koffietent is zo'n grote hal met zeer veel tafeltjes. De koffie is een kruising tussen thee en cacaou en wat koffiesmaak...erg apart. Weer verder met de bus en onderweg stoppen we nog even bij een soort hotel uit de oudheid. Het lijkt meer op een oude Ramaanse kerk met een binnenplein waarin een toren in het midden van het plein staat.. De oude boerenhuizen erachter zijn nog steeds bewoont en de kinderen zeuren er om money..money...Dan weer verder met de bus op weg naar Urgup onze overnachtingsplaats. In de buurt van Girenne verandert het landschap al wat.In Urgup slapen we in het Tera hotel, het ziet er aardig uit maar de wijk ziet er eigenlijk niet mooi uit. Weinig charme, rechte straten(wel schoon), veel hotels en richting het centrum allerlei winkeltjes. Na de spullen in de hotelkamer achtergelaten te hebben gaan we gelijk op zoek naar een eettentje. De restaurant tip van de Trottergids ziet er chique uit. Tafels keurig gedekt met spierwitte tefellakens. De obers supernetjes gekleed in het zwart/wit die je als een speer bedienen. In de Turkse restaurant moet je goed je bord in de gaten houden, leg je maar even je vork neer of je draait je even om dan is je bord al verdwenen!!. We eten een lekkere pizza en bij het weggaan vliegen er schelpen en een kastanje uit de jas van Vivian. Ik loop maar snel naar buiten en ziet Vivian onder de tafel van andere gasten naar haar spulletjes zoeken. We lopen verder de stad in met veel oude Griekse en Romaanse huizen die tegen rotsen aangeplakt zijn. Ook zijn veel huizen in de turfsteenrotsen uitgehakt, de rotswanden lijken zo net 1 grote gatenkaas. We klimmen naar boven en krijgen gezelschap van 2 jonge meisjes die met ons willen volleyballen. Ze kwetteren erop los en willen ons graag alles laten zien. Eest doen ze heel erg gezellig en lopen arm in arm met Vivian de rots op. Onderweg maken we ook wat foto's met de meisjes. Maar dan beginnen ze "papa kaput, mama kaput, baby kaput, money, money" Ze laten ons zelfs nog het graf zien waar zogenaamd alle familie leden begraven zouden liggen. Vivian wil ze geen geld geven maar om van het gezeur af te zijn geef ik ze ieder maar 1 lira. Ze waren wel gelijk vertrokken..hahaha. Zo slenteren we nog wat rond en hier en daar wonen nog echt mensen in de oude rotswoningen aan de tv schotels te zien.Toch bijzonder en veel van deze kan je in, in 1 huis is nog een hele grote rolsteen aanwezig die bedoelt was om de deuropening af te sluiten...daar moet je wel supersterk voor zijn!!!!!. Ook zie je in de woningen vele luchtkokers voor de aanvoer van verse lucht. Na dit uitstapje hebben we het koud en drinken een heerlijke cappucino (wel duur, omgerekend 2,50 euro per kopje) in een leuk soort bakkerijtje. S'avonds eten we in het Micra restaurant, ik met veel vlees en Vivian gevulde aardappels met champignons. Said zit er ook en is zichtbaar blij dat we zijn raad van vanmiddag om er te gaan eten opgevolgd hebben. Dan maar weer naar het hotel voor een lekker tukje.
Uitzicht op Urgup.
Vrolijk trio!! Met mijn 2 nieuwe vriendinnen.
Poserend in een grot.
Rolsteen voor het afsluiten van de woning.
Dag 4
26 maart 2006
temp. 10-19 graden.
Vannacht is de zomertijd ook in Turkije ingegaan...dus 1 uurtje korter kunnen slapen. Is nog best goed gegaan op en bed waar hier en daar een veer het heeft begeven. Drie mensen van de groep hebben vanmorgen vroeg een ballonvaart gemaakt, leek ons ook wel erg mooi maar vonden 150 euro pp iets te prijzig.. Na het ontbijt in de kelder gaan we rond 09:30 uur eerst met de bus naar het openluchtmuseum in ......Hier zijn meerdere woningen en kerkjes te zien die in de rotsen zijn uitgehakt, ze hebben prachtige vormen, een soort kegels en andere vormen. De bomen in de omgeving zijn nog kaal maar de boel wordt opgevrolijkt door de vele bloesems. Overal in de rotswanden zijn duiventillen ingehakt, met name vroeger bracht duivenmest geld op en de mest werd zelfs geexporteerd. Rond sommige duiventillen zijn merktekens van verf aangebracht zodat de duiven konden zien in welke til ze moesten terug keren na een vlucht. In de rotskerken zijn nog prachtige plafondschilderingen te zien, opvallend is wel dat bijna bij alle afgebeelde figuren de gezichten zijn weggekrast. Jammer, de kleuren van deze 600 tot 800 jarige tekeningen zijn nl nog zeer goed bewaard gebleven. De gezichten zijn door moslims weggekrast omdat gezichten van afbeeldingen niet zichtbaar mogen zijn. We drinken nog een bakje koffie met de groep in een restaurantje. Als we op willen stappen kan ik nog net camera's redden die op tafel stonden. De rugzak van Vivian zit vast aan het tafelkeedje die ze bijna van tafel rukt bij het opstaan. Dan maken we ons op voor de wandeling. Het is droog en de zon komt ook regelmatig tevoorschijn en dat maakt de trip aangenaam.Het landschap is werkelijk sprookjesachtig mooi. Een deel lijkt op de :Grand Canyon", prachtige rood/geel/wit en groene kleurige rotsformaties.Verder zijn er allerlei rotsformaties in bizarre en grillige vormen zoals kegels en een soort kabouter Plop huizen. Af en toe klimmen en dalen we en maken zeer veel foto en film stops. De tekenfilmpjes van de Flintstone worden hier echt werkelijkheid. In een uitgehakt hol in een rots drinken we zelfs nog koffie in een een mini cafe met de naam Flintstone..grappig zo. Heel toepasselijk alleen Fred, Barney, Betty, Wilma, Pebles en Bam Bam ontbreken helaas.Bij het cefeetje picknicken we ook gezamelijk met de groep, deze picknick plaats staat wel in de top 10 van de mooist denkbare picknickplaatse op aarde. Een fantastisch uitzicht op de rotsen en hier en daar de roze bloezemstruiken. We lopen zo nog een tijdje verder en het is werkelijk genieten hier. Je vraagt je af wanneer "Dino" van Fred tevoorschijn zal komen. Na een paar uur gaan een aantal mensen van de groep terug met de bus. Wij vervolgen de tocht verder door een telkens veranderend landschap. We komen ook een aantal ouderwetse ezelskarren tegen, o.a een oud boertje op de bok van de wagen. De karren zijn prachtig beschilderd en de houten wielen hebben geen banden maar zijn beslagen met ijzer. We lopen ook nog langs een Islamitische begraafplaats, aan de jaartallen op de grafstenen te zien werden de mensen hier heel erg oud....sommige wel meer als 600 jaar....haha. Aan het eind van de wandeling drinken we bier, koffie en cola onder een gezellig afdakje met Turkse accenten. Het begint aardig fris te worden als de zon achter de rotsen verdwijnt. Onze bus is verdwenen maar gelukkig kunnen we meeliften met een andere Baobab bus. In het hotel aangekomen eerst maar een hete douche om weer wat op temperatuur te komen en gelijk de kleren maar wassen onder de douche. We gaan weer eten in het Micra restaurant en Cocky en Alice schuiven gezellig aan. Na het eten lopen we nog een stukje en drinken nog koffie in een Turks mini cafeetje. Terug naar het hotel en naar bed.
26 maart 2006
temp. 10-19 graden.
Vannacht is de zomertijd ook in Turkije ingegaan...dus 1 uurtje korter kunnen slapen. Is nog best goed gegaan op en bed waar hier en daar een veer het heeft begeven. Drie mensen van de groep hebben vanmorgen vroeg een ballonvaart gemaakt, leek ons ook wel erg mooi maar vonden 150 euro pp iets te prijzig.. Na het ontbijt in de kelder gaan we rond 09:30 uur eerst met de bus naar het openluchtmuseum in ......Hier zijn meerdere woningen en kerkjes te zien die in de rotsen zijn uitgehakt, ze hebben prachtige vormen, een soort kegels en andere vormen. De bomen in de omgeving zijn nog kaal maar de boel wordt opgevrolijkt door de vele bloesems. Overal in de rotswanden zijn duiventillen ingehakt, met name vroeger bracht duivenmest geld op en de mest werd zelfs geexporteerd. Rond sommige duiventillen zijn merktekens van verf aangebracht zodat de duiven konden zien in welke til ze moesten terug keren na een vlucht. In de rotskerken zijn nog prachtige plafondschilderingen te zien, opvallend is wel dat bijna bij alle afgebeelde figuren de gezichten zijn weggekrast. Jammer, de kleuren van deze 600 tot 800 jarige tekeningen zijn nl nog zeer goed bewaard gebleven. De gezichten zijn door moslims weggekrast omdat gezichten van afbeeldingen niet zichtbaar mogen zijn. We drinken nog een bakje koffie met de groep in een restaurantje. Als we op willen stappen kan ik nog net camera's redden die op tafel stonden. De rugzak van Vivian zit vast aan het tafelkeedje die ze bijna van tafel rukt bij het opstaan. Dan maken we ons op voor de wandeling. Het is droog en de zon komt ook regelmatig tevoorschijn en dat maakt de trip aangenaam.Het landschap is werkelijk sprookjesachtig mooi. Een deel lijkt op de :Grand Canyon", prachtige rood/geel/wit en groene kleurige rotsformaties.Verder zijn er allerlei rotsformaties in bizarre en grillige vormen zoals kegels en een soort kabouter Plop huizen. Af en toe klimmen en dalen we en maken zeer veel foto en film stops. De tekenfilmpjes van de Flintstone worden hier echt werkelijkheid. In een uitgehakt hol in een rots drinken we zelfs nog koffie in een een mini cafe met de naam Flintstone..grappig zo. Heel toepasselijk alleen Fred, Barney, Betty, Wilma, Pebles en Bam Bam ontbreken helaas.Bij het cefeetje picknicken we ook gezamelijk met de groep, deze picknick plaats staat wel in de top 10 van de mooist denkbare picknickplaatse op aarde. Een fantastisch uitzicht op de rotsen en hier en daar de roze bloezemstruiken. We lopen zo nog een tijdje verder en het is werkelijk genieten hier. Je vraagt je af wanneer "Dino" van Fred tevoorschijn zal komen. Na een paar uur gaan een aantal mensen van de groep terug met de bus. Wij vervolgen de tocht verder door een telkens veranderend landschap. We komen ook een aantal ouderwetse ezelskarren tegen, o.a een oud boertje op de bok van de wagen. De karren zijn prachtig beschilderd en de houten wielen hebben geen banden maar zijn beslagen met ijzer. We lopen ook nog langs een Islamitische begraafplaats, aan de jaartallen op de grafstenen te zien werden de mensen hier heel erg oud....sommige wel meer als 600 jaar....haha. Aan het eind van de wandeling drinken we bier, koffie en cola onder een gezellig afdakje met Turkse accenten. Het begint aardig fris te worden als de zon achter de rotsen verdwijnt. Onze bus is verdwenen maar gelukkig kunnen we meeliften met een andere Baobab bus. In het hotel aangekomen eerst maar een hete douche om weer wat op temperatuur te komen en gelijk de kleren maar wassen onder de douche. We gaan weer eten in het Micra restaurant en Cocky en Alice schuiven gezellig aan. Na het eten lopen we nog een stukje en drinken nog koffie in een Turks mini cafeetje. Terug naar het hotel en naar bed.
De gezichten zijn weggekrast!!
Grillige rotsformaties Capadocie.
Capadocie.
650 jaar oud geworden!!! Oude Turkse boer.
Dag 5 Urgup - Guzelyurt
27 maart 2006
temp. 15-21 graden.
Na het ontbijt in de kelder vertrekken we met de bus naar de ondergrondse stad. Cappadocie kent 36 van zulke ondergrondse steden. In de stad die wij bezoeken woonde er in vroegere tijden ruim 10.000 mensen hier. De stad telde 8 verdiepingen tot zo'n 80 meter diep uitgehakt in de rotsen. Een klein gedeelte van deze stad hebben we bezichtigd. Indrukwekkend om je voor te stellen hoe er toen geleefd werd. De steden werden gebouwd om de mensen te beschermen tegen koude en tegen aanvallen van buitenaf. De stad bestaat uit een wirwar van gangen, kamers, een kerk, de keuken en op de bovenste woonlagen lagen de dierenverblijven. Zelfs de voederbakken waren uitgehakt in de rotsen. Na deze trip ondergronds drinken we koffie en maken een klein rondje door het dorpje. Op het plein is een grote kerk te zien. De plaatselijke kledingdracht van de vrouwen is ook apart, ze dragen een soort "drollenvangers". Bij een stalletje koopt Vivian nog een poppetje voor 1 eurootje. Daarna rijden we naar het hotel in Guzelyurt, waar enigzins verwarring ontstaat over de verdeling van de kamers. Een deel van de groep moet in de dependance slapen. Eerst zijn we teleurgesteld, maar we komen terrecht in een oud Grieks huis, achter de armoedige aandoende erfdeur schuilen mooie kamers. In onze kamer staat nog een ouderwetse kookkachel die nog op kolen werkt. De hotelvrouw doet er een schep kolen in en de kachel werkt zeer goed. Binnen een half uur lijkt het wel een sauna in de kamer....de temp. is zeker gestegen tot ruim 45 graden...pffff. We gaan lopend naar het dorpje waar we inkopen doen voor de picknick voor vanmiddag. Met de bus rijden we naar de Ilhara kloof waar we gaan wandelen. Onderweg hebben we prachtig zicht op de besneeuwde bergen. Boven de Ilhara kloof maken we een fotostop en we kiojken we in de diepte van de kloof. De rotswanden zijn loodrecht en rood van kleur. De tocht starten we met een picknick bij een stroomversnelling in de kloof. Dan lekker wandelen, een beetje op en neer en af en toe wat klauteren wat voor iedereen prima te doen is. Onderweg zijn er een aantal rotskerken te zien waarvoor dan wel eerst flink geklommen moet worden. De kerken zijn allen weer ingehakt in de rotsen. Overal in de rotsen zijn tekenen te zien van de vroegere bewoning. Helaas zitten er aan de bomen nog weinig bladeren, ook voor Turkije is de lente nog niet echt op gang gekomen. De zon is wel lekker warm, zodat we lekker in ons t-shirt kunnen wandelen. Onderweg slaan we nog een tijdje een man gade die met moeite de boomstammen die in de rivier drijven lost wrikt die vast zijn komen te zitten. Als het eindelijk lukt applaudiseren we allen. De tocht eindigt bij een lekker terras aan het water, waar we met z'n allen wat drinken. Frank verdwijnt nog even in het water als zijn stoel wegzakt in de modder als hij gaat zitten!!!Na een half uurtje lopen we terug naar de bus, maar de buschauffeur is nergens te bekennen. Jan loopt nog een eind terug, maar nadat er iemand op de bus klopt komt het slaperige gezicht van Said tevoorschijn, hij was in slaap gesukkeld. Dan volgt een leuke bustocht terug langs authentieke dorpkes en vreemde rotspartijen in kegelvorm. Bij terugkomst in het hotel hebben we nog een aantal uten vrij te besteden. We maken samen een leuke tocht door het dorp. We fotograferen wat schoolkinderen die op het schoolplein aan het voetballen zijn. Op het marktplein drinken we koffie bij "Kavallari", een mini restaurantje. Vivian denkt dat we in dit kebaptentje s'avonds ook met de groep zouden eten, en kondigt het alvast bij de man aan dat er 20 man komen eten. Ik heb zo mijn twijfels of dit het restaurant is wat Jan bedoelde. Er staan nl maar 3 tafeltjes in het restaurantje...Vivian maakt de man blij met een dode mus volgens mij..haha. Na de koffie lopen we verder en we dalen af naar het diepere gedeelte van het dorp. Het lijkt wel of we hier in de vroege Middeleeuwen zijn beland. Overharde bemeste straatjes van schapenpoep. De schapen en geiten lopen door de straten en mekkeren er flink op los. We zien 1 geitje wat zonet geboren moet zijn, het geitje en de moeder zitten nog onder het bloed. De stallen voor de dieren zijn holen in de rotsen en ook een groot aantal mensen hier lijken nog in deze holen te wonen. Bij terugkomst in het dorp hebben we met de groep afgesproken om op het dorpsplein te verzamelen om gezamelijk te gaan eten. Bij Vivian bekruipt zich al het gevoel dat ze de uitbater van het kleine kebaptentje voor niks blij heeft gemaakt......En inderdaad we gaan eten in een klooster, genaamd Karballa...ze schaamt zich diep, die man had zich vast op veel eters verheugd. Het klooster heeft een hoge eetzal met gewelven, wel apart. De tafelgenoot van Vivian, Hans blijkt gloeilampen te sparen, hij vertelt er enthousiast over. Na het eten lopen we terug onder een prachtige sterrenhemel naar ons hoteletje.
27 maart 2006
temp. 15-21 graden.
Na het ontbijt in de kelder vertrekken we met de bus naar de ondergrondse stad. Cappadocie kent 36 van zulke ondergrondse steden. In de stad die wij bezoeken woonde er in vroegere tijden ruim 10.000 mensen hier. De stad telde 8 verdiepingen tot zo'n 80 meter diep uitgehakt in de rotsen. Een klein gedeelte van deze stad hebben we bezichtigd. Indrukwekkend om je voor te stellen hoe er toen geleefd werd. De steden werden gebouwd om de mensen te beschermen tegen koude en tegen aanvallen van buitenaf. De stad bestaat uit een wirwar van gangen, kamers, een kerk, de keuken en op de bovenste woonlagen lagen de dierenverblijven. Zelfs de voederbakken waren uitgehakt in de rotsen. Na deze trip ondergronds drinken we koffie en maken een klein rondje door het dorpje. Op het plein is een grote kerk te zien. De plaatselijke kledingdracht van de vrouwen is ook apart, ze dragen een soort "drollenvangers". Bij een stalletje koopt Vivian nog een poppetje voor 1 eurootje. Daarna rijden we naar het hotel in Guzelyurt, waar enigzins verwarring ontstaat over de verdeling van de kamers. Een deel van de groep moet in de dependance slapen. Eerst zijn we teleurgesteld, maar we komen terrecht in een oud Grieks huis, achter de armoedige aandoende erfdeur schuilen mooie kamers. In onze kamer staat nog een ouderwetse kookkachel die nog op kolen werkt. De hotelvrouw doet er een schep kolen in en de kachel werkt zeer goed. Binnen een half uur lijkt het wel een sauna in de kamer....de temp. is zeker gestegen tot ruim 45 graden...pffff. We gaan lopend naar het dorpje waar we inkopen doen voor de picknick voor vanmiddag. Met de bus rijden we naar de Ilhara kloof waar we gaan wandelen. Onderweg hebben we prachtig zicht op de besneeuwde bergen. Boven de Ilhara kloof maken we een fotostop en we kiojken we in de diepte van de kloof. De rotswanden zijn loodrecht en rood van kleur. De tocht starten we met een picknick bij een stroomversnelling in de kloof. Dan lekker wandelen, een beetje op en neer en af en toe wat klauteren wat voor iedereen prima te doen is. Onderweg zijn er een aantal rotskerken te zien waarvoor dan wel eerst flink geklommen moet worden. De kerken zijn allen weer ingehakt in de rotsen. Overal in de rotsen zijn tekenen te zien van de vroegere bewoning. Helaas zitten er aan de bomen nog weinig bladeren, ook voor Turkije is de lente nog niet echt op gang gekomen. De zon is wel lekker warm, zodat we lekker in ons t-shirt kunnen wandelen. Onderweg slaan we nog een tijdje een man gade die met moeite de boomstammen die in de rivier drijven lost wrikt die vast zijn komen te zitten. Als het eindelijk lukt applaudiseren we allen. De tocht eindigt bij een lekker terras aan het water, waar we met z'n allen wat drinken. Frank verdwijnt nog even in het water als zijn stoel wegzakt in de modder als hij gaat zitten!!!Na een half uurtje lopen we terug naar de bus, maar de buschauffeur is nergens te bekennen. Jan loopt nog een eind terug, maar nadat er iemand op de bus klopt komt het slaperige gezicht van Said tevoorschijn, hij was in slaap gesukkeld. Dan volgt een leuke bustocht terug langs authentieke dorpkes en vreemde rotspartijen in kegelvorm. Bij terugkomst in het hotel hebben we nog een aantal uten vrij te besteden. We maken samen een leuke tocht door het dorp. We fotograferen wat schoolkinderen die op het schoolplein aan het voetballen zijn. Op het marktplein drinken we koffie bij "Kavallari", een mini restaurantje. Vivian denkt dat we in dit kebaptentje s'avonds ook met de groep zouden eten, en kondigt het alvast bij de man aan dat er 20 man komen eten. Ik heb zo mijn twijfels of dit het restaurant is wat Jan bedoelde. Er staan nl maar 3 tafeltjes in het restaurantje...Vivian maakt de man blij met een dode mus volgens mij..haha. Na de koffie lopen we verder en we dalen af naar het diepere gedeelte van het dorp. Het lijkt wel of we hier in de vroege Middeleeuwen zijn beland. Overharde bemeste straatjes van schapenpoep. De schapen en geiten lopen door de straten en mekkeren er flink op los. We zien 1 geitje wat zonet geboren moet zijn, het geitje en de moeder zitten nog onder het bloed. De stallen voor de dieren zijn holen in de rotsen en ook een groot aantal mensen hier lijken nog in deze holen te wonen. Bij terugkomst in het dorp hebben we met de groep afgesproken om op het dorpsplein te verzamelen om gezamelijk te gaan eten. Bij Vivian bekruipt zich al het gevoel dat ze de uitbater van het kleine kebaptentje voor niks blij heeft gemaakt......En inderdaad we gaan eten in een klooster, genaamd Karballa...ze schaamt zich diep, die man had zich vast op veel eters verheugd. Het klooster heeft een hoge eetzal met gewelven, wel apart. De tafelgenoot van Vivian, Hans blijkt gloeilampen te sparen, hij vertelt er enthousiast over. Na het eten lopen we terug onder een prachtige sterrenhemel naar ons hoteletje.
Turkse vrouw verkoopt zelfgemaakte poppen.
Il Hara Kloof.
Il Hara kloof.
Schoomeisjes in Guzelyurt.
Schapenkudde in het Middeleeuwse dorpje. Vivian in een uitgehakte grotwoning.
Het diner in het kasteel.
Dag 6 Guzelyurt - Konya
28 maart 2006
temp. 18-20 graden.
Als we wakker worden hebben we een magnifiek uitzicht vanuit ons raam over de bergen, de bergen zijn besneeuwd. We ontbijten met z'n achten in de huiskamer van de pensionhouder. We zitten met z'n allen op de grond aan een heel laag tafeltje, en over je benen moet je een kleedje trekken wat over de vloer ligt. Het is een lekker ontbijt met o.a. Turkse broodjes en Turkse thee. De thee wordt gemaakt op een oude potkachel midden in de kamer door de dochter des huizes. Als Hollanders valt het echter niet mee om zo op de grond te eten met je benen gekruist. Na het ontbijt stappen we in de bus op weg naar Konya. We maken een een tussenstop in Sultanhani, waar een mooie ......................is te bezichtigen. Een prachtig gebouw uit 1229, gebouwd tijdens het bewind van Sultan Alaadin. De grote binnenplaats is voorzien van grote zuilengallerijen en in het midden staat een moskee. Aan het eind van de binnenplaats is een reusachtige ruimte waarin de dieren werden gestald. Vivian maakt een wandeling over de hoge muren, met mijn hoogtevrees lijkt het niet verstandig dat ik haar hierin volgt. Na de koffie rijden we weer verder richting Konya over de hoogvlakte waar we morgen de zonneeclips zullen gaan zien.Konya is een grote drukke stad met maar weinig charme. Het is de stad van de dansende Derwisjen. Jan vertelt ons dat Konya een conservatief Moslim bolwerk schijnt te zijn. Er zijn wel een aantal religieuse monumenten te zien. Said brengt de groep naar het centrum van de stad waar wij eerst op een dakterras met uitzicht over de moskee eerst wat eten en drinken.Na de luch bekijken we de ......van Mevlana. Hier ligt "Mevlana" de stichter (rond 1209) van de Derwisjen begraven. De Derwisjen zijn een aftakking van de Islam die bekent staan om hun religieuse dansen. 10 tot 30 minuten achter elkaar rondjes draaien op slechts 1 voet. De ......is indrukwekkend, er staan een heleboel sarcofagen van Derwisjen met bovenop de sarcofaag de Sultansuts geplaatst. Veel moslims komen hier om te bidden en ze zijn zichtbaar ontroerd bij het zien van de vele kisten. De gehele ruimte is prachtig versiert met goud, lampen, schilderijen en allerlei Islamitische kunstwerken, erg indrukwekkend allemaal. Verder bezichtigen we nog een enorme moskee. Dat betekent de schoenen weer uit en Vivian moet een hoofddoekje om...hahaha....staat erg charmant hoor!!!! Daarna slenteren we verder door het drukke Konya, ook de oudste moskee van Turkije bezoeken we er nog.. Deze moskee is niet echt indrukwekkend, wel bestaat de gebedsruimte uit zo'n 42 marmeren zuilen. De bazaar van Konya bezoeken we ook. Deze bestaat uit een wirwar van kleine straatjes met allerlei miniwinkeltjes.Leuk om hier even doorheen te wandelen. Het valt overigs wel op dat er bijna geen Turkse vrouwen op straat lopen, ook in de cafeetjes en de winkels zie je enkel maar mannen. Tegen 7 uur lopen we terug naar ons hotel in het centrum....een 4 sterrenhotel waar we aanschuiven aan het lopend buffet.
Lunch op een dakterras in Konya.
Vivian als Moslima!!!
Turkse mannen in het park in Konya.
Aankondiging eclipse in Turkse krant.
Dag 7 Konya de Eclipsdag.
29 maart 2006
temp. 20-23 graden.
De dag waarom we mede deze vakantie hebben geboekt, de totale zonsverduistering van bijna 4 volle minuten. Om 10 uur zitten we allemaal in de bus om precies naar de middellijn van de eclips te rijden. Na enige tijd rijden we met de bus een klein landweggetje in, maar tot onze verbazing staan er al enkele bussen langs de weg. Op de dichtsbij zijnde berg zien we al groepjes mensen staan met de telescopen en camera's richting de hemel gericht. De mensen (Duitsers) worden gelijk al pissig omdat ze denken dat wij ook op de berg willen plaatsnemen. Wij lopen echter met z'n allen naar een 2de berg en nemen daar onze posities in. Ook op deze berg staan ook al groepjes Duitsers maar er is ruimte zat. De statieven worden klaargezet, camera's en videocamera's in de standbystand....de spaniing begint al licht te stijgen. De berg waarop wij staan is kaal en rotsachtig, ook de verdere omgeving is kaal met verderop wat kleine dorpjes. Beneden lopen 2 schaapkuddes wat te scharrelen. Het eerste contact tussen de zon en de maan vindt plaats rond half 1 als de maan het eerste hapje uit de zon neemt. De eclips lijkt te zijn begonnen. Langzaam maar zeker schuift de maan meer voor de zon. En als de totaliteit bijna een feit is voel je merkbaar dat de temperatuur daalt en het zonlicht af neemt. Zo'n 1 minuut voor de totaliteit scheert de maanschaduw over de aarde met een snelheid van 2500 km per uur. De maanschaduw nemen wij helaas niet waar, waarschijnlijk door de lichte sluierbewolking aan de hemel. Mensen trekken hun jassen weer aan, de hemel begint te veranderen van kleur. Dan om 13:55 uur bedekt de maan de zon volledig, de corona rondom de zon wordt zichtbaar. De verduistering is prachtig en de corona is prachtig om te zien. Er volgt een doodse stilte en iedereen is zeer onder de indruk van dit unieke natuurverschijnsel. Rechts van de zon verschijnt plotseling de planeet Venus en de lucht kleurt rood/orange. De totale tijd van de eclips duurde 3,50 minuten, best lang maar het lijkt toch nog te kort. Opeens komt dan de zon weer om een hoekje kijken....het is alsof er iemand een lichtschakelaar omzet. En zo komt aan de betovering een eind als de maan weer verder voor de zon langsschuift. We blijven nog even kijken en pakken dan de camera's en statieven in en dalen de berg weer af naar de bus. Nog een grappig detail....Said vroeg zich na verloop van tijd op de berg af wat we nou op zo'n kale berg moesten, en wanneer we nou weer eens verder gingen. Hij had het besef van een zonsverduistering niet en nadat we het enigzins uitgelegd hadden en hij de verduistering zelf ook had evaring was hij ook erg enthouiast. Terug in de bus is iedereen onder de indruk van hetgeen we hadden meegemaakt, ik laat trots de video film aan enkele medereizgers zien. Vooral het einde van de eclips als de maan voorbij de zon weer schuift was goed zichtbaar op de film. Je zag echt het licht weer aanflitsen. Maar we rijden weer verder en stappen uit bij een typisch Turks dorpje, veel valt er niet te beleven. Wat kippen scharrelen rond, en een ezel. De huizen zijn roodbruin van kleur en natuurlijk is er een moskee. In het dorpje bevindt zich ook een klein schooltje, wat kinderen spelen nog op het schoolplein en wij mogen even binnen kijken. Er is slechts 1 lokaal, de kinderen hebben net pauze en vinden onze onverwachte komst een hele attractie en ook wel spannend. En Vivian filmt er lustig op los met de video.....In de klas wordt het 1 en ander uitgelegd, Jan vraagt wat een leraar er verdient: 1250 lira, de klasse assistent verdient 350, Said onze chauffeur verdient 500 lira. Als we weggaan zingt Vivian wat van lalala...en ineens begonnen de kinderen in koor een Turks lied te zingen....steeds harder en harder. En Vivian maar filmen dit alles....Echt leuk die kinderen zo.We zwaaien gedag en schrijven het adres van de school op zodat we wat foto's kunnen opsturen. We stappen weer in de bus en rijden terug naar Konya. In de bus kijken we even de film terug van de zingende schoolkinderen, leuk zeg....dan verschijnt tijdens het afspelen ineens een stukje van de zonsverduistering, een kip en dan weer de opname van de verduistering!!!!!!!!!. Er lijkt iets goed mis gegaan....ik had na het bekijken van de eclips in de bus de film vergeten weer naar het eindpunt te spoelen.En Vivian heeft toen vrolijk verder gefilmt in het dorpje. Er valt tot het hotal een lange stilte in de bus. Vanaf ongeveer 2 minuten na de totaliteit is de rest van de eclips op de film verdwenen...en helaas is dit het moment geweest wat ook niet meer even overnieuw gedaan kan worden. In het hotel terug gaan we naar de kamer en gaan verder ook niet meer weg. Het eten nemen we maar in het hotel. Wat de mooiste dag van deze vakantie had moeten worden werd helaas door enige stommiteiten wat minder fraai. Maar de mooiste ervaring van een eclips is toch het beleven ervan en het zien met je eigen ogen.
29 maart 2006
temp. 20-23 graden.
De dag waarom we mede deze vakantie hebben geboekt, de totale zonsverduistering van bijna 4 volle minuten. Om 10 uur zitten we allemaal in de bus om precies naar de middellijn van de eclips te rijden. Na enige tijd rijden we met de bus een klein landweggetje in, maar tot onze verbazing staan er al enkele bussen langs de weg. Op de dichtsbij zijnde berg zien we al groepjes mensen staan met de telescopen en camera's richting de hemel gericht. De mensen (Duitsers) worden gelijk al pissig omdat ze denken dat wij ook op de berg willen plaatsnemen. Wij lopen echter met z'n allen naar een 2de berg en nemen daar onze posities in. Ook op deze berg staan ook al groepjes Duitsers maar er is ruimte zat. De statieven worden klaargezet, camera's en videocamera's in de standbystand....de spaniing begint al licht te stijgen. De berg waarop wij staan is kaal en rotsachtig, ook de verdere omgeving is kaal met verderop wat kleine dorpjes. Beneden lopen 2 schaapkuddes wat te scharrelen. Het eerste contact tussen de zon en de maan vindt plaats rond half 1 als de maan het eerste hapje uit de zon neemt. De eclips lijkt te zijn begonnen. Langzaam maar zeker schuift de maan meer voor de zon. En als de totaliteit bijna een feit is voel je merkbaar dat de temperatuur daalt en het zonlicht af neemt. Zo'n 1 minuut voor de totaliteit scheert de maanschaduw over de aarde met een snelheid van 2500 km per uur. De maanschaduw nemen wij helaas niet waar, waarschijnlijk door de lichte sluierbewolking aan de hemel. Mensen trekken hun jassen weer aan, de hemel begint te veranderen van kleur. Dan om 13:55 uur bedekt de maan de zon volledig, de corona rondom de zon wordt zichtbaar. De verduistering is prachtig en de corona is prachtig om te zien. Er volgt een doodse stilte en iedereen is zeer onder de indruk van dit unieke natuurverschijnsel. Rechts van de zon verschijnt plotseling de planeet Venus en de lucht kleurt rood/orange. De totale tijd van de eclips duurde 3,50 minuten, best lang maar het lijkt toch nog te kort. Opeens komt dan de zon weer om een hoekje kijken....het is alsof er iemand een lichtschakelaar omzet. En zo komt aan de betovering een eind als de maan weer verder voor de zon langsschuift. We blijven nog even kijken en pakken dan de camera's en statieven in en dalen de berg weer af naar de bus. Nog een grappig detail....Said vroeg zich na verloop van tijd op de berg af wat we nou op zo'n kale berg moesten, en wanneer we nou weer eens verder gingen. Hij had het besef van een zonsverduistering niet en nadat we het enigzins uitgelegd hadden en hij de verduistering zelf ook had evaring was hij ook erg enthouiast. Terug in de bus is iedereen onder de indruk van hetgeen we hadden meegemaakt, ik laat trots de video film aan enkele medereizgers zien. Vooral het einde van de eclips als de maan voorbij de zon weer schuift was goed zichtbaar op de film. Je zag echt het licht weer aanflitsen. Maar we rijden weer verder en stappen uit bij een typisch Turks dorpje, veel valt er niet te beleven. Wat kippen scharrelen rond, en een ezel. De huizen zijn roodbruin van kleur en natuurlijk is er een moskee. In het dorpje bevindt zich ook een klein schooltje, wat kinderen spelen nog op het schoolplein en wij mogen even binnen kijken. Er is slechts 1 lokaal, de kinderen hebben net pauze en vinden onze onverwachte komst een hele attractie en ook wel spannend. En Vivian filmt er lustig op los met de video.....In de klas wordt het 1 en ander uitgelegd, Jan vraagt wat een leraar er verdient: 1250 lira, de klasse assistent verdient 350, Said onze chauffeur verdient 500 lira. Als we weggaan zingt Vivian wat van lalala...en ineens begonnen de kinderen in koor een Turks lied te zingen....steeds harder en harder. En Vivian maar filmen dit alles....Echt leuk die kinderen zo.We zwaaien gedag en schrijven het adres van de school op zodat we wat foto's kunnen opsturen. We stappen weer in de bus en rijden terug naar Konya. In de bus kijken we even de film terug van de zingende schoolkinderen, leuk zeg....dan verschijnt tijdens het afspelen ineens een stukje van de zonsverduistering, een kip en dan weer de opname van de verduistering!!!!!!!!!. Er lijkt iets goed mis gegaan....ik had na het bekijken van de eclips in de bus de film vergeten weer naar het eindpunt te spoelen.En Vivian heeft toen vrolijk verder gefilmt in het dorpje. Er valt tot het hotal een lange stilte in de bus. Vanaf ongeveer 2 minuten na de totaliteit is de rest van de eclips op de film verdwenen...en helaas is dit het moment geweest wat ook niet meer even overnieuw gedaan kan worden. In het hotel terug gaan we naar de kamer en gaan verder ook niet meer weg. Het eten nemen we maar in het hotel. Wat de mooiste dag van deze vakantie had moeten worden werd helaas door enige stommiteiten wat minder fraai. Maar de mooiste ervaring van een eclips is toch het beleven ervan en het zien met je eigen ogen.
Vivian bekijkt het eerste hapje uit de zon!!
In afwachting van het grote moment.
De temperatuur daalt...de duistermis valt in.
Totall Eclipse!!!
De maan schuift weer langzaam voor de zon weg.
Schoolkinderen op het schoolplein. Vivian weer terug in de schoolbanken!!
Iedereen op de foto!!
Dag 8 Konya - Antalya
30 maart 2006
temp. 20-23 graden.
Om half 8 zitten we na een uitgebreid ontbijt weer spik en span in de bus. Het duurt even voordat we Konya uit zijn maar daarna rijden we door een prachtig landschap van rotsen en sneeuw : het Taurusgebergte. Een mooie rit...de beloofde fotostop van Jan die komt maar niet en de 1ste koffiestop is bij een tankstation waar het landschap lang zo mooi niet meer is. We kunnen wel lekker in de zon zitten met uitzicht op de sneuuw. De tocht gaat weer slinger de slinger verder en het is heet en benauwd in de bus. Vivian heeft wat last van de zon en ze voelt zich niet zo lekker...ze is moe en misselijk.Een tukje doet wonderen blijkt later. De volgende stop is in Aspendos.
30 maart 2006
temp. 20-23 graden.
Om half 8 zitten we na een uitgebreid ontbijt weer spik en span in de bus. Het duurt even voordat we Konya uit zijn maar daarna rijden we door een prachtig landschap van rotsen en sneeuw : het Taurusgebergte. Een mooie rit...de beloofde fotostop van Jan die komt maar niet en de 1ste koffiestop is bij een tankstation waar het landschap lang zo mooi niet meer is. We kunnen wel lekker in de zon zitten met uitzicht op de sneuuw. De tocht gaat weer slinger de slinger verder en het is heet en benauwd in de bus. Vivian heeft wat last van de zon en ze voelt zich niet zo lekker...ze is moe en misselijk.Een tukje doet wonderen blijkt later. De volgende stop is in Aspendos.
Het Taurusgebergte.
Het theater van Aspendos. De lunch in het theater.
>>>
Dag 9 Antalya - Girali
31 maart 2006
temp. 18-20 graden.
Vanmorgen een uitgebreid ontbijtbuffet in het hotel. Als we allemaal om half 9 klaar staan voor vertrek wordt Said vermist. Said blijkt nog te slapen, dus doen we eerst maar boodschappen voor de picknick van deze dag. Als Said eindelijk zo ver is vertrekken we uit Antalya richting Thermessos. Thermessos is een verborgen en verlaten stad bovenop een berg. Ooit wilde Alexander de Grote deze stad veroveren maar de de ligging op de berg gaf hij toch de moed maar op.De bus gaat eerst een flink stuk omhoog en zelf moeten we ook een behoorlijk stuk klauteren en klimmen voor we er zijn. Bovenaan gekomen ligt er een grote hoop stenen en hier en daar staat er nog een stuk muur overeind. Het pronkstuk van Thermessos is het Romeins/Griekse theater, wat een prachtig mystieke ligging heeft, de mist die er hangt geeft ook een betoverende sfeer. Het is behoorlijk goed intact en wij zijn de eerste die aankomen, dus hebben we het theater voor ons alleen. Twee dapperen van onze groep gaan op het "podium"staan een zingen gezamelijk een lied. Het theater heeft een zeer goede akoestiek, na het mini concert lopen we weer verder. Vivian verzwikt dan haar voet...haar hele enkel klapt dubbel. Het zweet breekt haar aan alle kanten uit....maar ja verbijten maar en de bergschoenen flink aansnoeren maar voor extra stevigheid van de enkel. We klauteren verder omhoog en komen aan bij de Dodenstad Acropolis waar ontzettend veel grote stenen sarcofagen liggen. De meeste deksels zijn eraf, geheel of gedeeltelijk. Op de terugweg naar de bus komen we een aantal groepen toeristen tegen...gelukkig waren wij vanmorgen de eerste. Met de bus rijden we eeen klein stukje verder waar we in het bos picknicken. Hierna vervolgen we de bustocht verder naar het hotel. Aangekomen bij het hotel blijkt dat de agent (Vasco) een ander hotel/pension heeft geregeld. We moeten weer een eind terug rijden, Jan was hiervan niet op de hoogte begracht en was behoorlijk kwaad!!!. We komen aan in het Hippie gedeelte van Girali. We overnachten in een pension wat gedeeltelijk uit hout bestaat en tegen dennnenbomen is getimmerd. Het hoofdgebouw bestaat uit onbewerkt hout en de ramen zijn van plastic. Dit alles ziet er inderdaad nogal hippie achtig uit...maar wel grappig allemaal. Kippen en hanen scharrelen rond, tuinhuisjes zijn op palen gemaakt waar relaxkussen in liggen. Ziet er allemaal leuk uit, jammer dat we hier maar 1 nachtje blijven. We drinken eerst wat met z'n allen in de zon en om 5 uur verzamelen voor een wandeling. Vivian heeft haar voet ingezwachteld en stevig haar bergschoen aangesnoerd en een stok mee. Het is een mooie wandeling. Eerst kopen we langs een heleboel hippie tenten, in elkaar geflanst van hout, plastic en sommige in bomen getimmerd. Daarna langs een riviertje en mooie rotspartijen. Veel soorten bloemen, waaronder grote struiken Wolfsmelk. We komen aan bij de Middellandse zee en lopen een stuk over het kiezelstrand. Echter bij een riviertje hebben we de keuze...schoenen uit of een stukje terug omlopen over een bruggetje. Eric trekt als enige zijn schoenen uit, de rest gaat via het bruggetje. Bij een saptentje drinken we versgeperste sap...maar geen Eric daar te bekennen!!!! Jan gaat met Said in de bus op stap om Eric te zoeken, maar die is in geen velden of wegen te bekennen. Jan besluit om maar verder te gaan met de bus naar de eeuwig brandende vlammetjes op de berg...Eric zal de weg daar naar toe wel vinden. Na nog een fikse wandeling omhoog komen we aan bij de vlammetjes in de rotsen. Erg interessant en mooi om al dat vuur uit de rotsen te zien. Het vuur brand doordat methaangas uit de aarde ontsnapt. Als het bijna donker is lopen we weer terug naar de parkeerplaats. Eric echter is nog steeds niet gesignaleerd....Jan begint zich nu toch wel enigzins zorgen te maken ...en begint aardig te zweten ook. Maar dan komt eindelijk een telefoontje uit het pension dat Eric daar net is aangekomen. In het pension terug eten we heerlijke forel, groente en salade.
Dag 9 Antalya - Girali
31 maart 2006
temp. 18-20 graden.
Vanmorgen een uitgebreid ontbijtbuffet in het hotel. Als we allemaal om half 9 klaar staan voor vertrek wordt Said vermist. Said blijkt nog te slapen, dus doen we eerst maar boodschappen voor de picknick van deze dag. Als Said eindelijk zo ver is vertrekken we uit Antalya richting Thermessos. Thermessos is een verborgen en verlaten stad bovenop een berg. Ooit wilde Alexander de Grote deze stad veroveren maar de de ligging op de berg gaf hij toch de moed maar op.De bus gaat eerst een flink stuk omhoog en zelf moeten we ook een behoorlijk stuk klauteren en klimmen voor we er zijn. Bovenaan gekomen ligt er een grote hoop stenen en hier en daar staat er nog een stuk muur overeind. Het pronkstuk van Thermessos is het Romeins/Griekse theater, wat een prachtig mystieke ligging heeft, de mist die er hangt geeft ook een betoverende sfeer. Het is behoorlijk goed intact en wij zijn de eerste die aankomen, dus hebben we het theater voor ons alleen. Twee dapperen van onze groep gaan op het "podium"staan een zingen gezamelijk een lied. Het theater heeft een zeer goede akoestiek, na het mini concert lopen we weer verder. Vivian verzwikt dan haar voet...haar hele enkel klapt dubbel. Het zweet breekt haar aan alle kanten uit....maar ja verbijten maar en de bergschoenen flink aansnoeren maar voor extra stevigheid van de enkel. We klauteren verder omhoog en komen aan bij de Dodenstad Acropolis waar ontzettend veel grote stenen sarcofagen liggen. De meeste deksels zijn eraf, geheel of gedeeltelijk. Op de terugweg naar de bus komen we een aantal groepen toeristen tegen...gelukkig waren wij vanmorgen de eerste. Met de bus rijden we eeen klein stukje verder waar we in het bos picknicken. Hierna vervolgen we de bustocht verder naar het hotel. Aangekomen bij het hotel blijkt dat de agent (Vasco) een ander hotel/pension heeft geregeld. We moeten weer een eind terug rijden, Jan was hiervan niet op de hoogte begracht en was behoorlijk kwaad!!!. We komen aan in het Hippie gedeelte van Girali. We overnachten in een pension wat gedeeltelijk uit hout bestaat en tegen dennnenbomen is getimmerd. Het hoofdgebouw bestaat uit onbewerkt hout en de ramen zijn van plastic. Dit alles ziet er inderdaad nogal hippie achtig uit...maar wel grappig allemaal. Kippen en hanen scharrelen rond, tuinhuisjes zijn op palen gemaakt waar relaxkussen in liggen. Ziet er allemaal leuk uit, jammer dat we hier maar 1 nachtje blijven. We drinken eerst wat met z'n allen in de zon en om 5 uur verzamelen voor een wandeling. Vivian heeft haar voet ingezwachteld en stevig haar bergschoen aangesnoerd en een stok mee. Het is een mooie wandeling. Eerst kopen we langs een heleboel hippie tenten, in elkaar geflanst van hout, plastic en sommige in bomen getimmerd. Daarna langs een riviertje en mooie rotspartijen. Veel soorten bloemen, waaronder grote struiken Wolfsmelk. We komen aan bij de Middellandse zee en lopen een stuk over het kiezelstrand. Echter bij een riviertje hebben we de keuze...schoenen uit of een stukje terug omlopen over een bruggetje. Eric trekt als enige zijn schoenen uit, de rest gaat via het bruggetje. Bij een saptentje drinken we versgeperste sap...maar geen Eric daar te bekennen!!!! Jan gaat met Said in de bus op stap om Eric te zoeken, maar die is in geen velden of wegen te bekennen. Jan besluit om maar verder te gaan met de bus naar de eeuwig brandende vlammetjes op de berg...Eric zal de weg daar naar toe wel vinden. Na nog een fikse wandeling omhoog komen we aan bij de vlammetjes in de rotsen. Erg interessant en mooi om al dat vuur uit de rotsen te zien. Het vuur brand doordat methaangas uit de aarde ontsnapt. Als het bijna donker is lopen we weer terug naar de parkeerplaats. Eric echter is nog steeds niet gesignaleerd....Jan begint zich nu toch wel enigzins zorgen te maken ...en begint aardig te zweten ook. Maar dan komt eindelijk een telefoontje uit het pension dat Eric daar net is aangekomen. In het pension terug eten we heerlijke forel, groente en salade.
Mistig Thermessos.
Sarcofagen doden Acropolis.
Bier en cola. Verblijfplaats voor hippies.
Mysterieuze vlammen uit de rotsen.
Aan de Middellandse zee.
Dag 10 Girali - Kas
1 april 2006
Dag der grappen.
temp. 20 graden.
Na het ontbijt nemen we helaas afscheid van het hippie pension. We rijden met de bus eerst naar Myra de plaats waar de heilige Sint Nicolaas op 6 december is gestorven.Raar detail is dat er midden op het plein een groot stanbeeld staat van de Kerstman!!! Er is een Byzantijnse basiliek waar de sarcofaag van de Sint staat. De sarcofaag is van wit/geel marmer, helaas is hij open gebroken, en zijn hoofd en handen zijn foetsie. De kerk heeft nog enkele mooie schilderingen en mooie mozaiken op de vloer. Dan gaan we naar het oude gedeelte van de stad Myra, daar waar de apostel Paulus 1 van zijn broieven heeft geschreven naar de ......Er zijn nog wat resten te zien van de oude stad en in de stijle rotswanden zijn rotsgraven te zien. Wederom is er ook een theater te zien, met veel gebeeldhouwde gezichten (in de vorm van maskers). Twee medereizigers geven nog een klein miniconcertje in het theater. Daarna rijden we verder richting Kas, een havenplaatsje waar ons hotel is. In Kas aangekomen krijgen we een rondleiding van onze tourleader Jan, want het is zijn woonplaats. Na de rondleiding lopen we samen een stuk langs de kust, Vivian heeft haar zwemspullen meegenomen maar een echte geschikte plaats om te zwemmen is er helaas niet. Tijdens de wandeling komen we 2 wilde schildpadden tegen, Vivian voert ze nog met een grassprietje!!!!. Achter een leegstaand hotel komen we via de rotsen toch bij het water terecht. Zwemmen is er te gevaarlijk omdat het water wild tegen de rotsen aan beukt, en het zeewater is nog ijskoud..brrr. We eten vanavond bij de Dolphins bar, met een mooi uitzicht over de oude haven van Kas. Het eten valt helaas een beetje tegen....klein visje met kop en staart er nog aan...de salade bestaat slechts uit 3 blaadjes paardesla en een halve tomaat en 1 schijfje komkommer...en dit alles voor 58 lira. We hebben wel zoals gewoonlijk weer gezelschap van een aantal katten....6 stuks eten graag ook een hapje mee...hahaha. Na de maaltijd lopen we nog wat door Kas, en komen Jan tegen samen met nog 2 Nederlanders die in Kas wonen bij een barretje. Na een biertje en voor Vivian een sapje gaan we terug naar ons hotel.
1 april 2006
Dag der grappen.
temp. 20 graden.
Na het ontbijt nemen we helaas afscheid van het hippie pension. We rijden met de bus eerst naar Myra de plaats waar de heilige Sint Nicolaas op 6 december is gestorven.Raar detail is dat er midden op het plein een groot stanbeeld staat van de Kerstman!!! Er is een Byzantijnse basiliek waar de sarcofaag van de Sint staat. De sarcofaag is van wit/geel marmer, helaas is hij open gebroken, en zijn hoofd en handen zijn foetsie. De kerk heeft nog enkele mooie schilderingen en mooie mozaiken op de vloer. Dan gaan we naar het oude gedeelte van de stad Myra, daar waar de apostel Paulus 1 van zijn broieven heeft geschreven naar de ......Er zijn nog wat resten te zien van de oude stad en in de stijle rotswanden zijn rotsgraven te zien. Wederom is er ook een theater te zien, met veel gebeeldhouwde gezichten (in de vorm van maskers). Twee medereizigers geven nog een klein miniconcertje in het theater. Daarna rijden we verder richting Kas, een havenplaatsje waar ons hotel is. In Kas aangekomen krijgen we een rondleiding van onze tourleader Jan, want het is zijn woonplaats. Na de rondleiding lopen we samen een stuk langs de kust, Vivian heeft haar zwemspullen meegenomen maar een echte geschikte plaats om te zwemmen is er helaas niet. Tijdens de wandeling komen we 2 wilde schildpadden tegen, Vivian voert ze nog met een grassprietje!!!!. Achter een leegstaand hotel komen we via de rotsen toch bij het water terecht. Zwemmen is er te gevaarlijk omdat het water wild tegen de rotsen aan beukt, en het zeewater is nog ijskoud..brrr. We eten vanavond bij de Dolphins bar, met een mooi uitzicht over de oude haven van Kas. Het eten valt helaas een beetje tegen....klein visje met kop en staart er nog aan...de salade bestaat slechts uit 3 blaadjes paardesla en een halve tomaat en 1 schijfje komkommer...en dit alles voor 58 lira. We hebben wel zoals gewoonlijk weer gezelschap van een aantal katten....6 stuks eten graag ook een hapje mee...hahaha. Na de maaltijd lopen we nog wat door Kas, en komen Jan tegen samen met nog 2 Nederlanders die in Kas wonen bij een barretje. Na een biertje en voor Vivian een sapje gaan we terug naar ons hotel.
Het graf van Sint Nicolaas in Myra.
Haven van Kas. Zonnen aan de Middelandse zee.
De stamkroeg van Jan in Kas.
Dag 11 Kas
2 april 2006
temp. 20-22 graden
Vandaag weer eens gewekt om 05:45 uur door de omroeper van de Moskee die vlakbij ons hotel staat. De Imam bleef volgens ons gevoel wel erg lang zingen deze morgen. Om half 9 ontbijten we en rond half 10 vertrekken we met de bus naar de andere kant van de berghelling voor een boottochtje langs de kust. We gaan aan boord en na 20 min. varen wordt het anker al uitgegooid voor een zwemstop van 45 min. Een aantal van ons wagen het erop en duiken het heldere maar koude water in. Er zwemmen opvallend veel bruine kwalletjes rond de boot, die 2 van de groep te pakken nemen...Daarna tuffen we een stukje verder langs de kust en varen o.a langs het eiland Kekova waar nog resten te zien zijn van een oude stad, ook onder water zijn enkele ruines zichtbaar. Het leukst zijn nog de ezel en een paard die tussen de rotsen staan. Rond half 2 gaan we lunchen, we zijn voor anker gegaan in een leuk baaitje. De bootsman heeft de barbecue onstoken en grilt er de kipfileetjes. Verder is er salade, rijst en spaghetti. Na nog een stukje varen bezoeken we nog een klein dorpje met bovenop de rotsen een oud fort dat we even bekijken..Kouikoy. Het weer is lekker zonnig alleen als de boot tegenwind terug vaart is het wat fris. Rond half 5 meren we weer in de haven aan en rijden met de bus weer terug naar Kas. Wij maken er nog een wandeling en bezoeken er nog een Romeins theatertje met uitzicht over zee. We gaan eten bij "Mama's Kitchen", met ook een leuk uitzicht over de haven van Kas. Natuurlijk zitten er zo weer zo'n 4 katten onder de tafel, die je vriendelijk aankijken. We voeren ze met brood en stukjes vlees. Na het eten lopen we nog wat door de straatjes van Kas voordat we terug gaan naar het hotel.
2 april 2006
temp. 20-22 graden
Vandaag weer eens gewekt om 05:45 uur door de omroeper van de Moskee die vlakbij ons hotel staat. De Imam bleef volgens ons gevoel wel erg lang zingen deze morgen. Om half 9 ontbijten we en rond half 10 vertrekken we met de bus naar de andere kant van de berghelling voor een boottochtje langs de kust. We gaan aan boord en na 20 min. varen wordt het anker al uitgegooid voor een zwemstop van 45 min. Een aantal van ons wagen het erop en duiken het heldere maar koude water in. Er zwemmen opvallend veel bruine kwalletjes rond de boot, die 2 van de groep te pakken nemen...Daarna tuffen we een stukje verder langs de kust en varen o.a langs het eiland Kekova waar nog resten te zien zijn van een oude stad, ook onder water zijn enkele ruines zichtbaar. Het leukst zijn nog de ezel en een paard die tussen de rotsen staan. Rond half 2 gaan we lunchen, we zijn voor anker gegaan in een leuk baaitje. De bootsman heeft de barbecue onstoken en grilt er de kipfileetjes. Verder is er salade, rijst en spaghetti. Na nog een stukje varen bezoeken we nog een klein dorpje met bovenop de rotsen een oud fort dat we even bekijken..Kouikoy. Het weer is lekker zonnig alleen als de boot tegenwind terug vaart is het wat fris. Rond half 5 meren we weer in de haven aan en rijden met de bus weer terug naar Kas. Wij maken er nog een wandeling en bezoeken er nog een Romeins theatertje met uitzicht over zee. We gaan eten bij "Mama's Kitchen", met ook een leuk uitzicht over de haven van Kas. Natuurlijk zitten er zo weer zo'n 4 katten onder de tafel, die je vriendelijk aankijken. We voeren ze met brood en stukjes vlees. Na het eten lopen we nog wat door de straatjes van Kas voordat we terug gaan naar het hotel.
Resten van het eiland Kekova. Een duik in de zee.
Romantisch zo'n boottochtje!!!
Dag 12 Kas - Gomde (bergdorpje)
3 april 2006
temp. 20-23 graden
Vanmorgen dachten we uit te kunnen slapen, maar om half 7 begint er iemand boven ons ergens te timmeren. Door de oproep van de moskee hebben we dankzij de oordoppen wel gemist. Na het ontbijt hebben we tot half 1 de tijd voordat we vertrekken. We gaan nog maar een eindje lopen, we lopen richting het kiezelstrand...zo'n 3km buiten Kas. Aardige wandeling langs de kust, veel bloeiende bloemen en struiken. VAls we bij het strandje aankomen wil Vivian wel graag even zwemmen, het water ziet er wel aantrekkelijk uit vindt ze!!!..Mij veel te koud. Bij gebrek aan zwemkleding gaat ze maar het water in in haar ondergoedje. Het water is koud maar volgens haar wel even lekker om er in rond te dobberen. Rob die we aan de andere kant van het strandje zien lopen blijkt ons later zelfs nog op de film gezet te hebben. Op de terugweg zien we nog 2 schildpadden. En terug in Kas drinken we nog koffie op een terras en we schrijven nog wat kaarten voor het thuisfront. Om half 1 vertrekt de bus, waar we na 40 min. de lunch gebruiken bij een Lokanta. Deze mensen zijn reeds ingelicht door Jan, de tafels zijn al keurig gedekt. We eten soep, brood, eier-groente gerecht en salade. Dan volgt de bus z'n weg door een prachtig groene vallei met vele gele bloemetjes en de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. De volgende stop is bij een bouwvallig huis dat door Jan en zijn vriendin aangekocht is. Er hoort wel 1,3 hectare land bij, we kijken er even rond en maken een korte wandeling in het achterliggende bosperceel. Er moet aan de woning veel opgeknapt worden...Jan ziet het geloof ik allemaal niet zo zitten maar zijn vriendin is er heilig van overtuigd dat het te doen is!!!....ik heb mijn twijfels..We rijden weer verder door de bergen over smalle bergweggetjes...het hoogste punt is 1400 mtr. We stoppen in Gunde op 1150 mtr, veel hotels zijn er hier maar veel toeristen zijn er verder nog niet te bekennen hier. We maken een klein ommetje door het dorp, er zijn veel boomgaarden hier en vele bomen zijn bespoten met een vreemde groen/grijze kleur. We eten met een deel van de groep bij de Lokanta, aanbevolen door Jan. Keuze in het menu is er niet, we krijgen linzen soep als voorgerecht. Het hoofdgerecht bestaat uit wat stukjes stokbrood met gehakt, maar het smaakt wel. Als we weer terug lopen naar het hotelletje danst Vivian nog even met de labrador van de eigenaar..een soort tango dansen ze.
Dag 12 Kas - Gomde (bergdorpje)
3 april 2006
temp. 20-23 graden
Vanmorgen dachten we uit te kunnen slapen, maar om half 7 begint er iemand boven ons ergens te timmeren. Door de oproep van de moskee hebben we dankzij de oordoppen wel gemist. Na het ontbijt hebben we tot half 1 de tijd voordat we vertrekken. We gaan nog maar een eindje lopen, we lopen richting het kiezelstrand...zo'n 3km buiten Kas. Aardige wandeling langs de kust, veel bloeiende bloemen en struiken. VAls we bij het strandje aankomen wil Vivian wel graag even zwemmen, het water ziet er wel aantrekkelijk uit vindt ze!!!..Mij veel te koud. Bij gebrek aan zwemkleding gaat ze maar het water in in haar ondergoedje. Het water is koud maar volgens haar wel even lekker om er in rond te dobberen. Rob die we aan de andere kant van het strandje zien lopen blijkt ons later zelfs nog op de film gezet te hebben. Op de terugweg zien we nog 2 schildpadden. En terug in Kas drinken we nog koffie op een terras en we schrijven nog wat kaarten voor het thuisfront. Om half 1 vertrekt de bus, waar we na 40 min. de lunch gebruiken bij een Lokanta. Deze mensen zijn reeds ingelicht door Jan, de tafels zijn al keurig gedekt. We eten soep, brood, eier-groente gerecht en salade. Dan volgt de bus z'n weg door een prachtig groene vallei met vele gele bloemetjes en de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. De volgende stop is bij een bouwvallig huis dat door Jan en zijn vriendin aangekocht is. Er hoort wel 1,3 hectare land bij, we kijken er even rond en maken een korte wandeling in het achterliggende bosperceel. Er moet aan de woning veel opgeknapt worden...Jan ziet het geloof ik allemaal niet zo zitten maar zijn vriendin is er heilig van overtuigd dat het te doen is!!!....ik heb mijn twijfels..We rijden weer verder door de bergen over smalle bergweggetjes...het hoogste punt is 1400 mtr. We stoppen in Gunde op 1150 mtr, veel hotels zijn er hier maar veel toeristen zijn er verder nog niet te bekennen hier. We maken een klein ommetje door het dorp, er zijn veel boomgaarden hier en vele bomen zijn bespoten met een vreemde groen/grijze kleur. We eten met een deel van de groep bij de Lokanta, aanbevolen door Jan. Keuze in het menu is er niet, we krijgen linzen soep als voorgerecht. Het hoofdgerecht bestaat uit wat stukjes stokbrood met gehakt, maar het smaakt wel. Als we weer terug lopen naar het hotelletje danst Vivian nog even met de labrador van de eigenaar..een soort tango dansen ze.
Pootje baden in de Middellandse zee. Stoffel de schildpad.
Bergdorpje Gunde.
Turkse man Gunde.
2 vrienden!!!
Dag 13 Gumde
4 april 2006
temp. 10-18 graden
Na een vochtige en zeer koude nacht, niemand van de groep heeft het warm gehad, ontbijten we in de zon op het dakterras. We worden eindelijk weer een beetje warm in de zon en het uitzicht is prachtig op de besneeuwde bergtoppen in de verte. Vanmorgen vroeg werden we nog voordat de moskee opriep tot gebed al gewekt door een aantal jankende honden. Vanaf het dakterras zien we benenden ons hoe vrouwen zelf hun brood bakken, het wordt gebakken op kleine vuurtjes. Om half 10 komen er 2 trekkers aangereden, we stappen achterin de laadbak voor een tochtje door de bergen. We gaan hobbel de bobbel de berg op. Halverwege ligt er een groot rotsblok midden op de weg, de trekker kan niet verder. Eerst proberen we het met een aantal sterke mannen het rotsblok te verplaatsen....helaas dit lukt niet. De trekker bied uitkomst en duwt het gevaarte naar de kant van de weg. We rijden nog een stukje bergopwaarts en stappen dan uit voor een wandeling ver de bergen in. Omdat al het smeltwater in de bergen nog niet is gesmolten staat het meertje nog sroog, ook de waterval van ruim 40 mtr. staat helaas nog droog. Vivan maakt natuurlijk ook nog een leuk sneeuwpopje boven op de top van de berg. Des al niet min was het toch een leuke en mooie wandeling. Omdat er regen op komst is moeten we helaas wat eerder terug met de trekkers. Zo'n 3 kilometer voor het dorp stappen we allemaal uit en lopen verder terug naar het dorp. Naast ons hotel zijn een vijftal Turkse vrouwen bezig met het bakken van een soort pizza's, we krijgen allebei een stukje te proeven..smaakt erg lekker. We lunchen in het dorpje en maken daarna nog samen een wandeling in de omgeving van 2,5 uur naar een stuwmeer. We lopen terug over een bergkam, en dwars door boomgaarden. Terug in het dorp krijgen we nog 6 appels van een paar aardige Turken die appels aan het lossen zijn. Nog even voor het eten koffie op het pleintje. S'avonds eten we met z'n allen in de woonkamer van de hoteleigenaar. Je eet in kleermakerszit op de grond aan een lage ronde tafel. We krijgen eerst soep, dan witte bonen in tomatensaus, rijst, salade, spinazierolletjes, soort baklava en koffie of thee en dit alles in een recordtijd van zo'n 35 min. Omdat het in de slaapkamers zo koud is houd Eric ons ruim 1 uur bezig met een grappig spelletje: Ergens in het zonnestelsel hebben ze alles....behalve 1 ding....rara wat is dat. Het duurt dus ruim 1 uur voordat iedereen erachter is gekomen dat ze er geen O hebben. Jan kon er maar niet opkomen en raakte steeds meer gefrustreerd...hahaha. We hadden het in ieder geval allemaal lekker warm gekregen en kropen snel ons bedje in.
4 april 2006
temp. 10-18 graden
Na een vochtige en zeer koude nacht, niemand van de groep heeft het warm gehad, ontbijten we in de zon op het dakterras. We worden eindelijk weer een beetje warm in de zon en het uitzicht is prachtig op de besneeuwde bergtoppen in de verte. Vanmorgen vroeg werden we nog voordat de moskee opriep tot gebed al gewekt door een aantal jankende honden. Vanaf het dakterras zien we benenden ons hoe vrouwen zelf hun brood bakken, het wordt gebakken op kleine vuurtjes. Om half 10 komen er 2 trekkers aangereden, we stappen achterin de laadbak voor een tochtje door de bergen. We gaan hobbel de bobbel de berg op. Halverwege ligt er een groot rotsblok midden op de weg, de trekker kan niet verder. Eerst proberen we het met een aantal sterke mannen het rotsblok te verplaatsen....helaas dit lukt niet. De trekker bied uitkomst en duwt het gevaarte naar de kant van de weg. We rijden nog een stukje bergopwaarts en stappen dan uit voor een wandeling ver de bergen in. Omdat al het smeltwater in de bergen nog niet is gesmolten staat het meertje nog sroog, ook de waterval van ruim 40 mtr. staat helaas nog droog. Vivan maakt natuurlijk ook nog een leuk sneeuwpopje boven op de top van de berg. Des al niet min was het toch een leuke en mooie wandeling. Omdat er regen op komst is moeten we helaas wat eerder terug met de trekkers. Zo'n 3 kilometer voor het dorp stappen we allemaal uit en lopen verder terug naar het dorp. Naast ons hotel zijn een vijftal Turkse vrouwen bezig met het bakken van een soort pizza's, we krijgen allebei een stukje te proeven..smaakt erg lekker. We lunchen in het dorpje en maken daarna nog samen een wandeling in de omgeving van 2,5 uur naar een stuwmeer. We lopen terug over een bergkam, en dwars door boomgaarden. Terug in het dorp krijgen we nog 6 appels van een paar aardige Turken die appels aan het lossen zijn. Nog even voor het eten koffie op het pleintje. S'avonds eten we met z'n allen in de woonkamer van de hoteleigenaar. Je eet in kleermakerszit op de grond aan een lage ronde tafel. We krijgen eerst soep, dan witte bonen in tomatensaus, rijst, salade, spinazierolletjes, soort baklava en koffie of thee en dit alles in een recordtijd van zo'n 35 min. Omdat het in de slaapkamers zo koud is houd Eric ons ruim 1 uur bezig met een grappig spelletje: Ergens in het zonnestelsel hebben ze alles....behalve 1 ding....rara wat is dat. Het duurt dus ruim 1 uur voordat iedereen erachter is gekomen dat ze er geen O hebben. Jan kon er maar niet opkomen en raakte steeds meer gefrustreerd...hahaha. We hadden het in ieder geval allemaal lekker warm gekregen en kropen snel ons bedje in.
Vrouwen bakken het brood. Bergtocht op een tractor.
Sneeuwpopje!!!
Dat ziet er smakelijk uit!!
Dag 14 Gumde - Pammukale
5 april 2006
temp. 20-23 graden.
Afscheid van het bergdorpje na het ontbijt op de grond in de huiskamer. Afgelopen nacht hebben we het gelukkig niet zo koud gehad als de nacht ervoor, we hadden de matrassen maar naast elkaar op de grond gelegd. Na een lange busrit komen we aan in Aphrodisias: Een van de mooist bewaarde Romeinse steden van Turkije. Helaas hebben we maar weinig tijd om alles goed te bekijken. Wat nog redelijk intact is zijn de ............., een een grote rijk versierde poort met enorme zuilen...hier picknicken we ook. Verder het stadion in een eliptische vorm, wat het best bewaard gebleven stadion van Turkije is. Door deze vorm kon elke toeschouwer (30.000) van elke plek goed van het spektakel genieten. De lengte van het stadion is 262 mtr. en 59 mtr. breed. Verder is er de tempel van Aphrodite, gebouwd in de 1ste eeuw voor Christus.Van de 40 zuilen waarop de tempel ruste staan er nog 20 van overeind. De Agara: 2 lange zuilenrijen van 200 mtr. lengte. Ook bevindt er zich een theater (1ste eeuw voor Chr.) die plaats bood aan ruim 10.000 mensen. We zijn helemaal alleen in het theater...dit is onze kans voor een concert. Vivian gaat eerst naar beneden en zingt een lied voor mij alleen. Dan ben ik aan de buurt en zing een nummer van Elvis voor Vivian alleen...romantisch hoor....!!! Dan snel nog wat sarcofagen bekijken en weer snel de bus in. We rijden verder naar Pammukale, we krijgen ondertussen wel zitvlees van weer een paar uur in de bus zitten..pfff. Vlakbij Pammukale ligt een Necropolis, een enorme hoeveelheid van ruim 1000 sarcofagen. Tussen de graven lopen enkele tradioneel geklede schaapherders met hun kudde. De jas is gemaakt van stevig leer en bij de schouders is de jas enorm breed....alsof er een stok in zit. Vivian probeert nog uit te leggen dat haar overgrootvader ook schaapherder was....maar helaas begrijpt de man er niets van.Verder nog prachtige opgravingen en een theater waar apostel Philippus zou zijn gekruisigd in 87 na Chr. Hierna bezoeken we Pammukale, kalkstenen rotsformaties met vele waterbekkens. De schoenen moeten uit, want deze kalkstenen zijn beschermt door Unesco. Afgelopen decenia is enorm veel beschadigd door de toeristen die met schoenen aan over de rotsen en in de bekkens liepen. Hotels en zwembaden die tegen de rotsen aangebouwd waren zijn op last van de Turkse regering weer afgebroken. Omdat het inmiddels tegen het eind van de dag is valt het zonlicht nu mooi op de wiite rotsen. We lopen met onze voeten door het water, wat een aangename temperatuur heeft. Hier en daar hebben zich natuurlijke kalksteenbekkens gevormd met lekker lauw water erin. Rond half 8 komen we aan in ons hotel in Pammukale, waar we na een douche eten in het hotel.
5 april 2006
temp. 20-23 graden.
Afscheid van het bergdorpje na het ontbijt op de grond in de huiskamer. Afgelopen nacht hebben we het gelukkig niet zo koud gehad als de nacht ervoor, we hadden de matrassen maar naast elkaar op de grond gelegd. Na een lange busrit komen we aan in Aphrodisias: Een van de mooist bewaarde Romeinse steden van Turkije. Helaas hebben we maar weinig tijd om alles goed te bekijken. Wat nog redelijk intact is zijn de ............., een een grote rijk versierde poort met enorme zuilen...hier picknicken we ook. Verder het stadion in een eliptische vorm, wat het best bewaard gebleven stadion van Turkije is. Door deze vorm kon elke toeschouwer (30.000) van elke plek goed van het spektakel genieten. De lengte van het stadion is 262 mtr. en 59 mtr. breed. Verder is er de tempel van Aphrodite, gebouwd in de 1ste eeuw voor Christus.Van de 40 zuilen waarop de tempel ruste staan er nog 20 van overeind. De Agara: 2 lange zuilenrijen van 200 mtr. lengte. Ook bevindt er zich een theater (1ste eeuw voor Chr.) die plaats bood aan ruim 10.000 mensen. We zijn helemaal alleen in het theater...dit is onze kans voor een concert. Vivian gaat eerst naar beneden en zingt een lied voor mij alleen. Dan ben ik aan de buurt en zing een nummer van Elvis voor Vivian alleen...romantisch hoor....!!! Dan snel nog wat sarcofagen bekijken en weer snel de bus in. We rijden verder naar Pammukale, we krijgen ondertussen wel zitvlees van weer een paar uur in de bus zitten..pfff. Vlakbij Pammukale ligt een Necropolis, een enorme hoeveelheid van ruim 1000 sarcofagen. Tussen de graven lopen enkele tradioneel geklede schaapherders met hun kudde. De jas is gemaakt van stevig leer en bij de schouders is de jas enorm breed....alsof er een stok in zit. Vivian probeert nog uit te leggen dat haar overgrootvader ook schaapherder was....maar helaas begrijpt de man er niets van.Verder nog prachtige opgravingen en een theater waar apostel Philippus zou zijn gekruisigd in 87 na Chr. Hierna bezoeken we Pammukale, kalkstenen rotsformaties met vele waterbekkens. De schoenen moeten uit, want deze kalkstenen zijn beschermt door Unesco. Afgelopen decenia is enorm veel beschadigd door de toeristen die met schoenen aan over de rotsen en in de bekkens liepen. Hotels en zwembaden die tegen de rotsen aangebouwd waren zijn op last van de Turkse regering weer afgebroken. Omdat het inmiddels tegen het eind van de dag is valt het zonlicht nu mooi op de wiite rotsen. We lopen met onze voeten door het water, wat een aangename temperatuur heeft. Hier en daar hebben zich natuurlijke kalksteenbekkens gevormd met lekker lauw water erin. Rond half 8 komen we aan in ons hotel in Pammukale, waar we na een douche eten in het hotel.
Rijk versierde poort van Aphrodisias. Het inmense stadion van Aphrodisias.
Traditionele schaapherder.
Waterbekkens in Pammukale.
Haventje van Ayvalik. Visafslag Ayvalik.
Dag 18 Dikili - Istanbul
9 april 2006
temp. 15-21 graden.
Vandaag de laatste lange busrit. Om half 8 vertrekken we uit Dikili en komen aan in Istanbul 0m half 8, een lange rit dus. Onderweg hebben we nog wel een tussenstop gemaakt in het bekende Troje, waar mooie legende's over bestaan. Natuurlijk staat er een replica van het enorme paard van Troje. Je kan in het paard, wat Vivian dan ook doet. Verder zijn er manquettes te zien hoe het er voorheen heeft uitgezien. Bij de opgravingenen kun je zien hoe het vroegere Troje uit 10 bouwlagen bestaat. Van de voormalige vestingplaats zijn nu enkel nog wat opgravingen te zien en veel stenen natuurlijk. Bij Troje zien we ook 2 volgepakte fietsen, dat moeten wel Nederlanders zijn. We maken even een praatje: ze fietsen in 1 jaar tijd van Ventie naar Thailand!!!!. We lunchen bij een restaurantje bij Troje en rijden vervolgens weer verder. Met een veerboot varen we over van het Aziatische deel van Turkije naar het Europese gedeelte. Op de boot maakt een man een soort lollies van een zoete substansie. Vivian van en paar schoolmeisjes zo'n zoete kleverige lollie. Na de overtocht rijden we een tijd lang langs het water en komen zo vervolgens aan in Istanbul. Het eerste wat je opvalt zijn de vele tulpen die in de stad gepland zijn. In totaal blijken het er 3 miljoen te zijn. Omdat het vandaag zondag is valt de verkeersdrukte gelukkig mee, en komen nog zonder file's aan bij ons hotel in het centrum van de stad. Jan weet een straatje waar goedkope eettentjes zitten, dus eten we samen met Jan bij een Lokanta. Bij een lokanta kan je in de bakken aanwijzen wat je wilt eten. We krijgen een hele berg eb natuurlijk weer een ernorme berg brood erbij. Na het eten lopen we nog even langs de Blauwe Moskee en de Aya Sofia. Deze zijn prachtig verlicht, en een grote fontijn tussen de 2 moskeeen in geeft extra sfeer. Ook hier is het park tussen de moskeeen opgeleukt met vele tulpen en palmbomen. In de Blauwe Moskee is waarschijnlijk iets bijzonders aan de gang, want het is voor de late avond behoorlijk druk. Bij de moskee staan ook allerlei kraampjes opgesteld waar broodjes, maiskolfen en gepofte kastanjes worden verkocht. De omroeper van de Moskee zingt nu ook contstant zijn liederen. Rond een uur of 10 lopen we weer terug naar ons hotel en duiken om 12 uur de koffer.
Waterbekkens in Pammukale.
Dag 15 Pamukale - Efese
6april 2006
temp. 20-23 graden.
Vanuit Pammukale gaan we vandaag met onze bus naar Efese. Een ritje van 3 uur. Om half 12 arriveren we in het hotel in Efese. Tot 3 uur vanmiddag krijgen we de tijd van Jan om zelf wat rond te struinen. We drinken eerst thee in een Turks theehuisje, en willen daarna de Johannesbasiliek bezichtigen. Dat wordt even een zoektocht. We komen eerst in een volkswijk terecht, armmoedige huisjes waar veel mensen voor het huis thee drinken, koken of een spelletje doen. We vinden eindelijk de ingang van de Johannesbasiliek via een grote marmeren poort. Op deze plaats zou de apostel Johannes zijn begraven. Tussen de overblijfselen van deze basiliek ligt het graf en een gedenksteen voor Johannes. Na de bezichtiging eten we een hapje in een grote tuin van een cafe...we zijn de enigste gasten. Tegenover het cafe staat een moskee, daarnaast een grote pilaar waar de luidspeakers op zitten voor de oproep tot het gebed (5keer per dag). Echter op deze pilaar zit rustig een ooivevaar te genieten van het uitzicht. Totdat de Iman uit de luidspeaker schalt....de ooievaar schrikt zich een hoedje..haha. Verder bezoeken we nog even snel het museum van Efese, veel voorwerpen en beelden die afkomstig zijn uit de oude stad Efese. Beelden van Arte.......,de afgoed van de vroege Efeziers. Om 3 uur gaan we met z'n allen naar de opgravingen in Efeze. De apostel Paulus kwam hier om Gods woord te verkondigen. In het theater in Efeze werd Paulus echter door 25.0000 woedende Efeziers uitgejouwd. Verder is Efeze een mooie arcologische plaats en 1 van de belangrijkste antieke stden van Turkije. De stad was eerst Grieks, daarna Romeins. In veel straten in Efeze zijn de orginele marmeren witte plavuizen nog aanwezig. BV in de Via Arcadiana, een strrat van 600 mtr. lang en 10 mtr. breed. De Celsusbibliotheek is prachtig, hij staat aan het eind van de marmerstraat en is opgetrokken uit brede marmerblokken. De gevel van de bibliotheek bestaat uit 2 verdiepingen en ziet er indrukwekkend uit in het late middaglicht. Als Vivian even gaat zitten om ervan te genieten kruipt er gelijk een kat op haar schoot, die er flink op los knort. Verder bekijken we de .........tempel en een hele grote latrine in de buitenlucht. Vroeger was het een sociale bezigheid om met z'n allen gezellig op een rijtje te poepen en te plassen!!!!!. Ondertussen konden de mensen zo lekker roddelen met elkaar, we tellen wel 60 toiletten naast elkaar, gaten gemaakt in marmeren platen. In het midden van de binnenplaats staat een grote vierkant badhuis omgeven door enorme zuilen. Zo lopen we een paar uurtjes rond door Efeze. De wandeling terug naar Selcuk is zo'n 40 minuten. Onderweg komen we veel wandelen Turken in trainingspakken tegen. Sportende Turken hadden we nog niet eerder gezien hier. We eten in Selcuk pizza in een goedkoop Turks restaurantje.
Dag 15 Pamukale - Efese
6april 2006
temp. 20-23 graden.
Vanuit Pammukale gaan we vandaag met onze bus naar Efese. Een ritje van 3 uur. Om half 12 arriveren we in het hotel in Efese. Tot 3 uur vanmiddag krijgen we de tijd van Jan om zelf wat rond te struinen. We drinken eerst thee in een Turks theehuisje, en willen daarna de Johannesbasiliek bezichtigen. Dat wordt even een zoektocht. We komen eerst in een volkswijk terecht, armmoedige huisjes waar veel mensen voor het huis thee drinken, koken of een spelletje doen. We vinden eindelijk de ingang van de Johannesbasiliek via een grote marmeren poort. Op deze plaats zou de apostel Johannes zijn begraven. Tussen de overblijfselen van deze basiliek ligt het graf en een gedenksteen voor Johannes. Na de bezichtiging eten we een hapje in een grote tuin van een cafe...we zijn de enigste gasten. Tegenover het cafe staat een moskee, daarnaast een grote pilaar waar de luidspeakers op zitten voor de oproep tot het gebed (5keer per dag). Echter op deze pilaar zit rustig een ooivevaar te genieten van het uitzicht. Totdat de Iman uit de luidspeaker schalt....de ooievaar schrikt zich een hoedje..haha. Verder bezoeken we nog even snel het museum van Efese, veel voorwerpen en beelden die afkomstig zijn uit de oude stad Efese. Beelden van Arte.......,de afgoed van de vroege Efeziers. Om 3 uur gaan we met z'n allen naar de opgravingen in Efeze. De apostel Paulus kwam hier om Gods woord te verkondigen. In het theater in Efeze werd Paulus echter door 25.0000 woedende Efeziers uitgejouwd. Verder is Efeze een mooie arcologische plaats en 1 van de belangrijkste antieke stden van Turkije. De stad was eerst Grieks, daarna Romeins. In veel straten in Efeze zijn de orginele marmeren witte plavuizen nog aanwezig. BV in de Via Arcadiana, een strrat van 600 mtr. lang en 10 mtr. breed. De Celsusbibliotheek is prachtig, hij staat aan het eind van de marmerstraat en is opgetrokken uit brede marmerblokken. De gevel van de bibliotheek bestaat uit 2 verdiepingen en ziet er indrukwekkend uit in het late middaglicht. Als Vivian even gaat zitten om ervan te genieten kruipt er gelijk een kat op haar schoot, die er flink op los knort. Verder bekijken we de .........tempel en een hele grote latrine in de buitenlucht. Vroeger was het een sociale bezigheid om met z'n allen gezellig op een rijtje te poepen en te plassen!!!!!. Ondertussen konden de mensen zo lekker roddelen met elkaar, we tellen wel 60 toiletten naast elkaar, gaten gemaakt in marmeren platen. In het midden van de binnenplaats staat een grote vierkant badhuis omgeven door enorme zuilen. Zo lopen we een paar uurtjes rond door Efeze. De wandeling terug naar Selcuk is zo'n 40 minuten. Onderweg komen we veel wandelen Turken in trainingspakken tegen. Sportende Turken hadden we nog niet eerder gezien hier. We eten in Selcuk pizza in een goedkoop Turks restaurantje.
Tombe van apostel Johannes.
Ooievaar zit rustig naast de speakers.
Uitzicht over de ruines van Efeze. Overblijfselen oude tempel Efeze.
Onze kattenvriend!!
Dag 16 Efese - Dikili
7 april 2005
temp. 14-18 graden.
Om 8 uur vertrekken we uit Efese na een matig ontbijt met oud stokbrood. Als we enige tijd onderweg zijn begint Said steeds langzamer te rijden. Hij zit ook constant te bellen en raakt zichtbaar geirriteerd. Wat er precies aan de hand is is ons onduidelijk tot nu toe. Maar dan stopt de bus op de vluchtstrook van de snelweg achter een tankwagen. Slangen worden uitgerold en de bus wordt volgetankt. Jan legt later uit dat er alleen maar bij Shell van Vasco getankt mag worden, vandaar dat er niet bij een ander tankstation gestopt mocht worden. Onderweg met de bus naar het "gezellige" kustplaatsje Dikili doen we eerst Pergamon aan. De antieke stad Pergamon werd in de 3de eeuw voor Chr. gesticht. We bezoeken eerst de acropolis die hoog op een heuvel is gesitueerd (tussen militaire terreinen). Er is o.a een theater te zien (de zoveelste), heel veel marmeren stenen met hier en daar wat reliefs. Een aantal zuilen wat een tempel heeft voorgesteld en nog meer stenen....pfff. We zijn ondertussen een beetje moe van al die stenen. De mestkevers die balletjes rollen van geitenkeutels, een salamander, vlinders, de vele mooie bloemtetjes vinden we interassanter. Vivian besluit maar eens een soort natuurfilmpje te maken ipv al die stenen te filmen. We lunchen beneden aan de heuvel in een mega toeristisch snelbuffet waar wel 200 Jappen al zitten te eten. Na het eten bezoeken de liefhebbers het Asklepion, maar de helft van de groep haakt af....ook al teveel stenen gezien zeker!!! We maken samen nog een klein wandelingetje door een naburig dorpje, waar we gezien de blikken van de mensen geloof ik niet echt welkom zijn. Dan eindelijk op weg naar het schilderachtige plaatsje Dikili aan zee.....Maar de stemming begint al te zakken als we de 1ste indrukken opdoen en het hotel zien. De kamers zijn wel ok, in orange en vies blauw/groen geschilderd. Maar alles in de hotelkamer is heel, voor het eerst deze vakantie. Een wandeling door Dikili stelt teleur. Depimerend grindstrand, grauwe huizen, drukke straatjes, geen leuke winkeltjes...enz. Dit wordt morgen een lange dag....De haven stelt ook niet veel bijzonders voor: conclusie: ongezellige boel maar hier, snappen niet dat Baobab ervoor kiest om hier 2 dagen te verblijven. Een paar Turkse jongens knopen een gesprek aan en zijn ook zeer verbaasd dat wij Dikili aandoen...de jongens zeggen dat er totaal niks te beleven valt...hahaha. S'avonds eten we wel in een redelijk chique aandoend restaurant aan zee. Keurige lederen stoelen, obers keurig in het pak. Vivian eet salade, ik meatballs. We krijgen er bergen brood bij. Said de chauffeur komt ons nog even gezelschap houden. Jammer dat hij vrijwel geen woord Engels spreekt. Said is 29 jaar, heeft 4 kinderen...de oudste is al 13!!!! Twee enorme tv schermen + keihard geluid zorgen voor de sfeer in het restaurant...Na het eten maar teug naar het hotel waar we maar op tijd gaan slapen.
7 april 2005
temp. 14-18 graden.
Om 8 uur vertrekken we uit Efese na een matig ontbijt met oud stokbrood. Als we enige tijd onderweg zijn begint Said steeds langzamer te rijden. Hij zit ook constant te bellen en raakt zichtbaar geirriteerd. Wat er precies aan de hand is is ons onduidelijk tot nu toe. Maar dan stopt de bus op de vluchtstrook van de snelweg achter een tankwagen. Slangen worden uitgerold en de bus wordt volgetankt. Jan legt later uit dat er alleen maar bij Shell van Vasco getankt mag worden, vandaar dat er niet bij een ander tankstation gestopt mocht worden. Onderweg met de bus naar het "gezellige" kustplaatsje Dikili doen we eerst Pergamon aan. De antieke stad Pergamon werd in de 3de eeuw voor Chr. gesticht. We bezoeken eerst de acropolis die hoog op een heuvel is gesitueerd (tussen militaire terreinen). Er is o.a een theater te zien (de zoveelste), heel veel marmeren stenen met hier en daar wat reliefs. Een aantal zuilen wat een tempel heeft voorgesteld en nog meer stenen....pfff. We zijn ondertussen een beetje moe van al die stenen. De mestkevers die balletjes rollen van geitenkeutels, een salamander, vlinders, de vele mooie bloemtetjes vinden we interassanter. Vivian besluit maar eens een soort natuurfilmpje te maken ipv al die stenen te filmen. We lunchen beneden aan de heuvel in een mega toeristisch snelbuffet waar wel 200 Jappen al zitten te eten. Na het eten bezoeken de liefhebbers het Asklepion, maar de helft van de groep haakt af....ook al teveel stenen gezien zeker!!! We maken samen nog een klein wandelingetje door een naburig dorpje, waar we gezien de blikken van de mensen geloof ik niet echt welkom zijn. Dan eindelijk op weg naar het schilderachtige plaatsje Dikili aan zee.....Maar de stemming begint al te zakken als we de 1ste indrukken opdoen en het hotel zien. De kamers zijn wel ok, in orange en vies blauw/groen geschilderd. Maar alles in de hotelkamer is heel, voor het eerst deze vakantie. Een wandeling door Dikili stelt teleur. Depimerend grindstrand, grauwe huizen, drukke straatjes, geen leuke winkeltjes...enz. Dit wordt morgen een lange dag....De haven stelt ook niet veel bijzonders voor: conclusie: ongezellige boel maar hier, snappen niet dat Baobab ervoor kiest om hier 2 dagen te verblijven. Een paar Turkse jongens knopen een gesprek aan en zijn ook zeer verbaasd dat wij Dikili aandoen...de jongens zeggen dat er totaal niks te beleven valt...hahaha. S'avonds eten we wel in een redelijk chique aandoend restaurant aan zee. Keurige lederen stoelen, obers keurig in het pak. Vivian eet salade, ik meatballs. We krijgen er bergen brood bij. Said de chauffeur komt ons nog even gezelschap houden. Jammer dat hij vrijwel geen woord Engels spreekt. Said is 29 jaar, heeft 4 kinderen...de oudste is al 13!!!! Twee enorme tv schermen + keihard geluid zorgen voor de sfeer in het restaurant...Na het eten maar teug naar het hotel waar we maar op tijd gaan slapen.
Tanken langs de snelweg.
Ruines van Pergamon. Levend standbeel pergamon.
Dag 17 Dikili
8 april 2005
temp. 14-19 graden.
Een vrije dag in dit onvriendelijk uitziend plaatsje zien we niet echt zitten, en strandweer is het al helemaal niet, het is bewolkt en er is regen op komst. Gisteren hebben we al besloten dat we met de bus naar Ayvalik gaan, een plaatsje op 43 km afstand van Dikili. Bij het ontbijt informeert Jan wat we gaan doen vandaag en hij vindt het een goed plan, en geeft dit advies ook aan de andere. Met de Dolmus gaan we om 10 uur dan weg, even spannend hoe het busvervoer hier werkt. In de Dolmus stap je achterin in en je gaat gewoon zitten. Er is zowel een chauffeur als een kaartjesverkoper in de bus. Dus de laatste komt op een gegeven moment het geld innen voor de reis. Onderweg en flinke stortbui en als we door een dorpje rijden zien we dat de straten hier blank staan. Om kwart voor 11 komen we aan in Ayvalik, het stadje doet leuk en gezellig aan. We stappen uit bij een groot beeld van Ataturk (elk dorp of stad heeft wel een stanbeeld van Ataturk). We drinken eerst koffie op een van de terassen aan de haven, waar enkele vissersbootjes aangemeert zijn. De stad Ayvalik oogt prettig, vele winkeltjes en vooral een wirwar van straatjes achter de winkels is geweldig. Grote huizen in allerlei kleuren in Griekse stijl. Enorm grote deuren en leuke raampjes en fraaie gevels sieren het stadje. Helaas is er veel achterstallig onderhoud, en is er de laatste 100 jaar niet veel aan onderhoud gedaan. Alles wat kapot is blijft kapot, zoals vrijwel in geheel Turkije het geval is. Komen nog een schapenkudde tegen in de straatjes en zien vele antieke karren die worden getrokken door paarden. Sommige paardenhoofden hebben mooie oude tuigen om. En natuurlijk ook hier weer enorm veel zwerfkatten die rond struinen. Zo dwalen we uren door de kleine straatjes voorzien van mini kinderkopjes. Sommige straten zijn echt super stijl en je komt er bijna niet tegenop gelopen, laat staan met een fiets. Hier en daar zitten oude mannen of moeders met hun kinderen op straat. De oude vrouwen in de typische Turkse drollenvangers met bloemetjes motief. Aan de haven eten we nog wat en nemen rond 5 uur de Dolmus weer terug naar Dikili. S'avonds eten we buiten op een terras een portie vis voor 50 lira, we zijn weer eens opgelicht volgens ons. De vis wordt wel vers aangeleverd, na de bestelling komt een man met 2 visjes aangelopen. Later komt hij nog 2 keer aangerent met een tasje vis als onze groepgenoten ook op het terras komen eten. Op de 2 grote tv schermen kunnen we luid en duidelijk een Turkse voetbalwedstrijd volgen...romantisch hoor zo'n etentje..haha
8 april 2005
temp. 14-19 graden.
Een vrije dag in dit onvriendelijk uitziend plaatsje zien we niet echt zitten, en strandweer is het al helemaal niet, het is bewolkt en er is regen op komst. Gisteren hebben we al besloten dat we met de bus naar Ayvalik gaan, een plaatsje op 43 km afstand van Dikili. Bij het ontbijt informeert Jan wat we gaan doen vandaag en hij vindt het een goed plan, en geeft dit advies ook aan de andere. Met de Dolmus gaan we om 10 uur dan weg, even spannend hoe het busvervoer hier werkt. In de Dolmus stap je achterin in en je gaat gewoon zitten. Er is zowel een chauffeur als een kaartjesverkoper in de bus. Dus de laatste komt op een gegeven moment het geld innen voor de reis. Onderweg en flinke stortbui en als we door een dorpje rijden zien we dat de straten hier blank staan. Om kwart voor 11 komen we aan in Ayvalik, het stadje doet leuk en gezellig aan. We stappen uit bij een groot beeld van Ataturk (elk dorp of stad heeft wel een stanbeeld van Ataturk). We drinken eerst koffie op een van de terassen aan de haven, waar enkele vissersbootjes aangemeert zijn. De stad Ayvalik oogt prettig, vele winkeltjes en vooral een wirwar van straatjes achter de winkels is geweldig. Grote huizen in allerlei kleuren in Griekse stijl. Enorm grote deuren en leuke raampjes en fraaie gevels sieren het stadje. Helaas is er veel achterstallig onderhoud, en is er de laatste 100 jaar niet veel aan onderhoud gedaan. Alles wat kapot is blijft kapot, zoals vrijwel in geheel Turkije het geval is. Komen nog een schapenkudde tegen in de straatjes en zien vele antieke karren die worden getrokken door paarden. Sommige paardenhoofden hebben mooie oude tuigen om. En natuurlijk ook hier weer enorm veel zwerfkatten die rond struinen. Zo dwalen we uren door de kleine straatjes voorzien van mini kinderkopjes. Sommige straten zijn echt super stijl en je komt er bijna niet tegenop gelopen, laat staan met een fiets. Hier en daar zitten oude mannen of moeders met hun kinderen op straat. De oude vrouwen in de typische Turkse drollenvangers met bloemetjes motief. Aan de haven eten we nog wat en nemen rond 5 uur de Dolmus weer terug naar Dikili. S'avonds eten we buiten op een terras een portie vis voor 50 lira, we zijn weer eens opgelicht volgens ons. De vis wordt wel vers aangeleverd, na de bestelling komt een man met 2 visjes aangelopen. Later komt hij nog 2 keer aangerent met een tasje vis als onze groepgenoten ook op het terras komen eten. Op de 2 grote tv schermen kunnen we luid en duidelijk een Turkse voetbalwedstrijd volgen...romantisch hoor zo'n etentje..haha
Haventje van Ayvalik. Visafslag Ayvalik.
Uitzicht over Ayvalik.
Meisjes uit Ayvalik. Twee Turkse vrienen.
Hmmmm...lekker bosje gras!!
Dag 18 Dikili - Istanbul
9 april 2006
temp. 15-21 graden.
Vandaag de laatste lange busrit. Om half 8 vertrekken we uit Dikili en komen aan in Istanbul 0m half 8, een lange rit dus. Onderweg hebben we nog wel een tussenstop gemaakt in het bekende Troje, waar mooie legende's over bestaan. Natuurlijk staat er een replica van het enorme paard van Troje. Je kan in het paard, wat Vivian dan ook doet. Verder zijn er manquettes te zien hoe het er voorheen heeft uitgezien. Bij de opgravingenen kun je zien hoe het vroegere Troje uit 10 bouwlagen bestaat. Van de voormalige vestingplaats zijn nu enkel nog wat opgravingen te zien en veel stenen natuurlijk. Bij Troje zien we ook 2 volgepakte fietsen, dat moeten wel Nederlanders zijn. We maken even een praatje: ze fietsen in 1 jaar tijd van Ventie naar Thailand!!!!. We lunchen bij een restaurantje bij Troje en rijden vervolgens weer verder. Met een veerboot varen we over van het Aziatische deel van Turkije naar het Europese gedeelte. Op de boot maakt een man een soort lollies van een zoete substansie. Vivian van en paar schoolmeisjes zo'n zoete kleverige lollie. Na de overtocht rijden we een tijd lang langs het water en komen zo vervolgens aan in Istanbul. Het eerste wat je opvalt zijn de vele tulpen die in de stad gepland zijn. In totaal blijken het er 3 miljoen te zijn. Omdat het vandaag zondag is valt de verkeersdrukte gelukkig mee, en komen nog zonder file's aan bij ons hotel in het centrum van de stad. Jan weet een straatje waar goedkope eettentjes zitten, dus eten we samen met Jan bij een Lokanta. Bij een lokanta kan je in de bakken aanwijzen wat je wilt eten. We krijgen een hele berg eb natuurlijk weer een ernorme berg brood erbij. Na het eten lopen we nog even langs de Blauwe Moskee en de Aya Sofia. Deze zijn prachtig verlicht, en een grote fontijn tussen de 2 moskeeen in geeft extra sfeer. Ook hier is het park tussen de moskeeen opgeleukt met vele tulpen en palmbomen. In de Blauwe Moskee is waarschijnlijk iets bijzonders aan de gang, want het is voor de late avond behoorlijk druk. Bij de moskee staan ook allerlei kraampjes opgesteld waar broodjes, maiskolfen en gepofte kastanjes worden verkocht. De omroeper van de Moskee zingt nu ook contstant zijn liederen. Rond een uur of 10 lopen we weer terug naar ons hotel en duiken om 12 uur de koffer.
Het paard van Troje.
Lekker zo'n kleverige lolly.
Verliefd stelletje op de boot!!
Blauwe Moskee by night.
Dag 19 Istanbul.
10 april 2006
temp. 20 graden.
Na een uitgebried ontbijtbuffet gaan we samen de wereldstad Istanbul verkennen. We gaan eerst naar het paleis, waar we al vroeg op de stoep staan.Het paleis is nog niet eens open. Wel mooi om even wat foto's te maken zonder hordes toeristen. Omdat de Harem pas om 10 uur open gaat bekijken we o.a eerst een ruimte waar relikwieen van Mohammed worden bewaard. Voor de Moslims een heilige ruimte. In een glazen hokje zit een ventje de hele dag continue liederen uit de Koran te zingen. Hij heeft wel een mooie stem en het klinkt erg plechtig. Foto's of video maken is er verboden helaas.Hierna bezoeken we de Harem waar je apparte kaartjes voor moet kopen. Met een groep van 70 personen ga je naar binnen om de verschillende vertrekken van de Sultan en zijn Harem te bekijken. In de Harem waren ruim 600 vrouwen aanwezig....de Sultun hoefde zich zeker niet te vervelen dus..Alles is rijk versierd met tegeltjes met blauw/groene motieven. De enige mannen die in de Harem mochten komen waren de zgn "eununchen" , de bewakers van de Sultan. Deze mannen waren gecastereerd zodat ze geen kwaad konden aanrichten!!!!. In e muren van de vertrekken van de Sultan zitten nissen in tulbandvorm, waar de Sultan z'n hoofddeksels in kwijt kon. Verder zijn er binnen de paleismuren een aantal tuinen waarin tulpen, palmen en hele dikke oude bomen staan. In het paleis zijn een aantal schatkamers waar voor een fortuin aan sierraden, diamanten, edelstenen, goud ligt. Verder hoofddeksels, zwaarden en tronen van de Sultans zijn er tentoongesteld. Na zo'n 4 uren rondgestruind te hebben gaan we naar de Blauwe Moskee, waar je natuurlijk je schoenen moet uitdoen om over de tapijten te lopen.
10 april 2006
temp. 20 graden.
Na een uitgebried ontbijtbuffet gaan we samen de wereldstad Istanbul verkennen. We gaan eerst naar het paleis, waar we al vroeg op de stoep staan.Het paleis is nog niet eens open. Wel mooi om even wat foto's te maken zonder hordes toeristen. Omdat de Harem pas om 10 uur open gaat bekijken we o.a eerst een ruimte waar relikwieen van Mohammed worden bewaard. Voor de Moslims een heilige ruimte. In een glazen hokje zit een ventje de hele dag continue liederen uit de Koran te zingen. Hij heeft wel een mooie stem en het klinkt erg plechtig. Foto's of video maken is er verboden helaas.Hierna bezoeken we de Harem waar je apparte kaartjes voor moet kopen. Met een groep van 70 personen ga je naar binnen om de verschillende vertrekken van de Sultan en zijn Harem te bekijken. In de Harem waren ruim 600 vrouwen aanwezig....de Sultun hoefde zich zeker niet te vervelen dus..Alles is rijk versierd met tegeltjes met blauw/groene motieven. De enige mannen die in de Harem mochten komen waren de zgn "eununchen" , de bewakers van de Sultan. Deze mannen waren gecastereerd zodat ze geen kwaad konden aanrichten!!!!. In e muren van de vertrekken van de Sultan zitten nissen in tulbandvorm, waar de Sultan z'n hoofddeksels in kwijt kon. Verder zijn er binnen de paleismuren een aantal tuinen waarin tulpen, palmen en hele dikke oude bomen staan. In het paleis zijn een aantal schatkamers waar voor een fortuin aan sierraden, diamanten, edelstenen, goud ligt. Verder hoofddeksels, zwaarden en tronen van de Sultans zijn er tentoongesteld. Na zo'n 4 uren rondgestruind te hebben gaan we naar de Blauwe Moskee, waar je natuurlijk je schoenen moet uitdoen om over de tapijten te lopen.
Het interieur in het paleis.
De blauwe Moskee.
Blauwe Moskee by night.
